*
Մեր հոգիներն անլույս ու կույր լապտերներ են,
Ճոճվում են ՝
Առաստաղից ներքեւ դատարկության,
Չգտնումի վայելքն օրորվելով:-
Պատերի մեջ թաղված,
Թախծից ժանգոտվում են
Լույսի կոճակները:

*
Կանգնած չեն տանիքները-
Նրանք նստած են պատերի վրա:

Կանգնած չեն պատերը-
Նրանք նստած են հողի վրա:

Եվ հողը նստած է մեռածների մարմինների վրա:

*
Պատերը պտտվում են շուրջս:
Զարմացած երգերը մեխվել են սյուների նման:
Թախիծը երկինք է դարձել,
Ապրելու երգեր է հանկերգում:

Փշրեցեք ձեր ներսում եղած պատերը,
Եվ ազատ,
Եվ ավեր մի աշխարհ կունենաք ձեր հոգում:

*
Կեսօր է: Միջօրե: Ու մարդիկ
Ավազին փռվել են այս տապին:
Իսկ անցնող ծովայինն, իհարկե,
Անտեղի, իզուր է կատակում...
Մի փոքրիկ աղջնակ ծովափին
Փշրվող ալիքն է հավաքում:

*
Դեռ առավոտ է, եւ ցողն ու շաղը
Ծաղկաթերթերին ժպտում են, լալիս,
Մի ալիք ճեղքում է շամանդաղը,
Մյուսը... կարելով է գալիս:
Ես ծովի ափին նստել, կարդում եմ
Լի-Բոի տաղը՝ աշնան մասին,
Եվ անցորդները տեսնում են հանկարծ
Ինձ՝ առանց պատճառի ժպտալիս:

*
Թռիր քամի շտապ անապատի վրա,
Տներ չկան այնտեղ, փողոցներ ու մայթեր,
Որ խանգարեն քեզ ու քո ընթացքը վայրի,
Ծիծաղելով ասեն քեզ անտուն ու անտեր:
Միայն պատմիր այնտեղ մի քիչ կյանքի մասին
Կոմիտասը երգիր, սուլիր Վագներ,
Թռիր շտապ, քամի, անապատի վրա,
Չէ՞ որ դու սիրում ես ավերակներ:

Ես ծնվել եմ

Ես ծնվել եմ,
Պիտի շռայլորեն ապրեմ,
Ապրեմ երկրիս բախտով,
Ապրեմ ձեզնով,
Ինձնով,
Ապրեմ, քանի դեռ կամ:
Իսկ թե պետք է մեռնել
Դավանանքի ճշմարտության համար,
Այդ դեպքում հավատը կուզեկուզ թող չգա
Մեր ետեւից,
Մեր կոխած հողում տրորվելով
Եվ երբեմն իմաստուն,
Հաճախ անիմաստ մեր խոսքերից
Օրորվելով:

Ես ծնվել եմ:
Պիտի շռայլորեն ապրեմ...
Իմ հավատը:

*
Ես մի ամբողջ գիշեր
առավոտվա մասին մտածեցի:
Կանաչ մասրենու մեջ
զարմանալի աշնան մեռած թփեր կային:
Մի մենավոր կաղնի՝
ժայռակողին,
մի հին,
մի խախքարի առջեւ,
կատակերգակ տեսքով ողբերգություն խաղաց:-
Մի խաչքարի ստվեր-
ու մի խաչքար՝ թաղված:
Մի մեծ կաղնու ստվեր-
ու մի կաղնի թաղված:
Մի հեթանոս երկինք-
անդալուզյան արեւից տաք.
Օ, դու արեւի մեջ վառված իմ Հայրենիք:

*
Մի բեկոր ժայռ պոկեմ,
Մի կտոր լերկ արեւ
Եվ ծամելով քայլեմ այս լեռներով:

Նայեմ գազաների խոնավ աչքերի մեջ,
Տեսնեմ արցունքների բնազդային ծնունդ
ժայռերի մեջ մեխված երազների համար-
Ննջեմ գազանների տաքուկ թեւերի տակ,
Նրանց սառն աչքերից սառը ջուր խմեմ-
Ու թե ոչինչ չկա իմ գոյության համար,

Մի բեկոր ժայռ պոկեմ,
Մի կտոր լերկ արեւ
Եվ ծամելով քայլեմ այս լեռներով:

Երեկո

Ճոճվեցին լապտերներդ:
Շներդ համբուրվելով անցան:
Կատուները թախծից կծկվեցին
տանիքներիդ վրա:
Երգերդ չերգված վերջացան:
Սանդուղքներից կախված ստվերները
ելան վե՜ր,
իջան ցա՜ծ,
հոգեցի՜ն,
քարացա՛ն:-
Սեւ նարնջի պես քամեցի ես գիշերդ,
Եվ ափիս մեջ մնաց դեղին մի արշալույս: