***
Բառերը բառ առ բառ հեռանում են ինձնից.
Եթե Փոքր Մհերը նստեր հանգիստ,
Կամ տարածվեր հողին որպես մի լաստ...
Ես պատասխաններին հարցեր եմ հորինում.
Խռիկներս եմ զգում իրենց փոսիկներում...

ՈՒ ԹՎՈՒՄ Է ՆՈՐԻՑ...


Ու թվում է նորից,
Թե աշխարհում դու կաս.
Նույնիսկ արթնանալուց
չեմ վախենում...

***

Կամ շփոթմունքին է պատկանում հոգիս,
Կամ կարոտին աննինջ.
Նայած`
Կողքիս ես դու,
Թե հեռացել ես արդեն մի քիչ:

***

Ես միշտ
Մի քիչ ուշացած եմ գալիս
ժամադրավայր.
(Այդպես է կարգը):
Երանի ձեզ, ծառեր,
Որ միշտ այդտեղ եք
Եվ չեք կորցնում
Ոչ մի ակնթարթը
Նրա ներկայության:

***


Ես մի օր կգամ.
Լուռ կհայտնվեմ
Քո մենության մեջ
Ու... կհեռանամ:
Հետո... այլևս
Մենակ չենք լինի,
Կլինենք... հեռու...

***

Ես աններելիորեն ուշացա,
Ներիր:
Սպասումիդ մեծությունը
Չվիրավորելու համար
Ես նրա չափ շքեղ
Իմ լաբիրինթոսն էի կառուցում
Քեզ հասնելու համար:

***

Ու մտածեցի` գնացքի համար
Դժվար չի՞ լինի պոկվել իր տեղից,
Եթե աչքերս իմ պատուհանից
Որոնեն-գտնեն քո կերպարանքը
Հրաժեշտի այդ կառամատույցում:

***

Ասում ես` չկա ոչ մի ճանապարհ,
Որը չբերեր նույն այս փակուղուն:
Օ˜, ի սեր աստծո,
Իմ ինչի՞ ն են պետք
Աշխարհիս բոլոր ճանապարհները,
Երբ կողքիս ես դու:

***

Ինչ դժվար է ապրել,
Երբ քեզանից բացի
Դու քո առասպելն ես
Ապրեցընում նաև.
Ու ես քեզ չօգնեցի
Ավելի հեշտ ապրել,
Քանզի առասպելդ
Ինձ շատ էր հմայել:

***

Կարոտից հիվանդ մի ջութակ
Տնքում է իմ հոգում հիմա.
Ու տխուր, ու շատ է տխուր
Այդ խզված քնքշանքը նրա...