Մարո Երկնափեշյան

Կարինե Կարինե » 27 июл 2019, 00:22

Վերադարձրու ինձ երեկս, կյանք
Միայն երեկս,
Որ այսօրվան նայեմ վաղվա սպասումով
Որ այսօրվան սպասեմ վաղվա հեռատեսությամբ,
Որ այսօր հեռատսորեն տնօրինեմ
Որպես կյանքիս տևողությունից խլվող ժամանակ։
Պահպանիր իմ այսօրը, կյա՛նք,
Մի քիչ երկար պահպանիր,
Մի քիչ թող քեզ նվիրեմ,
Մի քիչ՝ մենակությամբ թախծող աշխարհին,
Մի քիչ էլ այն մարդուն, որ չի ուզում
Մահանալ․․․
Երեկս թող ինձ մնա,
Այսօրը՝ քեզ,
Աշխարհին ու․․․
Մեռնել չցանկացող մարդուն։
Բայց գոնե վաղվաս աչք մի դիր,
Կյա՛նք․
Աչք մի դիր, ես այն նվիրելու եմ
Հ ա վ ե ր ժ ու թ յ ա ն ը․․․
13.07.1990

Կարինե Կարինե » 27 июл 2019, 00:22

Հույսս չեմ կտրում,
Երկա՜ր ձգում եմ,
Ծայրը կապելով
Մեջքիցը` ծառի,
Այսպես գիտեմ, կա,
Նրան զգում եմ,
Ծլնգոցի պես`
Ջութակալարի․․․

Լվացք չեմ փռում
Էլ` թաշկինակի,
Նրանց պահում եմ
Կարկատանացու
Ու հենափայտս
Քսելով կարգին,
Նոտագրերիս
Վրայով անցնում․․․

Ականջդ պահիր,
Թե՝ չես ալարի,
Երբ ծառն է հոգուս
Ճյուղերն իր քսում,
Ճոճվելով դանդաղ,
Միայն մի լարի,
Կենաց արմատի
Օրհներգն եմ լսում.․․

ԳԻՐՔ 5-րդ
«Ես քո խանդոտ սիրահարն եմ, երկի՛ր․․․ »

Կարինե Կարինե » 27 июл 2019, 00:23

Արմատով մի կերպ
Կառչելով քարին,
Վարդերից հետո
Մասուրներ կաթեց,
Սիրահարվել էր
Ժայռն ուրիշ ծառի,
Փոքրիկ մասրենուն
Ոչ էլ նկատեց․․․

Ժայռը ճաք տվեց
Սիրո ծարավից,
Ծառը գետափին
Սաղարթը փռեց,
Ջուրն իր ծուռ ճամփան
Գիտեր հիրավի,
Ուրիշ ձորերի
Ծոցի մեջ լռեց․․․

Ոչ դու քարափն ես,
Ոչ ես՝ մասրենին,
Բայց ոնց տեսնում եմ
Ամեն բան նույնն է,
Սիրտս ասում է՝
Ախ, իմ վայրենի՜,
Խմիր այս սերը
Թե անգամ թույն է․․․

Կարինե Կարինե » 27 июл 2019, 00:23

***
Դարերը
Չեմ կարող վերծանել.
Բառեր կան՝
Քնած են հողում,
Ասես թե
Հենց նոր են ցանել,
Ծիլերն են
Ձեռքիս տակ դողում...

Ես կյանքի
Արմատն եմ բացել
Ոլորուն
Հյուսքերը՝ գարի,
Ուր կենաց
Ծառեր են աճել
Քառակող
Թևավոր խաչքարին...

Մի ճպուռ
Ճյուղերի արանքից
Սրտառուչ
Երգում է սաղմոս.
Ես, քարը
Քերելով մամուռից,
Տառետառ կարդում եմ՝
Ա Ղ Ա Մ Ո Ս...

Ու քիչ-քիչ
Տողերով մաշված
Գնում եմ
Դարերով ես ետ.
Խաչքար եմ՝
Կողերս տաշած,
Անտառում
Լքված առհավետ...

2015

«Դարձ ի շրջանս յուր»

Կարինե Կարինե » 27 июл 2019, 00:24

26.07. 2016 г. ·

Քունքիս սառը
Պողպատե փող,
Գերլարումից
Պրկված հոդեր,
Թեկուզ գրվի
Հազար ներբող.
Չենք խուսափի
Արյունից,
Տեր...

Կեղտոտ չանչով`
Էս թավայում,
Խառնշտում են
Ոնց պատահի,
Չախկալներն են
Ահա վայում`
Օջախիս շուրջն`
Առանց ահի..

Ամեն կողմից
Մեջ են ընկնում
Փախցնողներն `
Թիքա -պատառ,
Նոր մտքեր են
Անվերջ ցնկնում`
Ով ի՞նչ ճանկեց ,
Ում ի՞նչ հասավ...

Գալարվում է
Աղիք-աղիք,
Տագնապահար
Խավարի մեջ,
Կաղկանձում են`
Ձայնով թաղիք,
Մահ եմ,
Ահա, եկել եմ,
Վերջ...

Մխրճում եմ
Աչքերի մեջ`
Էն մխացող
Անձողը վառ,
Ասում ես վե՞րջ`
Ուրեմն վերջ...
Մեռիր ինձ հետ,
Ծախու քավթառ...

Ու իջնում է
Պաղ լռություն,
Սսկվում են
Մորեխ ու ճանճ,
Դե, կրակի'ր ,
Անգթություն,
Հորիզոնիս
Լուսաճաճանչ...

Կարինե Կարինե » 27 июл 2019, 00:24

***
Ես քարաքոս եմ,
Քարերինն կպած, փոքրիկ ու անշուք։
Հող չկար ու ջուր,
Եվ ես ծնվեցի քարերին թառած,
Հազարամյակներ վերափոխվեցի հազար ձևերով,
Բայց հավատարիմ մնացի քարին,
( Ինչպես միայն ես )
Մինչ այսօր ու մինչ,
Ո՞վ գիտե, գուցե վախճանը նրա։

Ես քարաքոս եմ,
Ձեզ չեմ հմայի սուտ շքեղությամբ,
Ձեզ չեմ հմայի նազանքով իմ ճոխ,
Փոքրիկ եմ, ինչպես ցողը արցունքի,
Ինչպես արևի դողը սրսփուն․
Փոքրիկ եմ թեև,
Բայց իմ մեջ ունեմ ժայռի նրբություն,
Վիհի վեհություն, աստղերի ծարավ
Ես փոքր եմ թեև,
Բայց քարի զարդն եմ ու երգը քարի,
Մեծասիրտ եղեք դուք քարի նման
Ու եղեք ներող։

Ես քարաքոս եմ,
Եվ քարն է շռայլ իմ հոգին պեղել։
Ես քարի համար լոկ քարաքոս չեմ՝
Իմաստն եմ նրա,
Միտքն ու խիղճն եմ ես,
Եվ մեղեդին եմ
Դարից դար ձգվող հարատևումի․․․

Ես քարաքոս եմ,
Նուրբ եմ քարի պես, քարի պես բարի,
Եվ քարի նման հավերժ անթերի։
30․05․1986թ
Կողբ
***

Կարինե Կարինե » 27 июл 2019, 00:25

Ես մեկնում եմ առանց հրաժեշտի,
Ե՛վ նեղացած, և՛ քեզ հավերժ կարոտ,
Ու երգեր եմ գրում հանպատրաստից,
Որ, եթե վերադառնամ, բերեմ քեզ մոտ։

Բերեմ, փռեմ փառքով ոտքերիդ տակ,
Բերեմ, լցնեմ սիրով քո հոգու մեջ,
Բերեմ ցուրտ ու մենակ իմ սիրո չափ
Դատարկ օրդ կարգով հանգավորեմ։

Ես մեկնում եմ արդեն, քեզ չտեսած,
Ե՛վ վիրավոր սրտով, և՛ վարանոտ,
Չեմ էլ կարող դուռդ մի պահ բանալ,
Ու կես բերան թեկուզ՝ ասել մնաս բարով։

Ես մեկնում եմ այսպես առանց հրաժեշտի,
Սիրտս ճմլում եմ ռելսերի հետ,
Փուլ է գալիս, ավա՜ղ, հույսս հեշտին,
Գնացքի հետ անդարձ ու կյանքի պես։

Ուր նայում եմ՝ թախիծ, ուր նայում եմ՝ չկաս,
Շուրջս աշխարհն անտեր ու ամայի,
Աչքս թե որ փակեմ՝ աներևույթ կգաս,
Մերթ չարացած ու մերթ՝ տառապալից։

Վախենում եմ, գիտես՝ մի նախատիր դու ինձ,
Մեկ է, վերադարձիս կգամ դուռդ բեկբեկ,
Փույթ չէ, թե չեմ ասի առաջվա պես ոչինչ,
Ու կխեղդեմ իմ սուրբ ցավը իմ մեջ․․․

Թող հեռանամ հիմա առանց հրաժեշտի,
Չի դիմանա սիրտս կարոտակեզ,
Պաշտամունքի նման, հավատամքի,
Անգամ ինձնից թաքուն թող սիրեմ քեզ․․․

28․11․1991թ
գնացքում

Կարինե Կարինե » 27 июл 2019, 00:26

Պոեզիայի կալում,
Ելնեմ ծեգին՝ էգուց,
Կենացի թասն առած՝
Ջրջահանեմ,
Մտքով ընկած
Ավլեմ ես կուզեկուզ,
Ետ դառնալուց
Մի հատ օֆ էլ չանեմ...

Տանեմ աղբ ու թրիք,
Մաքրեմ փոշի ու հարդ,
Լցնեմ չափարի տակ՝
Հարևանի,
Թե ուզում է , թող որ
Ռանչպար է մարդ,
Վրան մի քանի թուփ
Դդում ցանի...

Հետո, հենց պարապվեմ,
Օրվա մի վախտ,
Այդ դդումի հանգույն
Սիրո մի տաղ գրեմ,
Բախտի տերը թաղեմ,
Ասեմ՝ հեյ վա՜ խ...
Շիրմաքարին նստած՝
Մի դաղ կրեմ...

Կարինե Կարինե » 27 июл 2019, 00:29

Աչքս կպել էր,
Վեր թռա տեղից․
Դու եկել էիր
Ու դուռս փակ էր,
Պա՜րզ լսում էի
Թակոցդ սրտիս,
Փորձում էի, բայց
Չէր լինում բացել․․․․

Ներսից չէ՛ր ելքը,
Հերսի՛ց չէր փակված,
Ինչ որ եղել էր՝
Դրսից էր եղել,
Քեզ թվում էր, թէ՝
Ես եմ պարփակված,
Այս չորս պատի մեջ,
Ես եմ ինձ նեղել․․․․

Կամ՝ կողպեքն էր հին ,
Կամ ՝դուռն էր մեխած,
Կամ՝ ինչ որ մեկն էր ,
Բանալին տարել,
Մի գուցե, այսպես
Լավ եմ պահպանված,
Բայց թէ հապաղես,
Կարող եմ մարել․․․

Դե,՜ մի ձև գտիր,
Բաց արա դուռը,
Ասում են՝
Միշտ էլ ,մի ելք կլինի,
Սերն է
Իմ մոտի կես գաղտնաբառը,
Կեսն էլ թէ գտնես՝,
Մեզ մահ չի լինի...
Քանդակի հեղինակ՝ Կամիլլա Կլոդել

Կարինե Կարինե » 27 июл 2019, 00:29

Այսպիսին ենք ,
Այնպիսին ենք ,
Տնապաշտ ենք ,
Բնապաշտ ենք ...
Մի կածանի հող չենք թողնի
Մեր հարեհաս հարևանին,
Մի դուռբացի տեղ չեն զիջի
Որդին ու հեր,
Եղբայրն եղբորն է թշնամի,
Ջահել թե ծեր.
Հարդի տակին դրված պեծ է,
Մի լաքատեղ հող չի զիջի
Օձով ծեծես,
Էլ չեմ ասում մի թզամեծ ,
Էլ չեմ ասում մի տնամե՜րձ...
Մինչև անգամ
Գերեզմանի տեղի համար
Փոր ենք թափում...
Մեր թևով
Մեր փոսն ենք չափում...
Էսպիսին ենք.
Բուն թշնամուն
Միշտ էլ հեշտ ենք
Տարածք զիջում ,
Նվեր տալու նման դիտում,
Ասես ,
Դռան սոված շանն ենք
Ոսկոր նետում....
Հետո նստում
Ու ազգովի ողբ ենք միտում.
Թե ` արդար չէ,
/Տեր ու աստված /
Գել ու գազան եկան անկուշտ
Մեր միս կերան թողին ոսկոր..
Հետո նստում ողբ ենք ասում՝
Ինչպես պոկված մսի մրմուռ.
Այս անգամ էլ
Մի թուլափայ հող տվեցինք,
Խորհուրդ խրատ վեր դրեցինք,
Այս անգամ էլ ասինք`
Ոչինչ,
Մի պատառ է, մի մեծ բան չէ,
Մեր ջիգյարից պոկված պատառ....
Ու էնքան էլ
Հարկավոր չէր :
Իրար գտա՜նք,
Թաշկինակդ առ ու արի
Ծնկներիդ տուր,
Ձեն ձենի տանք ,
Ես ողբ ասեմ ,
Դու էլ անսա` առանց լալու...
Դու էն ասա՝
Վաղը ու՞մ և ի՞նչ ենք տալու...
21․05․2016

Вложения