ՔՈ ԱՉՔԵՐԸ

Քո աչքերը
Մատնել են քեզ
Քո սիրո մեջ՝
Աչքերդ սև,
Աչքերդ սեր:
Աչքերիդ մեջ
Զգացել եմ
Ու հասկացել
Այն, ինչ վաղուց
Պետք է ասվեր
Ու հասկացվեր...
Եվ իզուր ես
Դու թաքցնում,
Որ սիրում ես,
Որ սիրել ես:
Քո աչքերը՝
Աչքերդ սև,
Աչքերդ սեր,
Վաղուց-վաղուց
Մատնել են քեզ
Քո սիրո մեջ
Ու ինձ համար
Բացել մի էջ՝
Դեռ չբացված,
Դեռ կուսական
Եվ միշտ անշեջ
Ու սրբազան,
Մաքուր, անդարձ
Կյանքի մի էջ:

1975 թ.

***
Նայում եմ լեռան գագաթներին սուրբ,
Դիմում ձորերի քարերին հսկա,-
-Դուք էիք երեկվա կատարները սուր,
Բայց ձեր մեջ նախկին վեհանքը չկա:

***
Կյանքի դասերից դաժան ու տրտում,
Բախտ ի'մ, ոչ մի դաս կարքին չենք սերտում:
Ինչպես առժանի դատ ու հատուցում
Կյանքն իր դաժան հայցն է մատուցում:

ԱՌԱԿ-ՔԱՌՅԱԿՆԵՐ
***
Մի գայլ դիմեց մի օր մարդուն,-
-Ի՞նչ էս ուզում՝ բերեմ քո տուն:
-Իմը մի' տար,ա'յ ավազակ,
Քոնն էլ մնա թո'ղ քո որդուն:

***
Ասաց մի օձ իր ընկեր մարդուն,-
-Ես էլ եմ սողում, խոցում ու խայթում -
Ապրում եմ կյանքս, մարդ, օձավարի,
Բայց ո'չ քծնում եմ, ո'չ՝ շողոքորթում:

ՀԵՆՐԻԿ ԲԱԲԱՋԱՆՅԱՆ

***
Թըռվռում էր մարդ թիթեռի պես անհոգ,
Հավերժական կյանք երազում, բայց անօգ:
Հոգին մի օր դարձավ մի ուր թևավոր,
Իսկ մարմինը՝ Ճամփի փոշի՝ անամոք:

***
Երկու պատասխան կա շիտակ – Հա-ն ու Չէ-ն,
Կարևոր է, որ բառերը ժամանակին միշտ հնչեն:
Ասե'ք, ինչպե՞ս չշփոթվել – հարցը նույնն է, սակայն-
Երեկ Հա-ն էր ճշմարիտը, այսօր արդեն՝ Չե-ն:

***
Մարդ, կեղծում ես, ասում, թե՝ ճիշտ հասկացիր,
Լեզվիդ մի բան, սրտում՝ ուրիշ – ցան ու ցիր,
Ես սրտով եմ սըրտիդ խոսքը հասկանում –
Խոսքն ասելիս լեզուդ սրտիդ հետ բացիր:

ՊԱՐՈՒՅՐ ՍԵՎԱԿԻՆ

Զանգ է հընչում... Ո՞վ է զանգում
Սուրբ ղողանջով ամեն հանգում:
Այդ զանգերն են «Անլռելի»
Սրտիս խորքից արձագանքում:

Թող ղողանջեն զի՜լ, զըրնգու՜ն,
Սիրտս դառնա «Զանգակատուն»:


ԿՈՄԻՏԱՍԻՆ
Հայոց երգող լարի զարդ,
Հայոց փշոտ դարի վարդ,
Մի չար երկրի տված վիշտը
Ո՞նց տաներ մի բարի մարդ:

***
Ո՞վ է դատում, որ զոհեր կան ահավոր,
Ո՞նց են դատում, որ գողեր կան ահավոր:
Զոհ ու դահիճ մեկ անգամ են հանդիպում,
Հոգում սարսափ ու դողեր կան ահավոր:

***
Մեկը կամուրջ է շինում կամար,
Մեկն՝ աստիճան շքեղ, հարմար:
Կամուրջը դա մուտքն է կյանքի,
Աստիճանը՝ ելքը թշվառ:


***
Փողի ու փառքի վա՞րքն է մեզ, մարդիկ,
Թե ժամանակի կա՞րգն է մեզ լլկում,
Նրանց, ում երեկ ատել ենք սաստիկ,
Այսօր հրճվում ենք նրանց պիղծ գրկում:


Խնդրում եմ ներեք, եթե որոշ քառյակներ կըրկնվում են, ողղակի չեմ հիշում, թե ո՞րն է հրատարակված:
ՀԵՆՐԻԿ ԲԱԲԱՋԱՆՅԱՆ

Генрих Бабаджанян
Ես կստուգեմ,ոչինչ Համենայն դեպս կարող եք օգտվել վերևում "поиск"ից

***
Զուր մի ստիպի,
Զուր մի հալածի,
Ով մսակեր է,
Նա չի արածի:

***
Ջերմ երազնե՜ր,
Բարի իղձեր,
Փնջե՜ր էիք…
Դարձաք խրձեր:

***
Կյանք ենք կոչում
Մարդ ծնվածի գոյությանը,
Թանկ ենք կոչում
Մի բուռ փոշու էյությանը:

***
Իմ մի բուռ հողում,
Քո մի բուռ հողում
Որդերից շատ
Մեղքեր են սողում:

***
Ով սևով է ներկում ՝
Նա սևով է ներկվում:
Ով սիրով է հերկում՝
Նա սիրով է ներկվում:

***
Մի դառ, անտեր իմաստություն,
Մի սին, անհամ անմտություն
Կյանքիս ծանր խուրջինի մեջ
Գտան մի հար- հավերժություն:

***
Սիրով է անում առյուծն իր գործը՝
Եվ հոշոտում է, և լիզում խոցը:
-Օ՜, հզոր արք'ա, թեկուզ և զոհ ենք,
Այդ «ջերմ համբույրից» անսահման գոհ ենք: