Կյանք է ձևանում մեղքը,
Մարդիկ ձևանում են, թե մեղք են,
Փողը ձևանում է պետք,
Իսկ սերը՝ իբր անպետք է:

Զենք է ձևանում դեմքը,
Սեր է ձևանում սովը,
Դուք ձևանում եք, թե մենք ենք,
Բայց չգիտես, թե ով եք:

Կողմ է ձևանում դեմը
“Հա”-ն էլ՝ թե իբր “չէ”-ն է
Ներողություն՝ քենը,
Ինչպես որ Աբել՝ Կայենը:

Դեմ է ձևանում կողմը,
Փիլիսոփա՝ գողը,
Շիրիմ է իբր հողը
Եվ բարձրացնող՝ գցողը:

Ձևանում է պոեզիան խորը,
Ձևանում է կյանքը նորը,
Եվ ձևանում ենք բոլորս,
Թե ձևանալ սովոր ենք:

Ռ. Վեհերյան

Կյանքը կեղծիք է, ինչ էլ անեք,
Կյանք տվողներ, նաև ինչպես
Կյանք սիրողներ կյանքում անելք
Գիտե՞ք, արդյոք, որ կեղծել են ձեզ:

Կեղծել են սերը, ջանք ու կորով,
Կեղծել կրակը մեր աչքերի,
Ու երջանկության կուտը տալով`
Ճշմարտությունը վերցրել ձրի:

Խրախճանքով ծածկել ամեն բան,
Ժպտում ենք, որ չտեսնեք ոչնիչ:
Եվ մեր խոսքերն են դարձվել սպամ,
Որ էլ չընդունենք ոչ մի մեսիջ:

Դարձրել սխալ ամեն կարծիք…
Հագած «Վերսաչի» թե «Կաշառել»
Նորաձև բոմժեր՝ անցավ մարդիկ,
Արդյոք, ո՞վ է ձեր ցավը տարել:

Իրար սիրում եք, ձեզ՝ առավել,
Դուք, որ չգիտեք ատել-սիրել
Դուք, որ գիտեք միայն հագնվել
Եվ հագուստների մեջ թաքնվել:

Եվ կրկնում եք միաձայն
Եվ միահամուռ «Սեր, սեր...»
Կրկնելով զբաղվում միայն
Դուք, որ գիտեք միայն կրկնվել:

Աշխարհն այդպես է, ինչ էլ անեք,
Կյանք տվողներ նաև ինչպես
Կյանք սիրողներ, կյանքով անելք
Մեկն անողոք փոխել է մեզ:


Ռոբերտ Վեհերյան. "Թույլ տվեք լինել սրիկա" շարք

Я открыл глаза и впервые за тысячи и тысячи вращений Стеклянного Шара остановился в мгновении. Такое, наверное, бывает с маленьким гвоздем, когда по шапке бьют огромной кувалдой. Она стояла, как Мука, уверенно и опираясь на землю, как на небо. Она стояла и протягивалась снизу доверху, как детская жвачка. Она стояла вся в белом и смотрела мне в глаза. Этот взгляд, потерянный во времени и останавливающий время, вошел в меня и мы сроднились. Ее длинное белое платье развивалось по ветру и перемещало несуществующее время, куда-то дальше, за края всей вселенной. Я в оцепенении смотрел на нее и наполнялся ее взглядом. У нее были крупные глаза, настолько крупные, что я мог поместиться в них, целиком. Мы молчали и слова были не нужны. Я не мог поверить, что она настоящая, таких больших глаз не бывает, я подумал, насколько мог тогда, что она эйфорическое проявление моего ...

[Продолжается]

Աշխարհս լցվել է նորից,
Մեռնելու ոչ մի տեղ չկա:
Եվ թույլ է տրված բոլորիս,
Թե կարող ենք, լինել սրիկա:
Շտապում են բոլորը գործի,
Երբ չկան գործեր իսկական,
Երբ ոչ ոք փրկվել չի փորձի,
Անգամ վերջին սրիկան:

Իզուր են ասում. «Լույս բարի»:
Բարին հենց խավար է որ կա,
Իսկ լույսը գեթ այն կլինի,
Որ թողեն լինել սրիկա:
Թող սիրեն միևնույն աղջկան,
Թող որ նա ոչ ոքի չսիրի,
Թույլ տա բայց լինել սրիկա,
Ավելի լավ սեր չի լինի:

Ավելորդ, թե բարի, թե չար,
Տարբերություն էլ չկա,
Երբ այդպես սիրում են իրար
Եվ թողնում լինել սրիկա:
Երբ որ շատ են այսքան աշխարհում,
Իսկ Աստված էլ վաղուց չկա
Եվ միայն մի բանի են սպասում,
Որ թողնեն լինել սրիկա...

Իսկ եթե պատահմամբ լինի,
Եվ մի օր վեր կենա ու գա,
Կփրկվեն հաստատ նրանից,
Թե լինեն կարգին սրիկա:

Եվ որտեղ էլ, ուր էլ գնամ,
Նրանցից ազատում չկա,
Բայց ինչքան եմ նրանց նման,
Նրանց պես անպետք սրիկա:


Ռոբերտ Վեհերյան. "Թույլ տվեք լինել սրիկա" շարք