Կա միայն միաբանված ազգ,
Եվ պառակտված անհատներ անգո,
Կա միայն խաբվածների պատերազմ,
Եվ սադրիչների ստատուս քվո:

Կա պատասխան ամեն հարցում,
Եվ ամեն ստում մի բաժին ճիշտ,
Կա միայն պարտվողների հանրություն,
Հաղթողը իշխանություն է միշտ:

Կա համոզմունք, երբ չկա վարկած,
Կա լոկ հավատ ու միայն հարկեր,
Կա միայն մեռնողների Աստված,
Անաստվածները գիտեն ապրել:

Կա լոկ քանակ, չկա որակ,
Միայն կույրեր, այլ ոչ գաղտնիք,
Եվ մոլորյալների մոլորակ,
Ուր ոչինչ երբեք չես գտնի:

Lոկ ուրիշներ կան (չկաս մենակ),
Որ կասկածում են, թե կա՞ս արդյոք,
Կա միայն ապուշների համայնք,
Որտեղ ապուշ է ամեն խելոք:

Կա միայն խոսք, չկա պայքար,
Կա միայն ուրիշների կարծիք,
Թեկուզ բոլորը լինեն ընտրյալ,
Կան միմիայն ավելորդ մարդիկ:

Ռ. Վեհերյան

Սահմանների, սահմանների վրա
Գնում է առևտուր կյանքի, մահվան,
Սահմաններին արել են կրակ,
Զբոսնում է մահը ինքնահավան:

Ժլատորեն տալիս եք զոհեր,
Ձեզ մահ են հրամցնում առատորեն,
Զոհերն են զոհողից միշտ ահեղ,
Թեև զոհողն է տեր, տնօրեն:

Իսկ ո՞վ նրանց նետեց մահաբերան,
Գիտե՞ր, արդյոք, նա մահվան լեզուն,
Որ կյանք չէին տեսել, բայց մեռան,
Բայց կյանքը կարճ նրանց չեղավ զուր:

Կռվում են և զոհվում են թաքուն,
Բայց խոյանում է նոր մի ալիք,
Որ հասնելու է գուցե Բաքու,
Գրավելու է նոր մի երկինք:

Ովքե՞ր էին դահիճների նման,
Որ կյանքերին դրեցին վետո,
Ներեք տղերք, մարդկությանը այն,
Որ ապրելու է ձեզանից հետո:

Նայում է բախտը ձեզ դիպուկահար,
Եվ էլ չկա ճակատագիր ուրիշ,
Զոհվում եք դուք հայրենիքի համար,
Բայց ձեզ զոհողը սատանան է միշտ:

Եվ դուք հիմա հայրենիքին երես,
Այլ ոչ երեսփոխան, ոչ աստառ,
Ներեք նրանց, որ զոհում են ձեզ,
Մի բուռ հողի ու փողի համար:

Հետո մի օր էլ կգցեն սեղան,
Կռվից հետո սեղան է միշտ պետք,
Կասեն, եղել էր նա լավ տղա,
Բայց չեն ասի՝ թե ով էինք մենք:

Սակայն, նրանք, այո, հասան, հասան
Մինչև երկինք, անխոս, անկրակոց, ...

[Продолжается]

Անկեղծ ասած՝ ես Սևակը չեմ,
Բայց թող դա ձեզ չհուզի:
Պոեզիան այն է, որ քեզ չսիրեն,
Դու էլ սիրես մի բոզի:
Լինես էդ բոզին հավատարիմ,
Իսկ նա վրադ ծիծաղի,
Մազերդ քաղես տարեց տարի
Նրա համար, ոչ ծաղիկ:

Եթե փողոցով քայլելիս պատահմամբ
Դիպչես դու անզգույշ մեկին,
Պոեզիան է, որ առանց հապաղման
Հասցնես նրա դեմքին:
Ոչինչ, որ նրա քիթը ջարդես,
Պոեզիադ թող լավ իմանա:
Պոետը լինում է միայն այդպես,
Հոգին է սրած դանակ:

Թե հերթ ես կանգնել, էլ ի՞նչ պոետ,
Թե մեկը կանգնած է կողքիդ,
Պոեզիան է, որ չկանգնես հերթ,
Այլ կանգնես կողքինիդ ոտքին:
Պոետը հերթեր չի հանդուրժի,
Կդարձնի շքերթ,
Պոետի կյանքը ոչինչ չարժի,
Թե չի խախտելու հերթ:

Զբոսնում ես կնոջ հետ թեկուզ չսիրած,
Եթե հետևից նայեն,
Պոեզիան է, որ նայողի վրա
Թքես պոետին վայել:
Թքես պոեզիադ վրան թունոտ,
Թուքդ հանձնես դատին,
Եվ եթե չազդի, ավելի ըմբոստ
Հոգիդ թքես ճակատին:

Եթե աշխարհում ընթերցող չկա,
Մարդիկ էլ լքել են քեզ,
Պոեզիան է, որ լինես սրիկա,
Բայց վերջին սրիկան լինես:
Ու երբ սատկացնեն որպես հողեղեն,
Որպես անպետք սրիկա,
Պոեզիան այն է, որ քեզ թաղեն,
Թաղումիդ ...

[Продолжается]

Աշխարհս լցվել է նորից,
Մեռնելու ոչ մի տեղ չկա:
Եվ թույլ է տրված բոլորիս,
Թե կարող ենք, լինել սրիկա:
Շտապում են բոլորը գործի,
Երբ չկան գործեր իսկական,
Երբ ոչ ոք փրկվել չի փորձի,
Անգամ վերջին սրիկան:

Իզուր են ասում. «Լույս բարի»:
Բարին հենց խավար է որ կա,
Իսկ լույսը գեթ այն կլինի,
Որ թողեն լինել սրիկա:
Թող սիրեն միևնույն աղջկան,
Թող որ նա ոչ ոքի չսիրի,
Թույլ տա բայց լինել սրիկա,
Ավելի լավ սեր չի լինի:

Ավելորդ, թե բարի, թե չար,
Տարբերություն էլ չկա,
Երբ այդպես սիրում են իրար
Եվ թողնում լինել սրիկա:
Երբ որ շատ են այսքան աշխարհում,
Իսկ Աստված էլ վաղուց չկա
Եվ միայն մի բանի են սպասում,
Որ թողնեն լինել սրիկա...

Իսկ եթե պատահմամբ լինի,
Եվ մի օր վեր կենա ու գա,
Կփրկվեն հաստատ նրանից,
Թե լինեն կարգին սրիկա:

Եվ որտեղ էլ, ուր էլ գնամ,
Նրանցից ազատում չկա,
Բայց ինչքան եմ նրանց նման,
Նրանց պես անպետք սրիկա:


Ռոբերտ Վեհերյան. "Թույլ տվեք լինել սրիկա" շարք

Կանգառից դուրս կանգառ չկա
Եվ մտել ենք մենք փակուղի:
Գնում ենք դեպի ապագա,
Անցյալն է մեր երթուղին:

Աշխարհում միշտ այսպես է.
Շնից շատ են այստեղ,
Բայց ապրում է միայն կեսը,
Մյուսը տրանսպորտ է նստել:

Եվ լցվել են լիքը, լծվել են,
Խցկվել սրտերի միջև,
Իմ սիրտն էլ արդեն լցվել է,
«Ստեղ մի տեղ պահեք իջնեմ»:

Նորից դուռը բացում են...
«Դե, գոնե դուք մարդ եղեք,
Չե՞ք տեսնում, սիրտս ցավում է»
«Դուռը` կամաց ծածկեք»:

Քշում է, քշում, քշում է,
Կանգառից դուրս կանգառ չկա:
Անդարձ խորը աշուն է,
Կանգառում իջնող չկա...

Ասում են. «Շուկա հասնո՞ւմ է»:
Անխնա խուժում ներս:
«Տարե՛ք, ինձ, տարե՛ք. - ասում եմ, -
Մինչև աշխարհի վերջ»:


Ռոբերտ Վեհերյան. "Թույլ տվեք լինել սրիկա" շարք