Կատարյալ հիմարներ՝ կատարյալ մոլորված
Անկատար աշխարհում
վաղակատար:
Անկատար անցյալով կատարյալ հոլովված՝
Կատարյալ դժբախտներ
մենակատար:

Ապառնի ժամանակ՝ նախօրոք կատարված,
Վաղօրոք խանգարված,
դիվադադար
Կատարյալ երազներ՝ դադարով խաթարված
Եվ կյանքեր առանց
դերակատար:

Կատարյալ նմաններ՝ դրախտից վտարյալ,
Կատարյալ բախտի կատարածու,
Բայց ոչինչ չկա կատարված կատարյալ
Միայն կատարյալ
մոլորություն:

Ռ. Վեհերյան

Դու արյունահեղ, զեխ ու անմեղ ես,
Կյանքից ավել ես ու մահվան կես:
Դու սատանային գայթակղել ես,
Սատանան հոգին ծախել է քեզ:

Դու հլու, հուրի, հեռու, հոռի ես,
Սատանայի հետ խաղում ես մեղք՝
Եվ տանուլ տված խաղամոլի պես
Մնում ես դատարկ ու կիսամերկ:

Եվ երբ որ էլի հոգիդ եռում է,
Խնդում ես վայրի ու անհոգի,
Իսկ երբ դու խնդում, մեկը մեռնում է,
Խելագարվում է հարյուր հոգի:

Կիսախելագար հրեշտակներդ,
Խաղում են խեղված դևերի հետ:
Եվ քո վայրենի հեշտանքները
Սարքում են դևից փորձի առնետ:

Ոտքերով տրվում, սրտով խլում ես,
Շրթերովդ սուրբ ստեղծում նոր մեղք:
Դու հեռու, հոռի, հուրի, հլու ես,
Հոգով սևազգեստ, մարմնով մերկ:

Եվ քո կիսաբաց լուսամուտները
Կանչում են նորից մեղքերի մեջ:
Դու՝ լուսաբացից մինչև մթնելը
Կիսահրեշտակ, կիսահրեշ:

Ռ. Վեհերյան. "Նորաձև ինչպես Կոկո Շանել" շարքից

Դու իմ գիշերվա մղձավանջ…
դուրս պրծած մահվան մահճից,
քո կողմից վաղուց պատճենված՝
ես՝ հարյուր օրինակ պատճեն

երջանիկ դժբախտ պատահար՝
երբևէ ինձ հետ պատահած՝
դու իմ միակ պատուհան,
իսկ գուցե, գուցե պատուհաս

դու ինձնից հեռու, կիսամոտ
ծագած լուսաբաց կիսախուփ,
դու իմ կիսաբաց լուսամուտ,
ինձ համար բացված լուսումութ

դու իմ քաղված փնջերով,
հավիտյան անքուն ննջարան,
դու իմ աշխարհի փանջարա,
բայց միայն, միայն տանջարան

դու իմ մահվան հարուցիչ,
ժամացույց մահվան՝ մահացույց
գիշերվա մահվան զարթուցիչ,
կամ գուցե երազ մահացու

դու իմ դեմ գործ հարուցված,
խավարի նման տարածված,
դու իմ կյանքի առեղծված,
իսկ գուցե կյանք սառեցված

քո կողմից բազում հորինված՝
ես կրում եմ կյանքի բեռներ
բազմացրու հազար օրինակ
իմ մահից՝ ամեն օր մեռնեմ

աշխարհում քո օրինաց,
թե ուզես, կարող ես պատժել
իմ մահվան բնօրինակ
իսկ գուցե կյանքի պատճեն

դու թակարդ ինձ համար միշտ բաց,
քեզ համար ինքնասպան դարձած՝
քեզ սիրեմ մինչև լուսաբաց,
ինձ համար թանկ լուսավարձ

դու իմ գիշերվա մղձավանջ…
դուրս պրծած մահվան մահճից,
քո կողմից վաղուց պատճենված՝
ես՝ հարյուր ...

[Продолжается]

Ասում են՝ իբր պոեզիան մեռել է,
Թաղմանը գաղտնի ոչ ոք չկա,
Եվ արտասվում են լոկ պոետները՝
Շների նման փողոցն ընկած:

Գովում են մեկ-մեկ ընթերցողները,
Փշաքաղվում դեռ գուցե մի քիչ,
Քննադատելը վաղուց թողել են՝
Մեռածներից՝ կամ լավ կամ ոչինչ:

Քննադատները բոլոր լռում են,
Մահվան գաղտնիքը պահում են խիստ,
Խմբագիրները տպագրում են՝
Ամեն գիրքը նոր՝ հոգեհանգիստ:

Լեզվի կապերը արձակվել են,
Բոլոր խոսքերն են դարձել արձակ,
Եվ պոետները համարձակվել են
Դառնալ պատռված հոգու դերձակ:

Բայց կորցրել են հոգու հանգերը,
Ամեն երկրորդն է արձակագիր,
Շիրիմն է լոկ պոետի ընկերը,
Կհիշի խոսքը նրա անգիր:

Ինքնահողն արդեն կատարվել է,
Իզուր հանգերն են փոխվել լացի
Եվ ամբոխվել են անզոր տառերը
Տեսեք, եկել են հոգեհացի:

Տալիս են յոթը, պահում սուգը,
Իսկ նա համբերում է անտարբեր,
Մինչև որ կանցնի քառասունքը,
Որ ինքնակիզված սկսի ապրել:

Ռ. Վեհերյան

Սուտ խորհրդավոր և իմաստուն
Շինծու բառերը ձեզ մնան,
Չի ստացվի էլ խաբել Աստծուն,
Ուրիշ է արդեն
պոեզիան:

Չի կարող լինել սոսկ հոտ ու գույն,
Թմրեցնող ինչպես ամնեզիան,
Պետք է, որ լինի ինչպես ռինգում՝
Մուհամեդ Ալիի
պոեզիան:

Որը բռի է մեկի ձեռքում,
Ուրիշի գրկում էլ հեզ է այն,
Ու գուցե նաև պոետի հերքում՝
Պոետից հերքված
պոեզիան:

Եվ տաժանակիր ճակատամարտ
Ընթերցողի դեմ ոնց եզան,
Միջակության համար մի թակարդ՝
Հանճարի փրկիչ
պոեզիան:

Հոգիների հանրահավաք,
Խելագարված հրկեզ է այն,
Արհամարհանքի արհամարհանք՝
Արհամարհված
պոեզիան:

Ռ. Վեհերյան