Սոնա Արշունեցի

**Армине** » 29 дек 2008, 00:07

ՍՐՏԻՍ ՎԵՐՔԸ

Իմ մեջ գարնան հովեր ունեմ
Դեռ չծնված երգեր ունեմ
Ու իմ սրտի մի անկյունում,
Թաքուն պահած վերքեր ունեմ,
Իմ մեջ կարոտ ունեմ մի լուռ,
Հողս է դարձել ծովից մի բուռ
Ազգս ծվեն-ծվեն արվել,
Աշխարհով մեկ է սփռվել,
Իմ մեջ զայրույթն է ցասումի
Ու վրեժի ծարավը խենթ
Իմ մեջ ոխն է իմ պապերի
Խաչքարերն անձեռակերտ
Իմ մեջ հավատն է գալիքի
Փուչ, անօրեն այս աշխարհում
Հանձնում եմ լոկ աստծո դատին,
Չարին չկա երբեք ներում

2003, Բրյուսել

**Армине** » 29 дек 2008, 00:07

ԱՆԻ

Անի՛, կգամ մի օր ուխտի
Մայր տաճարում մոմեր վառեմ,
Որ քո ամեն ավեր քարի
Իմ արցունքով նրանց շաղեմ:
Մատաղ անեմ Մայր տաճարում
Պատերիդ տակ խունկ խնկարկեմ
Հազար ու մի եկեղեցուդ
Ավեր փառքը գեթ վայելեմ:
Արդյոք ո՞վ է մեզ անիծել
Հեռվից կարոտն առնենք միմյանց
Անգամ քարն է լեզու առել
Խոսում փառքը մեր նախնյաց,
Դարեր ի վեր ասպատակվեց.
Էլ սելջուկ թուրք, էլ պարսիկ...
Բայց ոչ ոք քեզ գեթ չտիրեց,
Հզոր էիր, անառիկ
Այսօր, երբ դու ավերվել ես
Թալանվել ես ահավոր
Թեկուզ ավեր էլ գերող ես,
Նույնքան գեղ ու թեւավոր:
Անի՛, մի օր երբ աշխարհում
Արդարություն թեւածի,
Հեռվից կգան որդիներդ
Ու շունչ կտան քարերիդ
Միայն հոգով ուժեղ լինենք
Կգա մի օր օրն այդ լույս
Աստված մեծ է, ե՛կ հավատանք
Ու աղոթենք լիահույս...

2003

**Армине** » 29 дек 2008, 00:09

ՍԻՐՏՍ Է ԽՌՈՎ ԱՅՍ ԱՇԽԱՐՀԻՑ

Մտքեր իմ բացե´ք դռները գոցված,
Հորդե´ք, հեղեղվե´ք խենթ ու վարարած.
Սրբե´ք ձեր ճամփից աղբն այս կուտակված
Թող որ զուլալվի ջուրը ճահճոտված,

Որ չմնան իղձերս անկատար,
Մտքերս շղթայված ու փակ
Թղթին հանձնեցի արցունքներն իմ տաք,
Ինձ մնաց դատարկ ցավ ու տառապանք.

Շա՜տ փնտրեցի սրտիս սփոփանք.
Արդարություն, խիղճ ու հավատանք,
Ա´յս է երնկավորիս միակ բաղձանք,
Որ չլինեն երբեք դավեր, անարգանք:

Դերասան են դարձել մարդիկ.
Կյանքն է դարձել դառը խաբկանք
Հանուն շահի ու աթոռի
Կորցրել են դեմք, պատկառանք:

Սիրտս է խռով այս աշխարհից,
Մարդկանց վարքից' ծախու, դաժան
Չի տարբերվում մարդը գայլից.
Դիմակներն է միայն բաժան:

**Армине** » 29 дек 2008, 02:00

ՀԱՎԵՐԺՈՒԹՅՈՒՆ

Պարոն Քոչարյանին
Դարեր շալակած
Դարերն ես գնում
Կոթողներ տանում
Դու սերունդներին
Ու նրանց հետ էլ
Դու անմահանում
Ու երգ ես դառնում
Մարդկանց շուրթերին
Դառնում սրբություն
Դառնում ես մասունք
Ու փառքն ես կռում
Հայոց պատմության
Մասիս սարի հետ
Ձեռք-ձեռքի բռնած
Դռներն ես բացում
Դու հավերժության:

2003

**Армине** » 29 дек 2008, 02:01

ԿՅԱՆՔԻՍ ԳԱՐՈՒՆԸ

Ընկճված եմ ու թեւաթափ
Ինքս եմ մեռել, ես իմ մեջ
Մտքերս դարձել են գունատ
Ամեն ինչին ասես վերջ.
Խոսքերս թախծոտ են հնչում,
Այսպես ո՞նց ապրեմ, ասե՛ք,
Լեռներում է հոգիս դեգերում
Փափուկ կյանք չեմ ձգտել երբեք
Որտե՞ղ եք իմ թանկ գարուններ,
Գիրկդ բաց գալիս եմ նորից,
Բոկոտն վազեմ սարերում,
Կարոտս առնեմ քեզանից.
Կարոտել եմ արեւիդ այրող,
Երկնքիդ՝ աստղերով զարդարված,
Սրտերիդ՝ ծփացող խոտերում,
Ծիծաղս այնտեղ է թաղված:
Այստեղ օտար են ամեն ինչ
Օդի տեղ թույն եմ ես շնչում
Մտերիմ են մտքերս ու գրիչ,
Հուշերս՝ ինձ տուն են տանում
Խոսքս վերջացած է թվում,
Երգս երգված է արդեն,
Սիրտս մի բան է տենչում
Գեթ մտքերս ինձ չլքեն,
Որ ելնեմ սարերդ ծաղկուն
Փնջեմ ծաղիկներ պես-պես
Գիտե՛մ, սպասում էիք իմ գալուն
Շա~տ էի կարոտել ես ձեզ
Ջուր խմեմ քո պաղ աղբյուրից,
Բարդին հով անի իմ վրա
Կհնչեն երգերս շուրթերից,
Ու կյանքիս գարունը կգա:

2004, Բրյուսել

**Армине** » 29 дек 2008, 02:02

ՀՐԱՇՔ ԵՍ ԱՍԵՍ

Աստվածատուր ես
Իմ հայ ժողովուրդ,
Քեզ մորթում են
Ապրում ես նորից,
Թալանում են քեզ,
Պոկում արմատից,
Սակայն աճում ես
Ու դալարում ես
Ծաղկում ես անգամ
Չոր անապատում,
Լերկ քարի վրա՝
Սառնամանիքին,
Հրաշք ես ասես
Երկնքից իջած,
Քո տանջանքներին
Վկա է աստված
Կանգուն ես, հպարտ
Մասիս սարի պես
Ու չես խոնարհվում
Ոչ մեկի առաջ,
Թեեւ փակել են
Ճամփեքդ կյանքի
Սակայն ապրում ես
Ապրում ես ու կաս...

2004, Բրյուսել

**Армине** » 29 дек 2008, 02:03

ՀԻԱՍԹԱՓՈՒԹՅՈՒՆ

Այգաբացներով ուզի հիանալ
Օտար երկրի այգն էլ չգերեց,
Ծաղկունքի բույրով ուզի արբենալ
Ծաղիկն էլ այստեղ անբույր հայտնվեց
Մայրամուտ է լոկ օտար երկրում
Անվերջ գալիս է, գալիս ու գնում
Ամեն օրվա պես այս օրն էլ անցավ,
Անցավ լուռ, անձայն ու ոչինչ չասավ
Միայն այս օրից մնաց իմ գրած
Այս երկու տողն ու սիրտս կոտրված:

2003, Բրյուսել

**Армине** » 29 дек 2008, 02:03

ՀԱՅԻ ՏԵՍԱԿԸ

Շատ երկրներ ես ման եկա
Ազգերիդ հետ տվի-առա,
Մի մեծ գաղտնիք ասեմ թող ձեզ
Հայի տեսակն հատուկ ասես
Նոր հայտնություն եղավ ինձ մեծ,
Մի հայտնություն խորհրդավոր,
Որ հայ ազգն աստվածատուր,
Խելք-շնորհքով, բարք ու վարքով,
Իրեն սիրով, նվիրումով,
Արարելու իր տաղանդով
Ոչ մի ազգի մեջ չտեսա,
Անգամ թեկուզ քայլվածքով
Ու աչքերի խոհուն փայլով
Նրան երբեք չես շփոթի
Ոչ մի անգամ, ոչ մի ազգի...

2003, Բրյուսել

**Армине** » 29 дек 2008, 02:04

ՕՏԱՐՈՒԹՅՈՒՆ

Փշոտ ճամփով գնում եմ դեռ
Ուսիս դրած մի խոշոր բեռ
Ու քայլում եմ միշտ դեպի վեր,
Բայց կհաղթի՞ սիրտս ավեր.
Արդյո՞ք կգա օրն այն լույս,
Որ մի գլխից մղեմ ես դուրս
Ինձ կեղեքող անթիվ մտքեր,
Որ դարձել են իմ գլխին տեր:
Ես կազատվե՞մ այս մտքերից,
Ինձ շղթայող կապանքներից,
Ամե~ն բեռից ու ճամփեքից,
Ու ինձ այսքա~ն օտար երկրից.
Հոգնել եմ ես այս բեռի տակ,
Հոգնել եմ ես ամե~ն ինչից.
Գուցե եւ դուք ինձ չհավատաք,
Հոգնել եմ եւ ի՛նքս ինձնից:
Երնեկ մի օր դեն շպրտեմ
Մտքիս բեռը կրակ դարձած,
Որդիներս օտար երկրում,
Օտար հողում են ամրացած.
Ի՞նչ եմ կորցրել օտար երկրում,
Եկել եմ ես նրանց տանեմ,
Որ օջախիս ծուխը ծխա,
Ու հայրենի հողին գամեմ,
Որ ձագերիս ձագերն անգամ
Օտար լեզվով չբարբառեն,
Որ հայ մնան ու չձուլվեն
հայոց հողում ծլեն, ծաղկեն,
նստեն, կանգնեն հայավարի,
Դառնան սյունը Հայոց երկրի
Այնժա՛մ սիրտս հանգիստ կառնի
Ու կչքվեն մտքերս իսպառ,
Երբ օջախս միշտ հեղեղվի
Ձագուկներիս խինդով կայտառ...

2003, Բրյուսել

**Армине** » 29 дек 2008, 02:04

ՄԻ ԲՈՒՌ ՍՐՏՈՒՄ

ԻՆքս ինձնից օտարվել եմ
Իմ մտքերից, իմ իղձերից
Իմ օջախից հեռացել եմ
Կախված լինեմ ասես օդից
Որդիներս օտար հողում
Իրենց բույնն են ուզում հյուսել
Կհաջողվի՞ մտածում եմ
Նրանց բռնած ուղուց շեղել.
Տարիներս են թռչում արագ
Շղթայվել եմ օտար երկրում
Լոկ ձագերիս կարոտն անհագ
Ինձ պահել է այս վանդակում
Այնքան կարոտ է ամբարվել
Իմ այս փոքրիկ, մի բուռ սրտում
Տեսնես ո՞վ է մեզ անիծել,
Ծլենք, ծաղկենք օտար հողում...

2004, Բրյուսել