ՊԱՐԶ Է ԽՈՍՔՍ՝ ՄՏՔԵՐԻՍ ՊԵՍ
Եթե հավաքեմ ու ի մի բերեմ
Բոլոր, բոլոր, բոլոր
Շիփ-շիտակ-ոլոր գրված տողերս, ասված խոսքերս,
Պատրաստի(զսպված) թախանձանքներս,
Լույս-աշխարհ չեկած լաց ու կոծերս,
Հեծկլտանքներս,սպասումներս, երազանքներս...
Համբերությունս, անհայտ անունս, մորթվող ավյունս...
Հույսերիս ծուխը և հրաբուխը...
Ակնկալածս ու չստացածս...
...Վրայից մի կերպ
Խծկել-ծեփելով
Լուռ տեղավորեմ
"Մեծ անձիդ" հանդեպ տածած մտքերս,
Հայհոյանքներս...
Որոնցով,
Մի կյանք լցված եմ եղել մինչև կոկորդս,
Ես՝ մեղավորս...

Փաթեթավորեմ,
Ծրարավորեմ,
Կապեմ-կապկպեմ
"Վերջ" անվանումով մի ժապավենով
Ու...
ՔԵԶ ուղարկեմ,-
Դու կդիմանա՞ս ծանրությանը այդ,
Հորինվա'ծ ասպետ:
Ռ.Խաստյան

ՏԱՐՕՐԻՆԱԿ Է
Տարօրինակ է,
Սիրահարվել եմ քեզ,
Երբ չեմ ճանաչել:
Երբ զգացել եմ. չկա ժամանակ,
Տարածություն ու մեղք՝
Սիրո մեջ:
Սիրահարված եմ եղել,
Երբ այլոց կողքին
Ինձ չես նկատել:
Սիրահարված եմ հիմա',
Երբ քեզ մոռանում եմ,
Հետո՝ վերհիշում:
Եվ նույնիսկ ա'յն դեպքում,
Երբ մոռանալուց հետո՝
Այլևս չեմ հիշում:
Ռ.Խաստյան

ՑԱՎՈՏ

Ես քեզ այնպես ցավոտ եմ մոռանում,
Զգալով, գիտակցելով. անվերջն՝ անդարձ է,
Մի կետ է իմ Հոգին լուսավորում.
Մոռանալու ջանքերը՝ փոխադարձ են...
Ես քեզ այնպես ցավոտ եմ հեռացնում,
Սիրո-ջերմի մեջ շաղախված սրտիցս,
Մխիթարանքն անսեր ապագայում
Իմ հուշն է դառնալու: Ասա."երի՜ցս"...
Ես քեզ ցավոտ եմ իմ մտքերից պոկում,
Ես պլոկում եմ քեզ՝ անցավազրկիչ,
Եվ ցավն այս մեղմանում է եթերում,
Դիմացի'ր, (տղա' ես թե), գրիչ իմ:
Ես քեզ ցավոտ, ցավոտ չե'մ ցանկանում,
(Մոռանա'լ, ողբա'լ ու չը'ոռնա'լ...)
Բարին ընդ քեզ, - նոր սեր եմ ցանկանում,
Ես հասկացա' ինպես քեզ մոռանալ...
Ես քեզ այնպես ցավոտ եմ մոռանում,
Զգալով, գիտակցելով՝ անվերջն անդարձ է,
Մի կետ է իմ Հոգին լուսավորում.
Մոռանալու ջանքերը՝ փոխադարձ են...

Ռ.Խաստյան

ՔԱՂԱՔ: ՄԱՐԴ

Հագեցած՝ մարդուց, լռել են քաղաքները...
Օրն այսօրվա շռայլ էր ու անքեն:
Ու կրծոտված մարդու տրտունջ ու մորմոքները
Քաղաքը կուլ տվեց անատամ, անզեն:

Տները խժռեցին հոգնած, հուզված մարդկանց,
Ու խմեցին մարդկանց թունդ կամ թույլ Հոգին...
Վերևներից փոշոտ՝ իջնում է մի երազ,
Որ մարդը քաղաքում կեսժամ մխիթարվի:

Գիշերը հաշտեցրեց մարդուն քաղաքի հետ,
Իրար ծոցում են միշտ՝ ատում են, թե սիրում...
Առավոտյան մարդուն այցելեցին մտքեր,
Որոնց դիմաց... քաղաքն է պատասխանատու...

Ռ.Խաստյան

ՔԵԶ
Ես ինչպե՞ս ծածկեմ, որ ինձ երջանկարի'ր,
Որ դողն իմ տողերի՝ քեզ սիրելուց է,
Հոգոցները իմ չպահեցի գաղտնի,-
Ամեն հայացքը քո՝ ինձ կողմնացույց է:
Ես ինչպե՞ս չասեմ, որ ներշնչանքն ես իմ,
Հազվադեպ, բայց թանկ՝ հյուրը երազիս,
Ապրած-չապրածս ես, զգացածս, երազածս,,
Միսն ու արյունն ես դարձել իմ մտքի:
Ցնորքներն ես իմ, ( հաց ու ջուր դարձած),
Ցավ չէ խաբվելն իմ,- կյանքն է իմ՝ խաբկանք...
Քեզ գտնելու եմ աշխարհում անծայր,
Միայն մտքիցս շուտ չհեռանա՜ս...
Ռ.Խաստյան