.
ԱՐՋՆ ՈՒ ՄՈԼՈՐՎԱԾ ՔՈԹՈԹԸ
Հեքիաթ

Կորցրել է քոթոթին
Արջը ծմակում,
Որտեղ կածանը ձորի
Շատ է բարակում:

Մռնչում է ու կանչում
Մայրը քոթոթին,-
-Ո՞վ է տեսել, որտե՞ղ է
Իմ բրդոտ որդին:

Փոքր է դեռ, կես տարին
Նոր է բոլորել,
Ո՞վ է նրան անտառում
Խաբել, մոլորել:

Հոտոտում է ամեն թուփ
Ամեն արահետ,
Ու մռնչում, որ որդին
Լսի ու գա հետ:

Լսեց մռունչը իր մոր
Արջուկը բրդոտ,
Վազեց՝ թփեր ճեղքելով
Ու եկավ մոր մոտ:

Գրկեց որդուն մայր արջը,
Շոյեց մայրաբար,
Եվ խրատեց,- Չգնաս
Դու անծանոթ վայր:

Ձորը չիջնես առանց ինձ,-
Ասաց քոթոթին,-
Այնտեղ վտանգ կա բազում,
Խորն է ու մթին:


Տաքուկ որջում՝ ուր չկա
Վտանգ ու չարիք,
Ապրում են դեռ երկուսով
Գոհ ու երջանիկ:

.

.
ՀԱՅՈՑ ԼԵԶՈՒ

Դու մեր հուրն ես,
Բարի լուրն ես,
Սրտի դուռն ես,
Հայոց լեզու:

Դու մեր սերն ես,
Հայի տերն ես,
Դաշտն ու լեռն ես,
Հայոց լեզու:

Դու մեր լավն ես,
Ձայնալարն ես,
Հավերժ-հարն ես,
Հայոց լեզու:

Մեր լույս-տիվն ես,
Սուրբ պատիվն ես,
Կանաչ շիվն ես,
Հայոց լեզու:

Մեր անչափն ես,
Կապ-շաղկապն ես,
Վեհն ու թանկն ես,
Հայոց լեզու:

Մեղմ հառաչն ես,
Հոգու կանչն ես,
Աղոթք-խաչն ես,
Հայոց լեզու,
ՀԱՅՈՑ ԼԵԶՈՒ:
.

.
ԹՈՌԸ ԵՎ ԽՈՃԿՈՐԸ

-Այդ ո՞վ է, ո՞վ,
Ցեխը մտել այդքան խորը:
-Ինչպե՞ս թե՝ ո՞վ,
Միթե՞ պարզ չէ, որ խոճկորը:

-Այդ ո՞վ է, ո՞վ,
Ցեխաթաթախ հագի շորը:
- Ինչպե՞ս թե՝ ո՞վ,
Շատ լավ գիտենք, որ խոճկորը:

-Այդ ո՞վ է, ո՞վ,
Ցեխում կորած դունչն ու փորը:
- Ինչպե՞ս թե՝ ո՞վ,
Սագը ասաց, որ՝ խոճկորը:

-Այդ ո՞վ է, ո՞վ,
Շրջել կերով լի ախոռը:
- Ինչպե՞ս թե՝ ո՞վ,
Այդ հորթը չէր, այլ՝ խոճկորը:

Լողացրեց տատը առվում,
Ցեխից ելավ...
-Ո՞վ, խոճկո՞րը
-Իհարկե ո'չ, տատի թոռը:
Բայց ամոթից կարմրել է
Լոկ խոճկորը:

Եվ խրատեց նրան տատը,-
-Ցեխոտվելը անչափ վատ է:

.

.
ՈԶՆԻՆ

-Ոզնի, ու՞ր էս վազում՝
Սուր փշերդ ուսած՝
Քո թիկնոցով՝ բազում
Ասեղներից հյուսած:

-Բույնն եմ գնում իմ հին՝
Թարմ մրգերով՝ հասած,
Եկել եմ ձեր այգին
Դրա համար,- ասաց:

-Տար մրգերը, փշոտ,
Ձագուկներիդ համար,
Արահետով փոշոտ,
Քո մայրությամբ համառ:
.

.
ՀԱՐՅՈՒՐ ԾԻՏԻԿ

Հարյուր ծիտիկ թառած լարին,
Հարյուր սրտում պաղած բարին,
Մտածում են, խորհում են լուռ՝
Ինչպես գտնեն օրվա գարին:

Շուրջը ձյուն է, սառը քամի,
Ու հարյուր կյանք ձյունի համի:
Օրորվում է անհոգ քամուց
Մի բարակ լար կապած գամին:

Կեր է բերել ծիտիկներին
Փոքրիկ Հայկը՝ սրտում բարին:
Հարյուր ծիտիկ թառած լարին,
Գտան իրենց օրվա գարին:

.

.
ԿԱՂԱՆԴ ԱՊԻ

Ձմեռ պապի,
Կաղանդ ապի,
Որ ապրում ես
Ծովի ափին,
Որտեղ ցուրտ է
Ամռան տապին,
Քուրքդ հագիր,
Գոտիդ կապիր,
Նվերներդ
Տասնապատկիր,
Արի Ավան
Ու Արաբկիր,
Արցախ, Լոռի,
Վայք ու Տաշիր,
Մանուկների
Հոգսը քաշիր,
Սիրով օծիր,
Սիրտդ մաշիր,
Մանուկներին
Մեր արժանի
Նվերներ դու
Բեր, բաժանիր:
Եկավ մեզ մոտ
Ձմեռ պապին,
Նվեր բերեց
Նվեր ապին,
Հազար ձմեռ
Թող նա ապրի,
Բարիքները
Բազմապատկի:
.

.
ԱՍՏՂԻԿՆ ՈՒ ԱՍՏՂԵՐԸ

Աստղիկը նայեց վերև
-Բարև,- ասաց աստղերին,-
Այդ ինչպե՞ս եք առանց արև
Հարմարվել այդ մութ տեղերին:

Եւ ինչու՞ են ձեր բույլերը
Իրար նման՝ պաղ ու հեռու,
Բոլորն ունեն նույն գույները,
Լուսատտիկ եք, ասես, զեռուն:

-Մենք ջահեր ենք գիշերային՝
Մեզ Արևի հուրն է վառել:
Դու մեր քույրն ես, բայց՝ երկրային,
Նույն լուսից ես ծնունդ առել:

-Արծաթափայլ իմ քույրիկներ,
Ճառագայթներ անթեղելի,
Սիրում եմ ձեզ, վառ բույլիկներ,-
Աստղիկն ասաց աստղերին:

.

.
ՀԵ՜Յ, ՄԵՐ ՍԱՐԵՐ

Մեր արտերը ոսկեհեր,
Մեր սարերը ոսկեբեր,
Աղոթքներով ողողված
Ակոսներն ու խոսքը մեր,

Եւ սարերը ձյունապատ,
Եւ վանքերը սյունազարդ
Խնկահամ են, խնկաբույր
Տաճարներ են հնահայտ:

Մեր ձորերը անթերի,
Ծաղիկները հանդերի,
Ծղրիդների օրրան,
Օրորոց են սարդերի:

Հե՜յ, մեր սարեր ձյունառատ,
Սիփան, Մռավ, Արարատ,
Կացարնն եք կուռքերի,
Աստվածների՝ անարատ:
.

.

ԱՐԵՒԸ

Օրը նորից արեւեց,
Արեւը ինձ բարեւեց,
Ես բարեւը բերեցի,
Աշխարհով մեկ ցրեցի՝
Եւ մարդկանց, եւ հավքերին,
Եւ ծառերի շարքերին,
Միջատներին՝ խոտերի,
Մաքիներին՝ հոտերի,
Հայոց հանդ ու սարերին,
Եւ բերքառատ ձորերին,
Գտնվածին, մոլորին,
Բոլոր, բոլոր բոլորին:
.

.
ԼՌԵՑԵ՛Ք, ԱՐԿԵՐ

Լռեցե՛ք, արկեր,
Մահաբեր զարկեր,
Գարուն է, արթուն
Բողբոջն է պայթում:

Համրացե՛ք, ռումբեր,
Մարտնչող խմբեր,
Թուխսն է իր բնում
Անուրջներ քննում:

Լլկվե՛ք, ականներ,
Չարի վարձկաններ,
Սերմն է անխոսուն
Ծլում ակոսում:

Լռեցե՛ք, արկեր,
Մահաբեր զարկեր,
Գարունն է խոսում,
Դաշտերով հոսում:

Թող երգի խոփը,
Սրտի տրոփը,
Որ կյանք տան բարուն,
Գարու՜ն է, գարու՜ն:

.