Միջանկյալ ազատություն

Ազատությունը դա մի արջ է,
Որ քնում է չորս տարի,
Չորս տարին մեկ արթնանում է
Ու ելնում է պայքարի:

Մագլցում ու բարձրանում է
Ամենաբարձր ծառը ,
Ծառի կատարից պատմում է
Նախընտրական իր ճառը:

Ու հավքերը, միջանկյալ,
Սկսում են մրթմրթալ:
Որ շատ տարորինակ է...

Ու՞մ խաղն է դա

Սև օրերի քսանամյակին
Պար են բռնել ու պարում,
Ձեռք են մեկնել Թուրքի սրին,
Ու հաղթանակ են գոչում:

Ու հախթանակ են գոչում,
Երևանի կենտրոնում,
Ա՜խ դուք հաղթե՞լ էք ուզում,
Ու՞մ:

Նրան ում երեկ հլու հարգանքով
Զիջել էս ճամփան, քանզի փո՛ղ ունի,
Թե՞ են տզրուկին որին քծնելով
Ուզում էիր, որ քեզ նեցուկ լինի:

Ամեն օր պարտվել, մի օրում հաղթել,
Ի՞նչ երազանք է, ի՞նչ ցնորք է սա:
Կազինոներում երբեկ չէ՞ս հաղթել
Ու ողջը դրել զերոյի վրա:

Մի՛ թե չգիտես ու՞մ խաղն է դա:

Քաղաքական բասկետբոլ

Խլեզներն ու ընձուղտները
Բասկետբոլ էին խաղում,
Նրանց անհաշտ զեղումները
Բանավեճ էր հիշեցնում:

Խլեզները ֆշշում էին
Վա՜խ իմ պոչը, իմ քամակը,
Ընձուղտները դոփում էին,
Որոնում էին գնդակը:

Սպիտակ առավոտ

Ձյուն է եկել ու անդոր է,
Հանկարծակի լռություն,
Ու մի սպիտակ առավոտ է,
Մի գիշերվա պատմություն:
Գուցե դեռ չե՞մ արթնացել,
Աչքերս բա՞ց եմ քնել,
Ու սպիտակ է, լռություն,
Ու միապաղաղություն:
Գեղեցկություն,
նտարբերություն,
Խաղաղություն,
Մաքրություն,
Սառնություն,
Ձյու՜ն:
Իակ հեռվում մի սպիտակ տանիք,
Գուցե այնտեղ ձյունե մարդի՞կ...

Մկան մտքինը

Իրենից գոհ, շախով-շուխով,
Կենտրոնական շքամուտքով,
Հին բազկաթոռի տակից
Մուկը հելավ իր ծակից:

Հպարտ նայեց չորս բոլորը
Վարագույրի հետևից,
Կտրուկ պոկեց գետնից փորը,
Դուրս եկավ ընդհատակից:

Անցավ սառնարանի մոտ.
- Գրո՛ղը տանի, ո՛չ մի հոտ,
Չէ՛ որ այստեղ երշի՜կ կա,
Ահա թե ինչու՛ էմ ես հակա՛:

Չեմ վախենում ո՛չ մեկից,
Ես խո՛սք ունեմ ասելու,
Հացամանը ինձանից
Արդյոք ու՞ր էք պահելու:

Հրես ելնեմ սեղանին
Ճշմարտությունն ասելու
Ու տե՛ս թե տան տիրուհին
Ո՛նց է վախից ճչալու:

լեզուն կապ է ընկնելու,
Թավալվելու է իմ դեմ,
Ես` անչափ վախենալու,
Պիտի տիրուհուն ներեմ:

Ելնեմ մտնեմ իմ ծակը
Կամ բազկաթոռի տակը
Ու տակից եմ ծակելու,
Աթոռն ի՛մն է լինելու:

ԵՎ ա՛յսուհետ գիտեցե՛ք,
Ծակս էլ չսվաղե՜ք,
Կրծել, ծակելն ինձ համար
Միշտ եղել է խաղ ու պար:

Պարոն Եսեմորկամը

Նա շատ դժվար դերասան էր,
Բայց դերը հեշտ էր խաղում,
Լավ մշակված կեցվածք ուներ,
Ուժեղ էֆեկտ էր գործում:

Նա լու՛ռ էր ներկայանում,
Մերկացնելով ատամը,
Շատ ինքնատիպ էր ժպտում
Պարոն Եսեմորկամը:

