Հոգնել եմ կյանքի հանգստի ստից,
Ապստամբ հոգով ապրելուց համեստ:
Ինձ դուրս հանեցեք այս ենթատեքստից,
Էլ չեմ հանդուրժում ոչ մի ենթատեքստ:
Նա համապարփակ հավերժ ստի գյուտ,
Ճշմարիտն է լոկ ենթատեքստից դուրս
Ձեր ենթաթեքստում ամեն ինչն է սուտ,
Երկինքն աղքատ է, իսկ հողը հարուստ:

Մերժվածը նա է, ով մեղքը մերժեց,
Սիրտը արժեք է, թե պինդ է քարից,
Արժեզրկումը ստեղծում է արժեք,
Անպատվությունը պատիվ է տալիս:
Բոլորն ինձանով իմ դեմ են զինվել
Եվ լեզուներով վերև են ճախրում,
Մեջքիս տեղ չկա, որ խրեն սվիններ,
Սվինները արդեն հոգիս են խրում:

Հասարակությունն է դարձել հատուկ,
Շատը նրանք են, որ ունեն ավել,
Մարգարիտները խոզն է գնհատում,
Տաճարում լիքն են անհավատ հավեր:
Ճշմարիտն է իմ մահվան գործակից,
Հիմնվել են կեղտոտ ճշտերի բանտեր,
Եվ առնետները դուրս պրծած ծակից
Մարդկանց համար են լարել թակարդներ:

Այդ ենթատեքստում ճիշտն է միշտ ստից,
Իսկ մնացած ամեն ինչն է սուտ,
Ամենաթող սուտն է սրտից,
Ինչն էլ որ սուտ չէ, միայն աբսուրդ:

Փորձառու կեղծողն է թվում անկեղծ,
Անկեղծությունը անփորձ՝ կեղծիք:
Մերձավորներն են միշտ մահամերձ,
Աստվածակեղծ ...

[Продолжается]

Իսկ ժամանակը արդեն էլ ոչինչ ցույց չի տալիս
Ոչ հիմարներին, ոչ խելոքներին, ոչ էլ նրանց,
Որոնք առաջ կամ հետ են
ընկել վաղուց դարից..
Ցույց չի տա ոչ ճիշտ և ոչ էլ սխալ,
հույս չունենաք:

Հիմա դարձել է ավելի արագ, խիստ ավելի,
Էլ թույլ չի տալիս, որ մենք իրենից
բան հասկանանք,
Ժամանակն ասես դուրս է սայթաքել
շավիղներից,
Իսկ մենք ծնվեցինք,
Որ չունենանք երբեք ժամանակ:

Բայց մեր կյանքերն են
ժամանակների ցուցահանդես,
Դարձել ենք կարծես
ժամանակների ցուցարարներ:
Եվ վռազում ենք, վազում, սլանում,
Շտապում այնպես,
Կարծես թե խեղդվող ժամանակին ենք
Փրկարարներ:

Ժամանակը միշտ ազատվում է
Իր վկաներից,
ապացույցներից
Կոտրելով կարծրատիպերն այդ կերպ,
Ցուցամոլները փոխարինում են
ժամացույցիներին,
Եվ ցույց են տալիս ժամանակն
իրենց ժամանակավրեպ:

Նոր ժամանակը նորույթից բացի ոչինչ չբերեց,
Եվ միայն նորն է մեզ կուրորեն ճանաչել ստիպել,
Բայց երբ ի վերջո ազատվենք
բոլոր կարծրատիպերից,
Կհասկանաք, որ ինքներս ենք հենց
կարծրատիպեր:

Իսկ ժամանակը մնացել է գեթ պահի հույսին,
Եվ հերթ են կանգնել վայրկյանները, որ
նետվեն անդունդ, ...

[Продолжается]

Կապույտ երկնքի կամարի տակ,
Կանաչ դաշտերի վրա
Տեսնում եմ աշխարհը սև-սպիտակ
Քո սիրուց` շան նման:
Ոչ ոք չգիտի, թե ինչու՝ ես
Լռում եմ այդպես երկար.
Եթե կարոտից պիտի հաչես,
Ուրիշ էլ խոսքեր չկան:

Կկանգնեմ կողքիդ հնազանդ, հլու,
Խելոք կողքիդ կմնամ,
Դու սիրտս վերցրու, գցիր հեռու,
Կբերեմ շան նման:
Գիշեր ու ցերեկ ոչինչ չեմ անում,
Սպասում եմ կանչես մինչև...
Տուր ինձ, թե կուզես, մի կարճ անուն,
Որ հարմար լինի կանչել:

Թող որ ինձ քեզնից կապեն հավերժ,
Չթողնեն ոչ մի տեղ գնամ
Ու երբ որ մեկը մոտենա քեզ,
Որ կծեմ շան նման:
Եվ պետք չէ, որ դու կերակրես ինձ,
Ես մոտդ միշտ կվազեմ,
Ես չեմ ուզենա ուտել ոչինչ`
Միայն ոտքերդ լիզեմ:

Ու լեզուս հանած կոռնամ խենթ,
Երբ նայես ուրիշի վրա,
Կլինեմ ես քեզ հար ու հավետ
Նվիրված` շան նման:
Իսկ եթե հանկարծ ուրիշի սիրես,
Թող, որ ես էլ սիրեմ նրան,
Նրա հետ գնա, միայն չասես,
Որ ես տեղս մնամ:

Եվ երբ չմնա էլ ոչ մի հույս,
Անտուն ու անտեր մնամ՝
Թե տանես թողնես քաղաքից դուրս,
Հետ կգամ շան նման:
Եթե էլ ինձ չընդունես հետ՝
Վռնդես շան պես,
Ես լեզուս հանած կոռնամ խենթ
Հուսահատ կկծեմ քեզ: ...

[Продолжается]

Կյանք է ձևանում մեղքը,
Մարդիկ ձևանում են, թե մեղք են,
Փողը ձևանում է պետք,
Իսկ սերը՝ իբր անպետք է:

Զենք է ձևանում դեմքը,
Սեր է ձևանում սովը,
Դուք ձևանում եք, թե մենք ենք,
Բայց չգիտես, թե ով եք:

Կողմ է ձևանում դեմը
“Հա”-ն էլ՝ թե իբր “չէ”-ն է
Ներողություն՝ քենը,
Ինչպես որ Աբել՝ Կայենը:

Դեմ է ձևանում կողմը,
Փիլիսոփա՝ գողը,
Շիրիմ է իբր հողը
Եվ բարձրացնող՝ գցողը:

Ձևանում է պոեզիան խորը,
Ձևանում է կյանքը նորը,
Եվ ձևանում ենք բոլորս,
Թե ձևանալ սովոր ենք:

Ռ. Վեհերյան

Մեր երկինքները հողեղեն են,
Մեռնելուն պես մենք՝ հողագործ
Կմշակենք մեզնով հողերը,
Մինչև ինքներս կդառնանք հող:

Ճիրաններով հողից կառչում ենք,
Մահկանացուն հողով կնքում,
Կյանքերը մեր անօդաչու են,
Թռչում ենք մենք ոչ երկնքում:

Իսկ դու էլ կուզես լինել ազատ,
Դեսպանատանը ինչպես մի ծիտ
Կծլվլաս՝ կստանաս վիզադ,
Իսկ միգուցե կստանաս վզիդ:

Ուրիշների երկնքից կառչում ես,
Բայց թռչուններն են միայն ազատ:
Ոչ թե որովհետև թռչում են,
Այլ որովհետև առանց վիզա:

Ռ. Վեհերյան