*
Կապույտ լուսինը դարձավ շողարձակ,
Եվ գիլ ու գլոր, եւ գիլ ու գլոր.
-Գլորվեց, ընկավ գիրկդ համարձակ:

Մարմարեղենը համբուրեց կուրծքդ
Եվ դողաց ինքը, եւ դու դողացիր.
-Ես ապրում էի մի սառը ձանձիր:

Ծառերից պոկված ստվերները սեւ
Ձգվեցին գայթող վեղարների պես.
-Ես տամուկ ձեռքս երկարեցի քեզ:

Ապա ոտքերս քայլեցին անխոս,
Մութն ալիք-ալիք առջեւս էր հոսում,
Եվ ծուլագնա «զըրը՜նգ» հա «զըրը՜նգ».
-Գիշերապահի երգն էր աղերսում:

*
Ես կանգնած էի, դու գնում էիր.
Եվ աչքերս էին լուռ խոնավանում,
Եվ իմ բիբերը՝ սեւությամբ փայլող,
Արցունքով թրջվում,
Ավելի էին արդեն սեւանում:

Քամին՝ քո չքնաղ համբույրը շրթին,
Ծիծաղում էր ու շուրջս թեւածում,
Իսկ թարթիչներս բիբերիս վրա
Արցունքե կապույտ քող էին գործում:

*
Ճերմակ գիշերներ, բարի գիշերներ,
Գիշերներ վշտի, կարոտի, լացի,
Իսկապես մի քիչ անէ ու անգո,
Իսկապես լրիվ, լրիվ կանացի:
Իսկապես. դուք ի՞նչ պիտի լինեիք
Առանց աղջկա, առանց սիրածի:

*
Շուշանը նստել է պատուհանում
Կուրծքը կիսաբաց,
Ու նայում է ցած:
Ես կանգնել եմ ներքեւում, մայթին,
Վերեւ եմ նայում հիացած:
Ու մտածում եմ. ինչ չքնաղ ես, Շուշան,
Քո իրանով թեթեւ, քո կրծքով կիսաբաց՝
Երկնքին ու հողին միացած:

*
Հազար երանի եւ հազար ափսոս
Այս խրախճանքին ու վայելումին,
Այս ափսոսանքին,
Նրա չերկարող հավերժությանը,-
Հազար երանի եւ հազար ափսոս:

*
Գիշերը խորանում է:
Տերեւների վրա ծանրանում են ցողի կաթիլները
Եվ աչքերիս գլորվում են ցած:

*
Ուռած, արցունքաթաց կոպեր՝
Վարագույրներ ծանր,
Որ իջնում եք հլու,
Որ իջնում եք ինչ-որ ճշմարտության
Հրապույրը մենակ վայելելու:

*
Պառկած եմ ահա,
Եվ հրապույրդ՝ ըմպում եմ անհագ.
Եվ կրծքիս վրա կռացել ես դու
Այն խորհրդավոր զգացմունքի պես,
Որ ունենում եմ մենակ ժամանակ:

*
Ինչ-որ բամբասանք են գտել
Եվ գլորում են իրար
Այս գիշեր հովերը,-
Աչքերդ հառել ես վրաս,
Եվ լուսնի վրա
Տեսնում եմ ես իմ ստվերը:

*
Ես չէի կարող չհաշտվել արդեն
Խաբեությանդ,
Եվ խաղաղ եմ կարծես, արդեն խաղաղ:
Ինչ-որ մեկը ծուլորեն ծամում է մի երգ,
Ու գիշերը դարձնում միապաղաղ: