Լեզվի շուկա՞

Թույն են դրել վերքի վրա,
Որ Աբովյանն էր բուժում,
Ու Մաշտոցի խոսքին հակա,
Լեզվի շուկա են բացում:

Պարո՜ն չարչի, մի՛ չարչարվի,
Քանզի չամիչ չե՛ս վաճառում,
Քսակդ մի լավ տեղ պահի,
Հայոց լեզուն չի վաճառվում:

Ու

Հանու՛ն խոսքի ազատության,
Թալանեցի՝ն մեր ապագան,
Ցավոք սրտի չկշտացան,
Ու բարքե՝ր են շուկայական:

Իրավունքի ազա՛տ շուկա,
Չարչի՛ն ազատ խոսքի վկա,
Խի՛ղճ ու պատիվը անպատկան
Ու վերնախավ շուկայական:

Վերնախա՛վ է վերնաՀ՛ավը,
Վերին թարեքի չա՛ղ հավը,
Չաղ բրոյլե՜րը ամերիկյան,
Ու կչկչոց հուդայական:
Ու...

Ո՞վ է հակա:

Ձեռքերը փոքր, փորը մեծ,
Դեմքին քաջի դիմակը կեղծ,
Քայլում էր լուրջ ու ազդեցիկ,
Ամեն քայլը մի մեծ կարծիք:

Բա՛, տեսեք ու լավ ճանաչեք,
Ոչխարի հետ չշփոթեք,
Նա ջոջ է ու թե մկկա
Դա ձեր դուրը պիտի գա
Ո՞վ է հակա:
- Նա՛, ով մա՛րդ է ու կա՛.

Ներքնաշորերի պատմաբանները

Ամերիկյան գիտունները
«Նորագույն» պատմաբանները,
Հոտոտում էին իրենց բերռը,
Չարենցի՜ ներքնաշորերը:

Բեռը տարել հասցրել էին
Իրենց որջը, Ամերիկա՜,
Ու մե՛կ առ մե՛կ շարել էին
Ամեքը մի բարձի վրա:

Մի անլվա անդրավարտիք
Զննում էին ինչպես մասունք,
Իսկ բանասեր ինչ որ մարդիկ
Գտնում էին խոսքի ակունք:

Ու ցնծում էին, ուրախանու՜մ,
Ու գտնում՝ էին ընդհանրացում,
Չէ՛ որ ամեն մեկը ուներ
Նման կեղտո՜տ ներքնաշորեր՝,
Ավելի ճի՛շտ, հագուստնե՜ր:

Խելառը

Ապա նայեք էս խելառին,
Բանաստեղծ է էս նոր դարում,
Մի զույգ կոշիկ չունի հագին,
Ոտանավոր է հորինում:

Երևի լավ չի հորինում,
Քանզի լո՛ք մի տեղ է կարդում
Որտեղ կա շա՜տ ուտելու բան
Ու մթնոլորտ պոետական:

Մի տե՛ղ ունի նա խոսելու՝,
Սեղանի մոտ խնջույքի՝,
Ուր չես տեսնի կոշի՜կն հագի,
Թեկուզ ելնի՛ ոտքի՛ կանգնի:

Ու պոետը արտասանե՜ց,
Լռությու՜ն էր ճոխ սեղանին,
Մեկը նույնիսկ արտասվե՝ց,
Խո՛սքը կպավ խեղճի՝ սրտին:

Ու երբ խնջույքից հետո
Կոշիկները երևա՝ց,
Մի լոռեցի գիժ Սաքո,
Կերած խմած ելավ գնաց:

Խոհեր արևի

Գանգս քիչ է.
Մտքերս չեն տեղավորվում
Մեկը մորմոք, մյուսը ճիչ է,
Անհանգույց են ծավալվում:

Անհագույց են իմ հույզերը,
Կռնտ են ու չեն սավառնում,
Ու իմ արևոտ հուշերը
Մառախուղներն են ծվաստում:

Խորամանկներ, խորամանկներ,
Որ սիրում են սողուններին,
Քանզի ունեն երկար պոչեր
Փռած տիրոջ ոտքի տակին:

Խաղաղության ագռավները
Խորամանկներ են թևավոր,
Իրողության անուրջները
Էժան են ու անհարկավոր:

Անհանգույց է իմ բողոքը,
Ու՞մ վրա եմ հույսս դրել,
Այս աշխարհը նորոգելիս
Իմ հայրենիքը չեն հիշել:

Ովքե՞ր են գովերգում սերը՝
Ավա՝ղ, այստեղ պիտի լռեմ,
Բոլոր կարգերն ու բարքերը
Ծունկի են իջել սիրո դեմ:

Ես սե՛ր ունեմ, արևի սե՛ր,
Հայրենի՛քը իմ արևի,
Ահա շատ պարզ ու ջերմ խոհեր,
Սավառնող առանց թևերի,
Ինչպես շողերը արևի:

Հիսուն տարի

ու հետ դարձիր մանկություն,
Արա հիսուն խենթություն,
Ի՞նչ ասել է ծերություն,
Առանց հաղթող պարտություն:
Ժամանակը ի՞նչ է որ,
Պառավության միավոր,
Փչեմ թռնի՛, չկանա՛,
Ես կյանք ապրած երեխա:
Ու մեր բարձրահարկ շենքի
Տանիքից ավել կախեմ,
Երրորդ հարկի սիրունի
Պատուհանները մաքրեմ:
Որ դուրս նայի, երևա,
Էլ հիսուն տարի չկա,
Կա սե՛ր ու կա խենթություն,
Ջահելությու՜ն, ջահելությու՜ն:

Սուտը

Փչում է Բաղդադի քամին,
Արդար չարչին է հարթակին,
Խոստանում է ապագա,
Ուր ո՛չ մի չարչի չկա:

Փչում է չարչին միալար,
Ո՛վ է ազնիվ, ո՛վ է արդար:
Նրա սուտը կարևոր է,
Ծախու կնոջ ներքնաշոր է:

Հմայում է ու համոզում
Ու էլ կարևոր չէ գինը,
Գայթակղում է ու մատուցում
Պոռնիկի ծախու մարմինը:

Նրանց, ովքեր Հայաստանում 2008թ. նախագահական ընտրությունների հետ կապված հուզումները փորձում էին անվանել բադրջանների հեղափոխություն:


Բնական պարարտանյութ

Բադրջանը Լոնդոնում
Անգլերեն էր սովորում,
Ու չգիտես թե «ինչու»
Միշտ ասում էր I love you:

Նա հպարտ էր ու կանգուն,
Շատ էր սիրում թագուհուն,
Որպես բադրջան հասուն
Երդում տվեց տիրուհուն:

Ասում էր ի՛նչ էլ անեն,
Խավիար սարքեն, խորովե՛ն,
Ուտե՛ն, մարսե՛ն, բայց կրկին
Ես ծառայում եմ թագին:
Թեկուզ որպես բնական պարարտանյութ:

Ասեք ինձ

Ասեք ինձ ա՛յն, ինչ ես զգում եմ,
Ինչ չեն պատմել ու չեմ լսել:
Ջնջեք ա՛յն, ինչ կասկածում եմ,
Մոռացել եմ տառապել:

Մոռացել եմ տառապել,
Ալեկոծվել եմ անդարձ,
Ալիքնե՜ր են ծավալվել,
Աանդո՛ր չլինին՝ հանկարծ:

Հանկա՝րծ օրերը գալի
Չդառնան լու՜ռ, տաղտկալի՛,
Փրփուրներն ալիքների
Ավելի են հուսալի: