.
ՏՐԻՈԼԵՏ – 167

Ճշմարտություն կա – արծվի նման,
Կա՝ անտարակույս, հավ է գիրացած՝
Փառքի ճախրանքից դեռ չվերացած.
Ճշմարտություն կա – արծվի նման:
Արծիվն է խիզախ մոգը ու հման՝
Չես տեսնի նրան մարտից հեռացած:
Ճշմարտություն կա – արծվի նման,
Կա՝ անտարակույս, հավ է գիրացած:
.

.
ՑԱՎՈՏ ՈՒ ԴԱՌՆ

Անդունդ է գլորվում դարը՝
Ցավոտ ու դառն է,
Տերտերը օրհնում է աղը –
Մորթվողը գառն է,
Մատա՞ղ է՝ հանուն կյանքի,
Ո'չ, հոգեառն է,
«Փրկեա'» - լսվում է խորանից –
Աղոթքի բառն է:
Մաճկալը կյանք է վարում -
Մեր բախտի առն է:
Ջոկում եմ սևը ճերմակից,
Բայց էլի խառն է,
Ընկնում են օրերը դարից -
Մեր կյանքի ծառն է,
Անդունդ է գլորվում դարը՝
Ցավոտ ու դառն է:
.

.
ԽՆԴԻՐՆԵՐ

Խնդիրնե՞ր – ունենք՝ երեք,
Պիտ լուծվեր – այն էլ երեկ.
Թե խե՞նթ է – խելքի բերենք,
Թե թու՞րք է – ծնկի բերենք,
Թե հա՞յ է – խնկի բերենք:
Բաժանվենք, թե, մաս-մասի,
Կհասնենք պատուհասի:
.

.
***
Մարդը պիտ անտառ գնա՝ կայմը նավի անտառից է,
Կացինը պիտ կաղնի հատի, թեկուզ կոթը այդ ծառից է:
Մարդ կա – նավ է, մարդ կա՝ կաղնի, մարդ կա՝ կացին,
Կյանքն ապրում են առանց գայթ ու հակադարձի:
Լոկ հատողն է ջոկում ծառի հաստը լառից:
Ծառը հատվեց... ներկա էի ես կացնի հետ կաղնու լացին,
Ծառը հատվեց... ու այդ նավի հոգին ընկավ կաղնու թառից...
Անտառը լուռ ու անհուզում նայում էր այդ անցուդարձին:
.

.
ՏՐԻՈԼԵՏ – 52

Մարդն այս կյանքից գոհ չի հեռանում,
Բայց հեռացողից գոհ է աշխարհը:
Գինում թաթախած իր կյանք-նշխարը -
Մարդն այս աշխարհից գոհ չի հեռանում:
Թեկուզ երջանիկ, վաելքախառը,
Դժգոհ՝ չար բախտից, բողոք՝ բերանում,
Մարդն այս կյանքից գոհ չի հեռանում,
Բայց հեռացողից գոհ է աշխարհը:
.

.
***
Առյուծին բանա՞կ՝
Ոչխարից համակ...
Ժանիքներ են պետք
Եվ ոչ թե՝ քամակ:

***
Ընկերության մեջ այս բարդ՝
Ուր մեկը գայլ, մեկը՝ մարդ,
Մարդն ավելի շատ է գայլ,
Քան՝ գազանն է կիսամարդ:

.

ԱՐՏԻ ՍՈՆԵՏ

Արտը ընկերն է մարդու՝ հյուրասեր է ու հացո՜վ,
Խինդ ու բերկրանք է ապրում անակընկալ իմ այցով,
Ամեն առին շաղախված քրտինք ունեմ և աղոթք,
Փարվեմ խրձին ու դառնամ Արարիչին ես հաղորդ:

Կտամ մի քիչ մրջյունին, մի փութ՝ հավին ու բադին,
Ցուրտ օրերին կպառկեն հոգնած եզերս հարդին:
Բաժին կտամ ես սիրով եւ կաքավին, եւ լորին.
Հավասար եմ նայում ես Արարչի պես բոլորին:

Աղու տարա ջրաղաց՝ աղուն աղու՜մ է, աղու՜մ,
Հին աղացի կոր քարին, թայտե չախչախն է խաղում,
Բույրն անուշ է, արարչոտ՝ աղվող ճերմակ ալյուրի,
Փրկելու է նա սովից ինձ պես քաղցած հարյուրի:
Մայրս աղոթքը սրտում տաշտում ալյուրն է մաղում,
Այս սուրբ բույրը՝ արարվող, թող աշխարը պարուրի:

.

.
***
Երբ մարդու ուղեղում ծախվելը բնել է,
Դյուրին է ծախվածին երիցս գնելը:
Ծախվողին չեն թողել էլի բազմանա՝
Մահի բաժին են արել հները:


***
Թե հեծել ես ավանակի, ձեզ չեն կոչի այրուձի,
Շակալների դեմ կռվելիս չես հաղթելու առյուծի:
Մարտնչում են որսի համար՝ լեշի դեմ չեն պայքարում,
Թե հաղթել էս դու նենգությամբ – որձ ես՝ առանց ամորձի:


***
Ոջիլն ապրելու իր հույսը ունի,
Լուսատտիկը իր լույսը ունի,
Ունի նաեւ նա, ով հավատարիմ,
Վստահ հենվելու իր ուսը ունի:
.

.
ԵՐԿՈՒ ՏՈՂՈՎ
***
Խառնվել են ու միացել ճշտի-ստի ափերը.
Եւ խաբվելն է դարձել դյուրին, եւ կեղծելն ու խաբելը:
***
Մենք ենք մեզ տանում դեպի բագինը,
Ոչ թե՝ այն կարմիր դիմակ հագինը:
***
Էշին տվեցին մի բուռ թարմ գարի,
Ասաց,- Աշխարհ իմ, ինչքա՜ն ես բարի:
***
Հանգիստ չի տալիս խոկմունքն այս տրտում.
Քո որովայնն է գլուխդ ուտում:
***
Իմ մտքերի պիրկ ծալքերում այս կարծիքն է հավետ ներկա.
Թե չլինեն վախկոտները, խիզախները կապրեն երկար:
***
Կյանքիս փորձերը այս միտքն են հինում.
Քաղցած շունն էլ է դավաճան լինում:
***
Հին գազանից ազատվե՞լ - մի վստահեք նորերին.
Հենց-որ գայլը վերանում - շատանում է բորենին:
.

15 սեպտեմբերի, 2017 թ.
·
ԱՌԱԿ-ՔԱՌՅԱԿ

Գանգը քաջ շահի, ուղեղը խուճուճ
Մի օր դարձան կավ, իսկ կավը՝ կճուճ:
Այս կարճ առակում կա խորունկ մի ցավ.
Քջուջ է անում կճուճում մի հավ: