ՄՈԽՐԱՎՈՒՆ ՓՈՂՈՑԸ ԵՎ ՄԻ ՏՈՒՓ ԳՈՒՆԱՎՈՐ ՄԱՏԻՏ

Ամուլ լռության մեջ
Դու հառաչում ես
Եվ իմ բանաստեղծության մեջ
Մի մանուկ է ծնվում

Դու մնում ես փակ դռների ետևում և
Իմ բանաստեղծության մեջ
Ցրտից մեռնում է ազնվասարեկը
Լուսամուտի բազրիքին

Դու ժպտում ես հայելու մեջ
Եվ իմ բանաստեղծության մեջ
Հզոր մի ամպ
Իր ցանկասիրությունն է բավարարում ծովից
Դու մի կում գինի ես խմում և
Իմ բանաստեղծության մեջ
Հարբում են բոլոր բառերը

Դու փականի մեջ պտտեցնում ես բանալին
Եվ իմ բանաստեղծության մեջ
Մի կին իր հետ տուն է տանում
Արեգակին

Դու անցնում ես տաճարի կողքով և
Իմ բանաստեղծության մեջ
Վայր է իջնում
Մի նոր աստվածուհի

ԱՆԱՎԱՐՏ ՊԱՏՄՈՒԹՅՈՒՆ

Երեկ փողոցում
Մի կին,
Որի աչքերը ոչ մի նմանություն չունեին քո աչքերին`
Ժպտաց ինձ,
Դանդաղ մոտեցավ
Եվ մտերմիկ ձայնով,
Որ ոչ մի նմանություն չուներ քո ձայնին`
Հարցրեց.
- Մենք որտե՞ղ ենք հանդիպել,
Այն անավարտ պատմության մեջ չէ՞ր:
Չգիտեմ ինչու այդ կինը
Հանկարծ քեզ հիշեցրեց,
Եվ ասացի.
- Ինչու չէ,
Այն պատմության մեջ էր…

ԲԱՆԱՍՏԵՂԾՈՒԹՅՈՒՆԻՑ ԱՅՆ ԿՈՂՄ
Շադի Մովահեդին

Թզբեի թելը
Պատռվեց բանաստեղծոտված ձեռքերիս մեջ
Ցորենի հատիկները
Հողին թափվեցին
Հեռավոր ցորենի արտում

Գրադարանում մի պատանի
Հայացքով քաղեց «Զայրույթի ողկույզները»*
Եվ Աստված
Լուվրի խառնամբոխում
Ժպտաց
Ժոքոնդային

*Ամերիկացի գրող Ջոն Շտայնբեկի համանուն վեպը:/ծ.թ./