Երբ գլուխն հետ էր թեքում,
Որ տեսնեն իր էությունը,
Շատ ճկուն էր պահպանում
Հավասարակշռությունը:

ԵՎ շնորհիվ հաստ վզի
Գլխի ձևը չեր տուժում,
Հ՛եյ Նիկոլա Սարկոզի
Տ՛ես արքան ո՛նց է քայլում:

Լուռ էր

Եկավ ու գնաց,
Մուսան էր, լուռ էր ու խոհեմ,
Մտքիցս կախված
Հանդարտ ճոճվող մի խոսք ունեմ:

Ու միապաղաղ ճոճվու՜մ է,
Ու իմ վրա ծիծաղու՞մ է,
Գանգս հևում է,
Գայթակղվել է, շիկանում է:

Ու մը՜-տա՜-ծու՜մ է:
Ու մեկը չկա, որ ասի,
Թե պատահում է,
Ուստի ինքս ինձ ասեցի.

Քեզ ո՞վ ասեց սիրահարվել,
Սուզվել ծովը հույզերի,
Ու փորձում էս հաղթահարել
Ձգողության ուժը երկրի:

Քո բախտը բերի՝
Չպառաված երիտասարդ,
Պղտոր ջրերի
Զոխլալ ալիք մի ակնթարթ:

Չե՛, իզուր էր,
Սա չեի ուզում ասած լինեի,
Մուսան լուռ էր,
Պիտի նրան լուռ լսեի:

Հպա՛րտ է մայրը

Հեթանոսական տուրք է մասուցվում,
Հիշատակում են ընկած քաջերին,
Կյանք են արարում, երգում ու պարում,
Ցնծերգ է թառել Հայոց լեռներին:

Ու սեղան է, որ վերջ չունի,
Տղոնցն օղի, կանանց գինի,
Ընդունելի մատաղ լինի:

Լեռնեցիները մատաղ են տալիս,
Քրիստոնեական արարողությամբ,
Ընկած զինվորի մայրը չի լալիս,
Հպարտ է մայրը, բեղված օրհնությամբ:

Հպարտ է մայրը իր զավակներով,
Հպարտ է կյանքը անվախ պայքարով,
Հպարտ է Հայը Հայոց աշխարհով,
Հազարամյակներ հնչող երգերով:
Հպա՛րտ է մայրը:

Միայն այսօր

Երկիրը նորից
Հեռանում է արևից,
Աշուն է արդեն,
Թռչունները կչվեն:
Եվ ուշ է արդեն
Երգել սերը խենթորեն,
Թող հույզերն անհեն
Տերևների պես ընկնեն,
Ու լինի անդոր,
Բայց միայն՝ այսօր:

Ո՛չոչխարը

Մի մտածող մեր նոր դարում
Հոգնել էր կյանքի շուկայում՛
Չեր ըմբռնում գովազդները,
Ու կակազում էին մտքերը:

Որոշել էր հանձնվել,
Էլ չեր ուզում մտածել
Չգտնելով ո՛չ մի ճար,
Որոշեց դառնալ ոչխար:

ԵՎ այդ հարցով տակավին,
Դիմեց ծանոթ բժշկին,
- Մի բան արա ինձ համար,
Ուզում եմ դառնամ ոչխար:

-Ոչխար դառնալը հեշտ է,
Կոտոշ ճարելն է դժվար,
Կոտոշը դիֆիցիտ է,
Չունեմ նույնիսկ ինձ հաա՜հմաա՜հր:

- Էդ կոտոշի եղածն ի՞նչ է,
Մի զույգ կոտոշ էլ՝ չես ճարում,
- Է՜հհհհ, մի զույգը քիչ է, քի՛չ է,
Ոմանց տասը չի հերիքում:

- Տասը կոտոշն ի՞նչ են անում,
- Ի՛նչ որ դու էս ուզում անես,
Սրա-նրա կողն են բզում,
Իսկ քեզ չե՞ն բզել, չգիտե՞ս:

Գիտե՛ս, հեշտ չե ոչխար լինել,
Մկկալ ու խոտ արածել,
- Ի՛նչ դժվար է, կմկկամ,
Այդ մեկը որ հաստատ կարամ:

Ականջս համարակալ,
Ոչինչ պետք չե հասկանալ,
Տեղս միշտ կգիտենան,
Կունենամ իմ ապագան:

- Չէ՜, քեզանից բան դուրս չի գա,
Դու արդեն շատ էս խոսում,
Ոչխարը պետք է մկկա,
Երբ ինչ որ բան է ուզում: