Գրոհելով նենգ Ուոլլ Սթրիթը
և կամ էլ ինչպես մեծն Գեթսբի՝
ես վաճառում եմ ոսկե սիրտս,
որ շռայլ կյանք քեզ հետ սկսվի

մտնում եմ բոլոր խաղատները
քեզ շահելու վերջին հույսով,
թաղում եմ մեռնող տաղանդներս,
վատնելու կյանքը երկուսով

կշահեմ թեկուզ Ահեղ դատը,
եթե քեզ հետ գործարք կնքեմ,
թող Սատանադ կրի «Պրադա»,
դու ինձ եղիր շքեղ սքեմ

արի խմենք ռոմ և վիսկի,
արի խաղանք օտար խաղեր,
ընկերովի մահվան ռիսկը
վայելենք կյանքի փոխարեն

շտապիր, կյանքիս ոսկին սպառվում է,
դառնում եմ ես ավելի սթափ
ու թեև շտապ վաճառվում եմ,
վախճանվում եմ ավելի շտապ

թող բոլորին կանխիկ սիրել ես
ինձ ապառիկ էլ չես տրվել,
թե սրտիս տեղը լիներ «Ռոլեքս»,
կլինեի քեզ թանկ նվեր

իսկ եթե աճեր սրտիս գինը,
գուցե քո տեղը լիներ «Մայբախ»,
բայց թե լինեիր «Լամբորջինի»,
կքշեի ուղիղ դրախտ...

Ռ. Վեհերյան. "Նորաձև ինչպես Կոկո Շանել" շարք

Քո անունը, հեռախոսդ, քո հասցեն,
Քեզ գովազդող տողերը այս վազող,
Կյանքիս նման էլի կողքովս կանցնեն,
Ու կգտնեն հասցեատեր սազող:

Փողոցներում դեկորներին անխիղճ
Գիշեր-ցերեկ քո գովազդն են անում,
Սիրելը քեզ գովազդել է, էլ ի՞նչ,
Versace-ի, Dior-ի պես գլամուր:

Ու կզեղչվես, կգոյանա մեծ հերթ,
Քեզ կգնեն խանութներից գլամուր,
Կնոջ, սիրո, գայթակղության նոր բրենդ,
Հավաքածու կլինես ձմեռ-գարուն:

Բայց չեմ գնի խանութներից անտեր,
Չեմ վճարի ես քեզ համար թեկուզ
Սրտիս մեջ են քո գովազդը դրել,
Գիշեր-ցերեկ գովազդում է նա քեզ:

Ես քեզ արդեն կորցրած եմ գտել,
Քեզ գտել են էլի մարդիկ անթիվ,
Դու ինձ համար կյանքի-մահու մոդել
Եվ իմ միակ կյանքի-մահու խնդիր:

Սերդ արդեն սրտի համն է հանում,
Մեջ ընկնում, կյանքը թողնում կիսատ,
Եվ ուրիշներն էլ սոսկ գովազդ են անում`
Քեզ սիրելով ինձանից էլ վհատ:


Ռ. Վեհերյան. "Նորաձև ինչպես Կոկո Շանել" շարք

Իսկ գուցե այդ դու ես, դու ես, դու ես
Աշխարհում եղել ինձնից առաջ:
Ինձանից առաջ եկած հյուրս՝
Տիրոջն աշխարհին հյուր դարձրած:
Եվ գուցե դու ես, դու ես, դու ես
Աշխարհը կապտել ինձնից առաջ՝
Ինձ չթողելնելով ոչ մի հույս
Եվ ոչ մի պարգև Աստծո տված:

Հիմա իմ միակ պարգևը դու ես,
Միակ պարգևս քեզ ես թողել...
Աստված գիտի, թե քանի հոգու ես
Ինձանից առաջ պարգև եղել:
Գուցե նախօրոք եկել ես ինքդ,
Ինձ համար ստեղծել ուրիշ կարգեր,
Աշխարհի վրա կախել երկինքդ,
Հուսահատ սեր անձրևից սարքել:

Ով գիտի ում հետ, երբ, ինչպես
Թողել ես սիրո բյուր նշաններ,
Որ մարդիկ սիրեն միմիայն քեզ՝
Նորաձև ինչպես Կոկո Շանել:
Իսկ թե ամեն բան քո ձեռքերում է,
Այս ի՞նչ աշխարհ ես դու կառուցել,
Քո աշխարհի մեջ մարդիկ մեռնում են,
Որ թաղումներ լինեն նորաձև:

Քո այս աշխարհում մարդիկ հեռու են,
Քանի քանիսն են անձայն անցել…
Քո այս աշխարհում կյանքը եռում է,
Բայց մահն է այստեղ միշտ նորաձև…
Աշխարհում ամեն բան հագել ես
Եվ ամեն ինչից շորեր կարել,
Ու թեև ինքդ էլ Աստծո պարգև ես,
Իբրև պատիժ եմ քեզ կրել:

Ով գիտի, ում հետ, երբ ինչպես
Եվ ինչից ես դու աշխարհ ...

[Продолжается]

Ոչինչ չեմ հիշում, պատմեք հիշեմ,
Ինչե՞ր եմ արել, ինչեր, ինչեր եմ..
Հերն էլ անիծած, թե շատ ուշ է,
Բայց ցավերս հին հիշել, հիշել եմ…

Պատմեք՝ ինչպես եմ եղել հարբած
Եվ ինչպես սիրտս խռով թափել եմ,
Եվ մենությունս հարյուր տարվա
Գինու շշերով չափել, չափել եմ…

Խմիչք է պոեզիան ոգելից,
Եթե պոետ եմ, ակամա եմ,
Գուցե դուք պարզեք իմ տողերից
(Ոչ մի նոր բան), որ սրիկա եմ:

Հարբել էի ես, որ չմրսեմ,
Բայց սիրտս էլի դողացնում է,
Իմ սերը թողել եմ ձեր հույսին,
Իսկ հույսս վաղուց աղբանոցում է:

Ման կգամ հույսս բոմժի նման,
Կգտնեմ միայն դատարկ շշերը,
Ինձ միայն աղբը կմնա,
Մեկ էլ անիմաստ հիշել, հիշելը:

Ոչինչ չեմ հիշում, Մուսաս բժիշկ
Ախտորոշել է սուր ամնեզիա:
Եվ ոչինչ չունեմ ձեր դեմ դույզն իսկ,
Անձնական ոչինչ՝ միայն պոեզիա:


Ռոբերտ Վեհերյան. "Թույլ տվեք լինել սրիկա" շարք

Անվանիր ինձ ինչ գործիք որ կուզես,
Սրտիցս դուրս քաշիր գաղտնիքս:
Ձևացրու՝ իբր ծանոթ եմ քեզ
Ավելի լավ, քան ինձ ինքս:

Կան ավելի լուրջ հարցեր անթիվ,
Քան թե լինել թե չլինելը,
Ո՞ր մեկն է հոգեպես ազնիվ՝
Ստրկացված ծառա՞ն, թե՞ ստրուկ տերը:

Մտիր կուսանոց: Ինչո՞ւ ես ուզում
Մեղավորներ աշխարհ բերել:
Մի մասին միայն չարն է սազում,
Մնացածները չունեն դերեր:

Ես շատ հպարտ եմ քինախնդիր,
Ավելի շատ են չարություններս,
Եթե ուզում ես, հանգիստ ստիր,
Սակայն մի մտիր հոգուցս ներս:

Այս աշխարհում ես ողջ կմնամ,
Քանի դեռ կուտեն մարդիկ իրար,
Եվ ինչու, ուրեմն, ինձ նման
Էակներ քարշ գան երկրի վրա:

Ես կապրեմ ինչպես մի ավատար,
Որի մարմինն իսկական սատկել է,
Մեզնից ոչ ոքի չհավատաս՝
Մենք առաջնակարգ սրիկաներ ենք:

Կյանքը՝ շարունակվող սուիցիդ
Կաթ-կաթ կխմենք դառը թույնը,
Երկար կխոսենք, բայց առանձին,
Իսկ մնացյալը լռություն է:

Իսկ դու ուզում ես վրաս նվագես,
Սրտիցս դուրս քաշես գաղտնիքս,
Ձևացնել՝ իբր ծանոթ եմ քեզ
Ավելի լավ, քան ինձ ինքս:

Երևակայում ես, իբր թե գիտես
Իմ նոտաները և բարձր և ցածր:
Սրինգ նվագել չիմացող լրտես՝
Այդ ...

[Продолжается]