***
Անձրեւը հավաքում էի ափիս մեջ,
հետո բաց էի թողնում 5-րդ հարկից.
ոչ մի կերպ չէր պաշտպանում քեզ հոսանքալարը...

***

«Բառերով չես առնում օդի համը,
բայց քթով առնում ես»,-
մտածեցի ես
այդ աշնանն առաջին անգամ
գոլորշի արտաշնչելիս`
այն օրը,
երբ ոչ թե արեւը ծագեց,
այլ երկինքը:
«Նորքում այսօր ամեն ինչ թաց է»,-
մտածեցի`
շոշափելով խոտերը ձեռքի հետ:
«...ու ամեն ինչ տխուր ընկնում է»,-
մտածեցի,
երբ թերթերը բացվեցին հանդիսավոր
ու թռան պատահական քամիներից
ճռճռալով,
երբ դու երերացիր ու ասացիր.
-Լավ եմ, ոչինչ, նորմալ...

***

Ես ինքս եմ,
ոչ ոք էլ չէ`
ճանապարհը կորցրած,
քայլում եմ այնպես,
կարծես մրսում եմ:
Ճոճվի՛ր փողոցում
մինչեւ տուն հասնելդ...
Բոլոր կորած մարդիկ հավաքվում են այնտեղ`
Հանրապետության հրապարակի ժամացույցի տակ,
ու մտքում ձայն են տալիս իրար.
արի՛ այնտեղ ապրենք,
մինչեւ կգտնենք մեր տունը...

***

Այստեղ երազների ողջ համալիրն է
եւ պղպջակի մեծության մի ժպիտ...
...Այնքան վստահ էր քայլում անձրեւի տակ, որ մտածեցի` նրանից լավ ոչ ոք չի կարող
պաշտպանել ինձ:
Գժվելու աշուն
Օրը տղա լիներ, սիրեի...

***

Նամակները փոխակերպվեցին զանգերի,
չեկած զանգերը նամակներ դարձան,
իրարով փոխարինեցինք տառերը,
օրվա բոլոր ժամերին ասացինք
բարի լույս,
ասացինք`
թող վաղ առավոտ
կամ ուշ գիշեր լինի,
մինչեւ հստակ կճշտենք ժամերը...

***

Մի օր,
երբ մոռանաս լինել,
թափ տալ տերեւները,
տուն գնալ,
կնկատես,
որ ջրափոսի կենտրոնը
աշխարհի կենտրոնին չի համընկնում...

***

«Կոտրել եմ աշխարհը,
եւ հիմա հավաքել-կպցնել չի լինում»,-
մտածեցի ես
պահմտոցի խաղացողներին վերեւից նայելիս:

***

Ճմռթում եմ ափիս մեջ թղթե ինքնաթիռս.
թուղթ ճմռթելու սովորական ձայն է,
ինքնաթիռային` ոչինչ:
Հիասթափությունից
հրում-հեռացնում եմ իրարից
հատակն ու պատը:

***

Ուղեղս միշտ ինձ հետ տանում էի.
այնքան հարմար էր:
Մի զույգ կոշիկ ընթանում էր ինձ հետ`
ձեռքիս տոպրակի մեջ:
Հայելիները հեռացնում էին դեմքս,
հետո մոտեցնում էին աչքս, քիթս, կզակս, տոպրակս...
Արեւը լուսանկարում էր մեզ տարբեր դիրքերից: