* * *


Լուսի՛ն, պարծենաս, ասես. «լուս կուտամ ես աստընվորիս»։

Ահա հողեղեն լուսին ի գըրկիս’ւ երեսն երեսիս.

Թե չես աւտալ այս գերուս, յե՛տ տանեմ ըզփէշ կապայիս,

Վախնամ՝ սիրոյ տէր լինիս, լուս պակա՛ս տաս ստնվորիս։



* * *

Աղուո՛ր, զքեզ աստուած ստեղծել, մարդ օրհնած, որ զքեզ բերել է.

Ո՛չ լուսին ի քեզ նըման, ո՛չ արեւ, որ դեռ կու ծագէ.

Զուհալ աստղ ի քեզ նըման, որ ամէն առաւօտ կ’ելնե,

Կ’երթայ ի Հոռոմք ի վար, լուսըն մութն ի հօն բաժանէ։

* *

Զիմ եարն ի գընալ տեսայ, կանչեցի՝ «Պագիկն ի քանի՞»։

Դարձաւ ու ճուղապ ետուր, թե՝ «Քանի՛ քո չարն ու քանի.

Պագն որ դըրամով լինի, չեմ իտար թ’աշխարհ աւերի.

Թե ինձ մուրատով կ’ուզես, եկո պա՛գ՝ հաւասդ անցնի»։


* * *

Ի՞նչ անեմ, կամ ի՞նչ լինամ յո՛ւր տեսնում աղւոր, նայ սիրեմ,

Թե զյաւիտենից պատճառն եմ ուսել, ես երթամ, ասեմ.

Զաղեկն այլ ի գիրկս առնեմ, ւ’աստծոյ երթամ, ցըցընեմ.

- Զաղեկըն դո՛ւ ստեղծեցիր, ինձ յէ՞ր մեղք դընես, թե սիրեմ։

* *

- Քո ծոցդ է ճերմակ տաճար, քո ծծերդ է կանթեղ ի վառ.
Երթամ ես ժամկոչ ըլլամ, գամ լինիմ տաճրիդ լուսարար։
- Գնա՛, ծո տղա՛ տխմար, չի վայլես տաճրիս լուսարար,
Երթաս ղուն խաղով լինաս ու թողուս տաճարս ի խավար։

* * *

-Մտիկ իմ յարին արեք, զինչ հագեր՝ ամենն է կանանչ.
Հագեր գույնզգույն կապա, կոճակ շարեր՝ օղակն է կանանչ.
Առեր ու պաղչան մտեր, ջուր կերթա՝ եղերն է կանանչ.
Մտիկ ծառերուն արեք, ծառն ծաղկեր՝ տերևն է կանանչ։

* *
Հանց աղվոր պատկեր ունիս, որ կասեն, թե տերն է Մսրա.
Ուներղ զետ եկեղեցո կամարն ի վեր քաշած է.
Աչքերդ ի կանթեղ նման՝ ի կամարն ի վար կախած է։

* * *

Այս աստընվորիս վերա երկու բան ողորմ ու լալի.
Մեկ՝ որ սիրո տեր լինի, մեկ՝ որ գա գրողն ու տանի:
Մեռածն գեմ չէ լալի, որ ունի զյուր խոցն ալանի,
Երեք, զողորմուկս տեսեք, ոչ մեռած է, ոչ կենդանի:

* * *

Երեկ ցորեկով բարով տանեին մեկ յար մի ճորով.
զՆա ճորով է տարած, կամ խաբած է զինքն դրամով.
Սերն որ դրամով լինի, զինքն էրել պիտի կրակով.
Սերն խնձորով պիտի ու տրհեմ-տրհեմ շեքերով:

* * *

-Ա՛յ իմ մարգարտե շարոց. Պագ մի տուր, որ ես մեռնիմ ոչ.
-Ծո՜, թուխ ու գռուզ կտրիճ, պագ հազար՝ թե պարծենաս ոչ.
Հորժամ ի մեջլիս նստիս, հարբենաս, ուղղել կարես ոչ.
ԶՊագն ի քեզ պարծանք հաշվես, զամոթուդ տեղն գիտես ոչ:

* *
Հայդ լեռնեդ ի վար գայի, կանչեցի, թե՝ «Հու՛ր կա կանանչ»:
Մեկիկ մ’այլ ինձ զայն ասաց.«Սար ու ձոր ամենն է կանանչ.
Ով որ սրտով սեր ունի, իր սրտին երակն է կանանչ.
Ով որ սրտով սեր չունի, սիրտն է սև, երեսն է կանանչ»:

* * *
Տեսա զիմ հոգուս հոգին զարդարված, ու կ’երթար ի ժամ.
Ես ալ ի դեմիկն ելա. «Ու՞ր կ’երթաս, քո ժամն է հարամ.
Թե դու զիս խապուլ անես, քեզ համար կանգնիմ ես ի ժամ.
Աղոթք ‘վ աղաչանք անեմ՝ ինչ որ քո ծոցուդ տիրանամ:
Քո ծոցդ է տիրոջ մառան, քո ծըծերդ է սաղմոսարան.
Երթամ համեղա լինեմ, գամ ես ի քո ծոցդ ալ կենամ.
Անճա այբուբեն ասեմ, ինչ որ քո գըրկիդ տիրանամ»: