Քեզ թվում է հեշտ ու հանգիստ
Կճանաչե՞ս,
Կհասկանա՞ս,
Թե ինչպիսի՜ շաղախներից եմ ես հյուսված...
Ու դրանից հետո իսկույն՝ ինձ կսիրե՞ս...

Երանի չէ՞, այդպե'ս լինի.
Ճանաչեիր ու սիրեի՜ր... հանկարծակի՜...

Սակայն նման հրաշքները
Երազներում են միշտ լինում:
Իսկ ես երազներ չե'մ տեսնում,
Որովհետև, չե'մ ել քնու՜մ...
Գեթ մի վայրկյան
Իմ արթմնի երազների միջից
Քեզ հանելու վախից:

Вспоминай меня

Вспоминай меня, когда рано проснешься,
Тихо откроешь глаза.
Вспоминай меня, когда вечер настанет.
На небо взойдет луна.
Вспоминай, когда ветер осенний
Молча стучится в окно.
Вспоминай, когда станет грустно,
Но мне уже всё равно.

Я любила тебя, не скрою.
Я ждала днем и ночью тебя…
Но теперь уже слишком поздно,
Так простимся с тобой навсегда.

Звёзды

В моей комнате темно,
В небесах сияют звезды,
Тускло светится окно,
По щекам стекают слезы.
Я тихонечко спрошу,
А вы, звезды, мне ответьте:
- Почему теряем тех,
Кто дороже всех на свете?

Почему на небо бог
Наших милых забирает?
А на небе млечный путь
Вместе с звездами играет.
Мне сегодня не уснуть,
Грусть мне сердце наполняет.
Я на карточку смотрю,
Где мы были с тобой вместе,
Где я счастлива была
И была твоей невестой.

А теперь совсем одна
И лишь небо между нами.
Ты как яркая звезда,
Но за дальними лесами.
Но я верю: день ...

[Продолжается]

Երկու ամի՞ս...
Երկու ամիս և երկու օ՞ր...
Այդքա՞ն է, որ ճանաչում ենք քեզ հետ իրար,
Այն էլ՝ միայն նամակներո՞վ...

Չէ, չէ',- մի բան շփոթում ես...
Հիշի'ր, հիշի՜ր...
Ախ, խնդրում եմ,
Մեզ երկուսիս ոչ մեկի հետ դու մի' խառնիր:

Բա... էն ո՞վ էր եթե ո'չ դու,
Որը փրկեց ինձ գազանից արյունարբու,
Ու շալակած քարայր բերեց,
Վերքս լիզեց, թուշս պագեց (որ չլացեմ)
Ու դարմանեց...

Բա... ես չէ՞ի,
Որ
Հազարամյակներ հետո
Քո հաղթական կոչի ներքո
Ուսս ուսիդ, սուրը ձեռքիս,
Քեզ փրկեցի "բարեկամի"դավադրանքից...

Ու դրանից մի դար չանցած
Մենք միասին չեինք նորի՞ց...
Հապա ո՞վ էր ստվերի նման քո առնական էությանը հետևողը,
Երբ դու,
Հոգնած ու ուժասպա'ռ
Ազատեցի'ր
Բաշուբոզուկներից
Իմ ու քո սրբազան հ ո ղ ը...

Ու... դեռ պիտի'...
Հա'՝
Ե'ս ու դու': Հե'նց ես ու դու:

Իսկ դու՜...
Երկու ամիս ու երկու օր...

Մոռացի'ր դա:
Մենք ՄԻ արյան կաթիլներն ենք:-
Ա'յ, թե ի՜նչն է հույժ կարևոր...

Ռ.Խաստյան

քրտնած ապակու վրա
մատով խազեր եմ քաշում,
նկարելով՝ անհեթեթություն...
այդ պահին իմ մեջ է... լոկ դատարկություն:
Իսկ
հեռվից,
քո տեսքով
քմծիծաղ է տալիս
մի ամբողջ հավերժություն...

Նա ունի մեքենա, աշխատանք, սիրեկան,
Սրճագույն աչքեր ու գանգուր մազեր,
Զույգ ոտքեր ունի նա իմ կյանքից երկար,
Որոնցով ընդունակ է աշխարհ շարժել:

Նա վարում է մարդկանց ինչպես իր մեքենան,
Եվ ծախսում է իր կյանքն ինչպես հեշտ փողեր,
Հեռուստացույցի ալիքի նման
Աչքերով ընդունակ է աշխարհ փոխել:

Նա ունի աշխատանք, սիրեկան, մեքենա,
Եվ բնակարան, դեռ մի բան էլ ավել,
Թանկանոց հագուստներ, որոնցով մերկ է նա,
Իսկ առանց որոնց թանկ է առավել:

Գիշերները զբաղվում է խրոնիկ սիրով,
Ցերեկներն առանց սեր շնչում հազիվ,
Իր ամեն ակնթարթը կյանք մի նոր՝
Ռեպորտաժ ինձ համար մի էքսկլուզիվ:

Նա ունի սիրեկան, մեքենա, աշխատանք,
Հագուստներ, հեռախոս, կոշիկներ, զարդեր,
Ժամացույց թանկարժեք, բայց ոչ ժամանակ,
Որով կարող է իր կյանքը չափել:

Ռ. Վեհերյան