.
ԳԱՅԼԱՇՈՒՆԸ
Առակ

Տվեցին մի օր գայլին շան պաշտոն,
Հսկում է այժմ հոտը նա դաշտում:

Այս կարճ առակին պիտի տամ իմաստ.
Գայլը դեռ շուն չի, մնում է սա փաստ:

Նա շնություն է անում իր դաշտում
Եվ գայլություն է ի ծնե պաշտում:

ՊԱՏԳԱՄ ՁԱԳԻՆ

Առյուծ մի փորձված՝
Նենգությամբ խոցված,
Թափ տալով ագին
Ասաց իր ձագին,-
-Չլինես շակալ՝
Անշնորհակալ,
Իզուր ոչ մեկի
Մի վարկաբեկիր
Եվ մարտդ վարիր
Առյուծին հարիր:
Կորյուն այդ վաղուց
Դարձել է առյուծ:
Չի եղել շակալ՝
Անշնորհակալ:

.

ԳԱՂՏՆԻՔ

Անտառը գաղտնիք չունի,
Եղածը ծառերինն է,
Ամբոխը խորհուրդ չունի –
Ինչ-որ կա - ճառերինն է:

Վեճերում բազմախորհուրդ՝
Կեղծիքի ու իստակի,
Ճամփեքին այս խորդուբորդ՝
Պայքարում սև-ճերմակի,
Խորհուրդը չալերին է,
Հաղթանքը չարերինն է:

.
ՍՈՆԵՏ ՊԱՐԱՅԻՆ

Արի՛, սիրելիս, ե՛կ պարենք ինչպես
Այն կռունկների զույգը կրքահույզ,
Շուրջը ջրացայտ՝ հակինթե թհբեզ,
Վառ, ծիածանված ու կարոտահյուս:

Գրկեմ մարմինդ ճերմակ ու լուսե,
Պտտվենք՝ մտած պատյանը սիրո,
Թող մեզ պարուրվեն ցանցերն այն հրո,
Որ մեր սերերն են կրքերից հյուսել:

Թող պարը դառնա խելագարություն,
Իսկ ժամանակը՝ անկամ ու անգո,
Որտեղ չեն լինում սրտերը անգոհ,
Սերն էլ մեզ տանի հարատևություն:

Արի՛, սիրելիս, մեր պարն այս տանգո
Դառնում է սիրո հարաթևություն:

.
***
Հուշ կար - խիլքի պես կարճ էր՝
Կան բաներ - չենք հիշում հիմա.
Կեղծիքն այն վաճառվող հարճ էր,
Թվում էր՝ սրբացած հմա:
Իստակը պաշտպանող չանչ էր,
Կեղծիքը բռունցք է հիմա:

.
ԲՈՐԵՆԻՆ ԵՎ ԱՌՅՈՒԾԸ
Առակ

Մի պաշտոն կար առյուծի մոտ բորենու,
Արքան հարմար բորենի էր որոնում:
Գտան մեկին և արքայի մոտ բերին,
Չհավանեց այդ պաշտոնը բորենին:
Միտքն այլ էր, աս՛եք, ո՞նց չհարուցի.
Դուր էր եկել պաշտոնը մայր առյուծի:
Պատռեց արքան հիմար գանգը բորենու,
Կախեց լեշը սուր ոստերից լորենու:

Այս է ասում առակը այդ նսեմին,-
-Այդքան հեշտ չէ հասնել քեզնից վսեմին:

.
***
Տանում է ներին
Միշտ անմիտներին,
Ինքը այդ հոտի,
Հոտը - իր գերին:

***
Թևավոր խոսքը գտավ իր բույնը,
Ինչպես փառահեղ արծվի ածուն,
Իմաստուն այրը մնաց այն նույնը,
Բայց շահը մեռավ - հետն էլ՝ ծաղրածուն:

***
Պիրկ են անչափ շղթաները ազատության,
Ավելի բիրտ, քան՝ գերվածի կուռ կապանքը:
Անուրջներդ մատնելով սին անզարդության,
Մահը կասի՝ կյանքը՝ ազատ, լուրջ խաբկանք է:

***
Էշը գտավ ավանակին,
Հովատակը՝ իր մատակին,
Իմաստունն ու մարդը տգետ
Գտան իրենց նմանակին:
.

.
ԱՌԱԿ

Գայլերի մոտ՝ բողոքի,
Գնաց երեկ մի մաքի,
Մնաց այսօր այդ մաքուց
Երկու ոսկոռ, մի ագի:
Հիշիր խրատն այս անգիր.
Խիղճ չփնտրես անհարկի՝
Ոչ այսօր և ոչ էգուց,
Ոչ գայլի մոտ, ոչ՝ թագի:

.

.

ԱՄԵՆ ԲԱՆԻ ԺԱՄԱՆԱԿԸ
Գազել

Հարցը՝ որ կա, թողեք դարձից հետո լինի-
Պատասխանը պիտի հարցից հետո լինի:

Ազատության համը չենք զգա մենք երբեք –
Ազատվելն էլ պիտի խայծից հետո լինի:

Չեկած չեն հեռանում, նույնիսկ անկոչ հյուրի
Հեռանալը պիտի այցից հետո լինի:

Թե ջերմություն չկա, սեր չի ծնվում անգամ,
Սեր-հրդեհը պիտի կայծից հետո լինի:

Անմեղին մի դատեք, պիտի մեղավորի
Արդարացման խոսքը բայց-ից հետո լինի:

Սովորում ես լավին – կորցնում ես համը,
Քաղցրությունը թողեք մաղձից հետո լինի:

Միտքը՝ իմաստնածին, գնող չկա, թեկուզ,
Ամեն տալիք պիտի վարձից հետո լինի:

.

.

ԱՅՍՕՐՆ ԱՆԳՈ Է

Այսօրն անգո է՝ ապական,
Երեկն էլ երեկ է կորել,
Էգուցը դեռ չի էլ նորել,
Լավ բան չի բերելու ապագան:

Ելած իր ծրից չափական՝
Անցյալը, ուզում եմ նորօրել,
Այսօրը օրոցքում օրորել,
Ու երգել տաղեր հաղթական,

Հին ասքեր պատմել գողթնական,
Չարիքը անցյալում մոլորել,
Երեկն էլ գալիքին ոլորել՝
Չդառնան ինձ նման գաղթական:

Այսօրը անգո է՝ ապական,
Լավ բան չի բերելու ապագան:

.