***

Եվ քանի ճանապարհ
Ես դեռ պիտի բացեմ,
Որ մեկը վերջապես
Ինձ քեզ մոտ չբերի...

***

Ես չեմ բուժի իմ վերքը,
Թող այն չսպիանա.
Դա վերջին հիշատակն է
Նրանից մնացած...

***

Գ.-ին

Շունչս կտրվում է.
Ասել է թե, սիրտ իմ,
Շնչում ես դու նորից...

Ու դարձյալ

...Ու թվում է նորից,
Թե աշխարհում դու կաս.
Նույնիսկ արթնանալուց
չեմ վախենում...

***

Ես այդպես էլ երբեք չեմ իմանա
Ինչ է պատմում ծղրիդը.
Ես դա միայն կարող եմ ենթադրել
(Եվ այն էլ` ըստ իմ տրամադրության,
անշուշտ):
Իսկ չէ որ դա այնպես վիրավորիչ կլիներ
նրա համար:

***

Եվ եթե կտավի
Շրջանակն է միայն գնահատվում,
Ո՞վ է մեղավորը.
Գնահատո՞ղն արդյոք,
Թե՞ կտավը ինքը:
Երկու դեպքում էլ տխուր է:

***

Ապրում էր ծառը:
Նա քարերի միջով
Խորունկ արմատներ էր ձգել հողում:
Հետո այն կտրեցին...
Իսկ արմատները դա չգիտեն
Եվ քամում են հողը`
Մի ինչ-որ կոճղ հաստացնելու համար:

***

Այնպես գորշ է հողը,
Միապաղաղ, տարտամ,
Մինչև անգամ` առանց հիշողության,
Ասես այդ ինքը չի աճեցըրել
Այն ծաղիկները...

***

Մինչև վերջ իջնելուց հետո
Բարձրանում է մամլիչը.
Եվ դաջվածքն իրեն... լավ է զգում:
Այն, ինչ նա զգում է,
Նման է նույնիսկ... ազատության...

***

Նա թիթեռ էր ծնվել.
Իսկ ամբողջ օրը
Անձրև եկավ...