***
Ջրերը անչափ շատ են համբերում
Իրենց հարազատ մաշված ափերում,
Բայց մի օր ամբողջ աշխարհն է ցնցվում,
Երբ համբերության ծովերն են լցվում:

***
Լինես դու արքա, թե՝ դերվիշ բոշի,
Դու էլ ես մի օր դառնալու փոշի:
Փոշի են դառնում այդ նույն որակի
Մարմինն արքայի, գողի, պոռնիկի:

Генрих Бабаджанян писал(а):Ջրերը անչափ շատ են համբերում
Իրենց հարազատ մաշված ափերում,
Բայց մի օր ամբողջ աշխարհն է ցնցվում,
Երբ համբերության ծովերն են լցվում:

***

Երբ տեսնում եմ կեղծ ծիծաղող
Ու կեղծ լացող մարդկանց ճամփիս -
Անկեղծ լացս ու ծիծաղս
Քարանում է, լռում սրտիս:
Ու թվում է, թե կեղծ մարդիկ
Գողացել են արցունքներս լուսե հատիկ,
Իսկ ծիծաղս առևանգել՝
Մարդկանց վշտի դիմակ կարել:

***
Ես չեմ ուզում անառժանին մոտ լինել,
Ես չեմ ուզում ծառի տակի խոտ լինել,
Կուզեմ լինել աչքալուսանք մի փոքրիկ,
Բայց չեմ ուզում մեծ աղետի բոթ լինել:

***
Հայրս իմաստուն ասաց ինձ,- Տղաս,
Աշխատիր թամբիդ անսասան մնաս,
Թե տեսնեն կյանքում խեղճ ես ու խոնարհ,
Կթամբեն մեջքդ ուժեղի համար:

***
Գանգը քաջ շահի, ուղեղը խուճուճ
Մի օր դարձան կավ, իսկ կավը՝ կճուճ:
Այս կարճ առակում կա խորունկ մի ցավ.
Քջուջ էր անում կճուճում մի հավ:


***
Ջուրը սիրողը - կուժն էլ կըսիրի,
Դառը սիրողը – նուշն էլ կըսիրի:
Լցվել է սիրուդ կուժը դառնությա՞մբ -
Վարդը սիրողը – փուշն էլ կըսիրի:

***
Չվհատվես, եթե թույնի վերածանի
Կյանքն իր պարգևած մեղրը դեղին.
Մի օր կդառնա դեղ, սպեղանի
Քեզ մահ ներշնչող գարշելի լեղին:

***
Քամին բերեց ինչ որ ուներ,
Հետո տարավ ինչ ունեի -
Բերեց հոգսի մի փունջ՝ նվեր,
Տարավ փոշին հին հոգսերի:

***
Օգոստոսյան մի տոթ գիշեր
Հրեշտակ էր մեր տանն իջել՝
Բերել հորս աչքալուսանք,
Մորս՝ երկունք, ինձ՝ սփոփանք:

***
Թառել է արծիվը ժայռի սուր վիհին,
Խորհում է, նայում աշխարհին այս հին.
«Ուժեղի կյանքը, որ դար է տևում՝
Թույլի մահով է միշտ հարատևում»:

***
Խառն է սատանու մատը անկասկած,
Երբ կրքից մարդ է արարում Աստված,
Թե չէ այս անմեղ, անարատ մարդուն
Ո՞վ տվեց այսքան սատանայություն:

ԱՌԱԿ-ՔԱՌՅԱԿՆԵՐ

***
Երգի մրցույթում հավքերն անքանակ
Սոխակին տվին ոսկե մրցանակ:
Իջավ ագռավի կռռոցն ինչպես տեգ,-
-Այս ծըլվլոցը համարում եք ե՞րգ:

***
Ճանճը նստեց եզան պոզին,
Ասաց,- Ու՞մն է այս մեծ մոզին:
Հարցով խոսեց ամուլը հեզ,
- Քեզ թրի՞ք է պետք, ճա'նճ , թե՝ ե՞զ:

***
Լեզուն հուր է բերել մի նոր՝
Սիրտ ու հոգի կիզելով,
Բայց գարշելին այն է, որ
Հանգցնում են... միզելով:

***
Խոսք կա՝ հասուն է, խոսք կա՝ խակ է,
Կա՝ շատ էժան, կա՝ շատ թանկ է,
Կա՝ իմաստուն, բայց իմացիր,
Խոսք կա խոսքիդ արձագանքն է:

Генрих Бабаджанян писал(а):Խոսք կա՝ հասուն է, խոսք կա՝ խակ է,
Կա՝ շատ էժան, կա՝ շատ թանկ է,
Կա՝ իմաստուն, բայց իմացիր,
Խոսք կա խոսքիդ արձագանքն է: