Ինչ բարդ է ծնվել հայ աղջիկ
Լինել հեզ, իմաստուն մի ծաղիկ
Դիմադրել կյանքի ծանր բեռը
միշտ նայել նրան, ու սպասել գարնան

Աղջիկը Հայ, ամոթ է հոգնի
Իր ցանկից առաջ նրանն կդասի
Տառապելիս անգամ, կամաց է լալի
Որ հանկարծակի նրան չարթնացնի

(ըստ Կաֆկայի լեգենդի)

Ասում են, թե քեզ մահամերձ կայսրը
Ուղերձ է հղել մահվան մահճից,
Սուրհանդակ կանչել, ձայնով ցածր
Փսփսացել է ականջին:
Ասելիքն այնքան կարևոր էր՝
Հրամայել է կրկնել,
Շշնջալով կայսեր խոսքերը՝
Ծառան՝ իսկույն ճամփա ընկել:

Նա զորեղագույն, հզոր մի մարդ է՝
Ամբոխն է ճեղքում մի ձեռքով,
Հաղթահարում է մարդկանց պատը՝
Շրջանցելով նրանց հերթով:
Բայց ամբոխները անսահման են՝
Անվերջանալի, անծայրածիր,
Ախ, եթե բացեին ճամփան իր,
Կսլանար ինչպես արծիվ:

Բայց ոչ: Ծառան դեռ մաքառում է,
Առջևում բյուր ամրոց ու բերդ,
Եվ անհավասար պայքարում այդ
Չի հաղթելու բանբերն երբեք:
Իսկ եթե անգամ հաջողի էլ,
Դիմացը կելնեն պատեր անթիվ,
Անանցանելի մի ուղի է
Եվ էլի մադրիկ, մարդիկ, մարդիկ:

Թե անգամ շրջանցի պատնեշը
Իսկ դա չի կարող ոչ ոք, ոչ ոք,
Էլի կմնա աշխարհի կեսը
Ու ամբոխները անհողողդ:
Այդպես էլ ծառան դոփում, դոփում է,
Տարիներով ճամփին անքուն
Իսկ դու, երբ իջնում է իրիկունը,
Սպասում ես կայսեր խոսքին արթուն…

Ռոբերտ Վեհերյան. "Թույլ տվեք լինել սրիկա" շարք

Թողած ընկճախտ և սուիցիդ՝
Ես դուրս եմ գալիս քաղաք,
Անցորդներին անծանոթ այցի՝
Ամիրյան, Մաշտոցի պուրակ:

Բոլորը շուրջս ծանոթ մի քիչ՝
Իրար նման մահացու,
Եվ այնքան նման են բոլորը ինձ,
Որ ինձ էլ չեմ ճանաչում…

Փախչում եմ ծանոթներից հեռու՝
Անծանոթ մարդկանց կարոտ:
Դժվար է ապրել առանց մեռնելու,
Երբ մահն է անգամ ծանոթ:

Շնչասպառ հասնում եմ Թումանյան`
Թքած բոլորի վրա,
Մարդկանց հաշվելով միանման՝
Վազում դեպի Օպերա:

Քարշ տալիս ինձ Կասկադ հևիհև,
Հետո վազում քառասիրտ,
Կասկադով ելնում եմ երկինք՝ նայեմ
Աստծո ծանոթ երեսին:

Հետո իջնելու եմ քաղաք գուցե ես՝
Պտտեմ փողոցները սև.
Կիևյան կամրջի վրայով անցնելիս
Ձեռքի հետ ձորը գցվեմ:

Իսկ հետո, երբ վռազ Շամշյանը գա
(Հուսամ՝ չեմ լինի արդեն),
Փոխանցեք, որ եղել եմ սրիկա,
Եվ թող հետմահու ատեն:



Ռոբերտ Վեհերյան. "Թույլ տվեք լինել սրիկա" շարք

Բարգավաճում են դավաճանները,
Բարգավաճները՝ դավաճանում,
Իսկ վերջինները առաջիններն են,
Առաջիններ էլ չեն ճարվում:

Ինքնասպաններ են իսկականները,
Որոնք ապրում են անանուն,
Եվ բազմանում են ինքնասպանները,
Սակայն այդպես էլ չեն սպանվում:

Կրվում են միայն ընտրողները,
Ընտրվողները չեն տրվում,
Ընտրում են միայն տրվողները,
Իսկ ընտրյալները չեն ընտրվում:

Եվ աղտոտում են հողագունդն այս,
Ավելորդներն էլ՝ ավել անում,
Իսկ պակասները չեն պակասում, բայց
Ավելորդներն են ավելանում:

Մնացածները նորից մնում են,
Ցածերն են նորից վեր ջանում,
Առաջինները առաջանում են,
Բայց վերջինները չեն վերջանում:

Մեկը՝ երկուս, երկուսը տասը
Եվ լինելու են ավելի շատ,
Քառապատկվում է կյանքի իմաստը,
Բայց քառակի էլ դառնում անհայտ:


Ռոբերտ Վեհերյան. "Թույլ տվեք լինել սրիկա" շարք

Ես նետել եմ ձեզ մի ձեռնոց որպես
Ձեր աշխարհը` ինձ չի սազում,
Բայց էլի վերջին սրիկա` ես
Էլի եմ ապրել ուզում…

Իսկ էլ ի՞նչ անել, եթե չապրել`
Չլինել մահկանացու,
Գրողը տարած աշխարհում անտեր
Սկի կարգին մեռնել չի ստացվում...

Լավ, ասենք, ես ևս մեռա մի քիչ,
Զոհվեցի մի կերպ, ասենք,
Ախր, ի՞նչ պիտի անեք առանց ինձ,
Առանց ինձ ի՞նչ պիտի անեք...

Էս աշխարհը դարձել է լակոտ ծծկեր,
Բավական չեն կրծքեր երկու,
Քարտաշյանը բացում է անթիվ կրծքեր
Աշխարհին ամբողջ կերակրում:

Աշխարհում, ուր կրքոտ Բելլուչի կա,
Փրկիչներն ի՞նչ գործ ունեն,
Հիմարներ չկան փրկվելու համար,
Լավ է թող կրքոտ կործանեն:

Երազում ենք հավերժ զբաղվեն մեզնով,
Մարմիններս սարքեն ծամոն..
Էրոտիկ փրկության փոխարեն այսօր
Կընտրենք պոռնոկործանում…

Աստղերը, կյանքը, ամենը հեչ,
Գրողը տանի ձեզ էլ…
Երանի լիներ աշխարհի վերջ,
Քրիստոսից ինքնագիր ուզեմ…

Ռոբերտ Վեհերյան. "Թույլ տվեք լինել սրիկա" շարք