.
ԱՐԵՎԱԾԱՂԻԿ Է

Ծաղիկ է, ծաղիկ է,
Դեղին ծաղիկ է,
Ողջ դաշտը ասես
Ծաղկած թաղիք է:
Շուրջը կակաչ է՝
Կարմիր ու սևաչ է,
Քամու բերածն էլ
Դեղին հառաչ է:
Դեղին ծաղիկ է
Ոսկե թաղիք է,
Ոսկե շաղի տակ
Արևածաղիկ է:

.
ՄԵՐ ԲԱԿԸ

Ագռավն ասաց,-
-Ղա՜, ղա՜,- անցավ:
Կռունկը,- Ղու՜,-
Ու հեռացավ:
Չունը,- Հա՛ֆ, հա՛ֆ,-
Ծառի տակին,
Փոսոն,- Միաու՜ ,-
Ցցած ագին,
Հորթուկը,- Մո՜,
Ուլիկը,- Մա՜,
Գոճին՝ խըռ, խըռ
Կասի հիմա:
Աքաղաղը,-
-Ծուղրուղուղու՜՜՜,
Ձայնը սփռեց
Ամբողջ գյուղում:
Գյուղում՝ ուրիշ
Գյուղի նման,
Մեր լի բակն է
Սրտահմա:

.
ԿՈՎԸ

Կովը եկավ արոտից՝
Տխրած՝ հորթի կարոտից,
Եկավ կաթ տա իր հորթին,
Լիզի նրա չալ մորթին:
Կաթ էր արել հոտերից,
Հանդի ծաղկուն խոտերից,
Կարկաչներից գետերի,
Կռոցներից գորտերի,
Աղբյուրներից, ցողերից,
Արևի վառ շողերից,
Անձրևներից ամպերի,
Եվ քերծերից անբերրի,
Երիցուկի ճերմակից,
Ձորի ծաղկե վերմակից,
Երգից մեղվի ու լորի,
Եվ աղոթքից հնձվորի:
Կովը եկավ արոտած,
Իր չալ բալին կարոտած,
Եկավ կաթ տա իր հորթին,
Որ չմնա անոթի:

.
ՏԱԹԵՎՆ ԵՄ ԵՍ

Հիվանդը տատս է,
Իսկ ես բուժողը,
Բայց, տես, պապս է
Այստեղ տուժողը:
Հոգսեր ունեմ շատ,
Պիտ բուժեմ տատիս,
Քրտինքն է հատ-հատ
Շարվել ճակատիս:
Շուտ արա, խմի՛ր
Դեղահաբերը,
Տատ, կանցեն հիմի
Բոլոր ցավերը:
Տաքացրել եմ
Երեկվա խաշուն,
Դ՛ե, չխանգարեք՝
Պապս է ճաշում:
Առողջ է տատս -
Երբ ես եմ բուժում,
Սխալ բան՝ պապս,
Օ՜, չի հանդուրժում:
Տատս ասում է,-
-Փոքր ես թեև,
Խելքդ հասուն է,
Իմ փոքրիկ Տաթև:

.
ԳԵՎՈՆ ՈՒ ԾԱՌԸ

Գևոն գտավ իր կարճ ուղին –
Ելավ նստեց ծառի ճյուղին:

Չկար դեպ վեր ծիր ու կածան,
Նստեց ճյուղին ինչպես արձան

Եվ առանց վախ ու երկյուղի
Նայեց վերից ամբողջ գյուղին:

Կանչեց Սոսին,- Արի վերև,
Դարձիր ինձ պես ծառի տերև:

Նրանց տեսավ տատը հանկարծ,
Ասաց,- Բալեք, շուտ իջե՛ք ցած:

Իջեք, իջեք, եկեք ինձ մոտ,
Կընկնեք, ջարդեք գլուխ ու ոտք:

Չլսեցին, ա՜խ, տատիկին
Ու մեկնվեցի՜ն ծառի տակին:

Սոսը քերծեց կողն ու մատը,
Գևոն՝ քիթը ու ճակատը:

Որ չընկնեք բարձունքից ցած-
Լսեք խրատ-խոսքը մեծաց:

,

ԿԱՊԻԿՆ ՈՒ ՊԱՊԻԿԸ

Ուր ասես, որ չի գնում, տե՛ս,
Կապիկը,
Մեկ կապույտ է, մեկ՝ վարդերես
Շապիկը:
Վարդ է քաղել՝ տեսեք հրակ
Ծոպիկը*,
Բայց ճանկռել է վարդը նրա
Ափիկը:
Ուր էլ գնա- չար է ու զեռ*
Ճարպիկ է,
Չի խրատոմ նրան իր ծեր
Պապիկը:
Կապկից կապիկ այդ մճճի*
Պապիկը
Իրեն նման չարաճճի
Կապիկ է:

*ԾՈՊԻԿ – փնջիկ,
*ԶԵՌ - անհանգիստ,
*ՄՃԻՃ - թնջուկ, խճճված:

.
ԲԵՐԴԸ

Մեր գյուղից վեր
Մի բերդ կա հին,
Բազմած շատ ծեր
Քերծի գահին:

Քարի ամրոցն՝
Արծվանիստ,
Ահն էր այլոց,
Տեսքով իր խիստ:

Կիսով ավեր
Բերդն այդ լքված,
Ունի ցավեր
Դարեր ձգված:

Պիտ նորոգեմ՝
Երբ մեծանամ,
Եվ գովերգեմ,
Եվ տիրանամ:

Պատմություն է՝
Ոչ պարտություն,
Հաղթություն ու
Հպարտություն:

.
ՄՏՐՈՒԿ ՈՒՆԵՄ

Մտրուկ ունեմ – աշխետ է,
Անու՞ն, ունի՝ Ախմետ է,
Ուր էլ գնամ ու լինեմ –
Ախմետը միշտ ինձ հետ է:

Նժույգ ունեմ – աշխետ է,
Արշավների վարպետ է:
Վարգում է նա սուրընթաց՝
Սուր ընթացող սուր նետ է:

Մտրուկ ունեմ – աշխետ է,
Նա փոթորկված, գիժ գետ է,
Ում հետ էլ որ արշավեմ –
Հաղթանակը ինձ հետ է:

.

ԽՆՈՑԻ

Տատս ունի խնոցի՝
Մեջը բըլ-բըլ-բլոցի:

Բերան ունի թլորիկ,
Ներսում թանի փոթորիկ:

Նայեցեք գիժ ցայտերին՝
Զարկվում են պատերին,

Ու զտվելով, շատ արագ,
Դառնում են թան ու կարագ:

Այսօր լավ գործ արեցի՝
Խնոցին ես հարեցի:

Անուշ արեք մեր տանը,
Կարագի հետ և թանը:

Գնամ, հարեմ խնոցին,
Ուշք դնեմ բըլ-բըլ-բլոցին:

.

ԿԱՂԱՆԴ ԱՊԻ

Ձմեռ պապի,
Կաղանդ ապի,
Որ ապրում ես
Ծովի ափին,
Որտեղ ցուրտ է
Ամռան տապին,
Քուրքդ հագիր,
Գոտիդ կապիր,
Նվերներդ
Տասնապատկիր,
Արի Ավան
Ու Արաբկիր,
Արցախ, Լոռի,
Վայք ու Տաշիր,
Մանուկների
Հոգսը քաշիր,
Սիրով օծիր,
Սիրտդ մաշիր,
Մանուկներին
Մեր արժանի
Նվերներ դու
Բեր, բաժանիր:
Եկավ մեզ մոտ
Ձմեռ պապին,
Նվեր բերեց
Նվեր ապին,
Հազար ձմեռ
Թող նա ապրի,
Բարիքները
Բազմապատկի: