Շերեփուկները

Գլուխ, աչքեր, պոչ, բերան
Ու բոլորն իրար նման,
Իհարկ է մեծ ու փոքրիկ,
Ինչպես և տարբեր մարդիք:

Սակայն շերեփուկները
Շատ արագ են զարգանում,
Կորցնում են պոչերը
Ու թաթեր են ձեռք բերում:

Այդպես դառնում են գորտեր,
Տարպեր չափսի դոդոշներ,
Ինչքան շատ են գիրանում
Այնքան բարձր են կռկռում,
Բնակա՝ն երևույթ է:

լվացարանին

լվացարա՛ն
Դու փայլուն ես ու մաքուր
ԵՎ միշտ ունես հոսող ջուր
Դեպի ու՞ր,

Քցողների նրբանցք

Չե՛մ ասի ո՛ր քաղաքում եմ,
Չե՛մ հիշում, դեռ չե՛մ մտածել,
Միտքս այսօր ինձ խաբել է,
Գիտեցածս էս հասցեն է.
Խաբեբաության փողոց-
Քցողների նրբանցք-

Կարծես ծանոթ է ինձ այս փողոցը,
Ուր ամեն կառույց այլ մոլորակից,
Աջ թևիս վրա գրադարանը,
Ձախից դատարան, բանգի պատին կից:

Նեղլիկ փողոցն է նրանց բաժանում,
Որ ուղիղ դեպի բաղնիք է տանում,

Հարմա՝ր ճարտարապետություն է:

ՔաՎթառ կատուն

Քյա՛ռթ - քյա՛ռթ ատամ մի ջադու
Որոշեց դառնալ կատու՛,
Նամակ գրեց մկստան,
Որ իր մասին փսփսան:

Մկները փսփսացին,
Ինչ կա՜ր - չկա՛ր կրծեցին,
Կատուն առյուծի նման
Կանգնե՛ց աշխարհին պաշտպան:

Չանգյալը կեռ յաթաղան,
Մարդու կաներ մի բերան,
Բայց ծամել չե՝ր կարենում,
Ասես լվա՛ծք էր անում:

Իսկ մկները անլվա,
Ուրիշի՝ հաշվի վրա,
ՔաՎթա՝ռ կատվի բերանում
Պոչերն էին լվանում:

Հավանոցի հավքերը

Հավանոցի հավքերը՝
Փնովում էին կարգերը:
Փթել են թարեքները
Ու երտոտ են բները:

Կարծես հավեր չեն այլ բվե՛ր,
Բայց ոչ մեկը չուներ ներվեր,
Ու բոլորը ծնված օրից,
Տառապում էին քոռությունից:

Հենց մի քիչ էլ մութը նեղեց
Հավախորհուրդը սկսվեց,
Ու հավքերը հավանոցի
Քչերը փուք անցան գործի:

Կչկչվում էր երկու թեմա.
Ազատություն և ապագա.
Եվ այլ վեճակչկչոցներ,
Կչկչում էր ով ինչ ուզեր:

- Ինչու՞ ով որ ձվատու չի՝
Տանում են մահապատժի,
Ինչ մեղք ունեն խեղճ կանայք,
Կչկչացեք պարոնա՜յք:

Մի՞ գուցե մեր ձայնը լսեն’,
Մարագի դուռը չփակե՝ն,
Բմբուլ պոկելը արգելե՝ն,
Ու մեզ ջուջու չանվանե՝ն,:

Թույլ տան բոստսնում քճճել,
Ցանկապատից էնկոմ թռչել...
Աքլոր ինչու՞ չես կչկչում
Թե՞ դա քեզ չի՛ վերաբերվում:

-Եվ իրոք աքլօրը լուռ էր,
Նա մտածմունքների մեջ էր,
Նա հաշվում էր մինչև յոթը,
Գիտեր երբ է առավոտը:

Աքլորը խո՛րն էր մտածում,
Ինքը հավ չէ՛, ձու չի ածում,
իսկ հավերին պետք են որդեր,
ԵՎ հետո նո՛ր ուրոշ կարգեր,

Որդը համեղ ուտելիք է,
Որդը բնական երշի՛կ է,
Կամ ամերիկական փլաֆ,
Ինչքան շատ լինի այնքան լավ:

Բայց ոնց առանզ տիրոջ կամքի՛,
Հավը որթով նախաճաշի,
Դա օրինախախթությու՛ն է,
Հավահեղափոխությու՛ն է,

Աքլորն հասկսցավ վտանգը
Գցեց բռնեց հանգամանքը,
Որպիսի հավերը լռեն,
Նախ պիտի իրար դնքստեն:

Ու մտածեց նոր մեխանիզմ,
Որ տարածի հակահավիզմ,
Իսկ որ հավերն իրար փետրե՛ն,
Նախ և առաջ պիտի սնվեն:

Աքլօրը վիզն ուղիղ ցցեց
Ու խորիմաստ բացականչեց,
Որ մեզ որդով ապահովե՛նք
Պիտի գոմա՛ղբը քճճենք:

Ու հավերը թափան ներքև,
Գոմաբի մեզ հավերի քևֆ,
Կեր ու խում է կուլտվություն,
Էլ ինչ հավի ազատություն:

Ըստ գոմաղբում կուլ տվածի,
Ամեքն անցավ մի լավ գործի,
Կամ ածում էին կամ քճճում,
Համարյա էլ չեին կչկչում:

Իսկ գոմաղբը շուտով պրծավ,,
Դա հավերի դուրը չեկավ
Ո’նց կլինի առանց որդի,
Առա՛նց հատուկ արք ու բարքի:

Ու հավերի երակներում
Ազատության կանչն էր եռում,
Ամեքը մի առյուծ որպես
Ու գիշատիճ թռչյունի պես:

Կչկչաց մի մեծակոկորդ.
Որտեղ աղբ կա, այնտե՛ղ էլ ոդդ:
Դա մեծ աղբանոցն է բագում,
Իզուր չեն միշտ այնտեղ կռվում:

Բոլոր դեմոկրատ հավերը
Գցին բռնին միջոցները,
Որտեղ փորեն, ում կտցեն,
Հավերը ու՞ր պիտի թռչեն:

Ու սկսեցին քվյարկել,
Ինչպե’ս աղբը գրավել,
Բայց հավերը որպես հավքեր
Գրավեցին տարպեր դիրքեր:

Կուլտուրական հավերն ասին.
-Պետք է քվյարկել միասին.
-Թռան բարձր թարեքներին
Կոխռճելով պլեբեյներին :

Քվյարկեցին միանգամից,
Ծերտի տարափ թարեքներից,
Ներկայացնում էին փաստերը
Որ դժվար է մարսվում կերը:

Մի թոթոլ հավ վրիպեց,
Փաստը տեղ չհասցրեց,
Փաստը մեծ էր էտ հավի
Ու չափազանց ջրալի:

Տուժվեցին պլեբեյները,
Ու փոխեցին դիրքերը,
Աքլորն օգտվեց պահից
Ու կչկչաց իր գահից:

-Այ քեզ ծերտաբանություն,
Անզուսպ հակահավություն,
Անմիտ ռմբակոծություն,
Էս էլ եղավ ազատությու՞ն:

Բայց հավքերը հավանոցի
Կերած ու կուշտ անցան գործի,
Ամեն մի հավ մի հրանոթ,
Մի մեծ հետույք ու երկու ոտ:

Եղած չեղածը վեր ցցած,
Իրար վրա խիստ զայրացած,
Խումբ խումբ ռնբակոծում էին
Ինչ որ արդեն մարսել էին:

Ամենադիպուկ հավերը
Խնայում էին փամփուշտները
Իսկ օվ որ նշանառու չէր,
Իմիջայլոց կրակում էր:

Իսկ ի’նչ նետել ու որտեղի’ց
Միշտ կախված է կերակուրից,
Որ վերածվում փամփուշտի,
Բարձր թառի ու կրակի:

Շատ մեծ դեր է խաղում կե՛րը,
Երբ մարտնչում են հավերը,
Հատկապես երբ ծերտամարտ է
Իսկ դեմքի դիմաց քամակ է:

Ահա՛ ամենաբրբեջը,
Գնդացի՛ր է փորի մեջը,
Ամենավերջի մոդելի՛,
Ու կոչվում է էլի- էլի:

Շուտով էլ հաշվի չեին առնում
Օվ ում վրա է կրակում,
Վժվժոց ու ճվճվոցներ,
Աքլորն արդեն ծլվլում էր:

Աղբը հատակին լճացավ,
Ջոչի անկողինը թրջավ,
Աքլորը սայթակեց ընկավ,
Կչկչացին թե լավ եղավ:

Նա ուղեղի ցնցում ստսցավ,
Մուսեն գլխից թռավ կորավ,
Գլուխը ցնցելով քայլում
Ու ինչ որ բան էր քչմնջում:

Բայց հիշում էր որ հպարդ է,
Որովհետև տղամարդ է:
Ապոլոնի պե՛ս էր կանգնում,
Երբ բոստանից դորս էին քշում:

ԵՎ ահա վաղ առավո՛տը,
Հենց եղավ ժամը յոթը,
Ամենաբարձր թարեքին
Աքլորն անցավ իր գործին:

Արքայի պես հպարդ կանգնեց,
Կոկորդը միչև վերջ բացեց,
Ծերտեց, ծերտից կանգնեց հեռու,
Հպարդ գոչեց. Կուկուլուկու՛:

Դատարկ շիշը

Դատարկ շիշը մտածում էր.

-Ա՛խ երբ պիտի մեկ էլ լցվեմ,

Ու նույն գինը ունենամ,

Ու եթե չկոտրվեմ

Ավելի կթանգանամ:



Ախ երևի շտապել պետք չէ

Երբ գները աճում են,

ԵՎ գուցե իմ տեղն այստեղ չէ,

Ուր խելագար խմում են:



Մարդի՛ք, մ՛ի դժվարացեք,

Շշե՛րը տարե՛ք հանձնե՛ք:



Երբ կրկնակի թանգանամ

Ինձ ուրիշ տուն կտանեն,

Միանգամից կզարգանամ

Ու ինձ քիչ քիչ կխմեն:



Էլ չեն ասի էժան գինի,

Կոնյակի տեղ կդնեն,

Ու խմողն էլ, էլ չի արբի

Ու շպրտի դես ու դեն:



Մարդի՛ք, մ՛ի դժվարացեք,

Շշե՛րը տարե՛ք հանձնե՛ք:



Ախ երանի դա շուտ լիներ,

Գները շուտ բարձրանաին,

Իմ երազը կկատարվեր,

Ինձ կգովեին միաձայն:



Մինչդեռ կանգնած փոշու մեջ,

Իմ պես դատարկների հետ,

Որ շարում է կողքիս անվերջ,

Էս արբեցողն անհեթեթ:



Մարդի՛ք մ՛ի դժվարացեք,

Շշե՛րը տարե՛ք հանձնե՛ք:





-Տաս տարի անց էս միջոցից,

Արբեցողը մի շշով,

Ջոր եր տանում իմ աղբյուրից

Քթի տակ մրթմրթալով:

Շշե՛րը, շշե՜րը, շշե՜րը, շշե՜րը:

Ռումբը


Գինետա՜նն էի,

Կրքերի թատրոն,

Արյունս գինի,

Սիրտս երգեհոն:



Ոսկեծամ աղջիկ,

Հոնքերը բարակ,

Մոլորված եղնիկ,

Աչկերը ճրակ:



Ասես կրցքի տակ

Նյութ է պայթուցիկ

Ինչու է մենակ,

Մեծ սիրո գաղտնիք:



Սպանիչ աչքերում

Սեր է անավարտ,

Զոհին է փնտրում,

Վայ խեղճ տղամարդ:



Գեղեցիկն անհոգ

Կանգնել էր մենակ,

Վառվռող մորմոք

Տղի կրցքի տակ:



Տխուր մի նկար,

Մի տղա հպարտ,

Դարձել էր անճար,

Քիչ առաջ անպարտ:



Սիրունը նայեց

Ու մեջքով կանգնեց,

Աշխարհը պայթեց,

Ռումբի պես պայթեց:



Տղայի հոգին

Սլացավ երկինք,

Սիրում եմ անգին,

Բեր կնքենք դաշինք:



Ինձ սպանում ես հայացքով,

Ախ, թող մի քիչ էլ ապրեմ,

Նիզակտ անցավ իմ սրտով,

Ուր որ է ես կընկնեմ:

Աճուրդ

Հին շորերի աճուրդում,

Ռելիկվիաներ են վաճառվում,

Հռչակավոր մարդկանց իրեր,

Ասես պատմական դեպքեր:

Էլ անդերտալտցու կոշիկներ,

Էլ թագաորների շորեր...



Ահա՛ ներքնաշորի շարքերը,

Արքայ՛ի անդրավարտիկները,

Թակուհո՛ւ ներքնաշորերը,

Ավա՜ղ, են չէ՛ արդեն գույներըը,

Թերևս անցյալի աղոթը,

Կոմպենսացնում է սուր հոտը,

Իսկ նման հատուկ իրերը,

Գնում են հոտառուները,

Դժվար բան է անցյալի սերը,

Էլ չեմ ասում գները:

Մատնիչը

Պատառաքաղն արծաթյա
Շողշողում էր սեղանին,
Ու սպառնում էր մոտակա
Խորովածի թիքեքին:

Ձեռքիցս ու’ր ես պրծնելու,
Այ խորոված հավի բուտ,
Ես անիվն եմ ուտելու
Ու միշտ բերում եմ օգութ:

Ես պատառներ եմ ընտրում,
Բոլորի տեղը գիտեմ,
Շատ դիփուկ եմ այդ հարցում,
Ում ուզենամ կչանչեմ:

Հետախույզն եմ բերանի,
Ու ստամոքսի բանալին:
Ես եմ բոլոր կարգերի
Աչք ականջն ու հայելին:

Փետրվար


Երբ փետրվարի միտքը

Այնքան հեշտ է գուշակել,

Երբ նա հանել է շորերը,

Բայց էլ չի ուզում քնել,

Ուրեմն գարուն է արդեն,

Ներեղութ՛յուն՛,

Ահա՛ գարուն ցանցառերեն:



Տարվա այդ եղանակի՛ն

Ձեռնտու չէ լինել կին,

Տղերքի գործերն են լավ,

Որ ունեն մի դարդ ու ցավ,

Սովորաբար հավաքվում

Ու գարեջուր են խմում:

Ռազմախորհուրդ են անում,

Մրցության են պատրաստվում,

Ու հարձակումից առաջ

Ձևանում են մի քիչ քաջ,

Մի քիչ պոետ, մի քիչ երգիչ,

Սիրուն պետք է ամեն ինչ:

Մեկը երգ է հորինում,

Մեկը սերն է քանդակում,

Մեկը կոնֆետ է գնում,

Կոնֆե՛տ, ի’նչ հաջողություն,

Ու’ր ես, ու’ր ես ի՛մ սիրուն: