ԵՐԿՅԱԿՆԵՐ

***
Ճիշտ է, աղա չդառա,
Բայց չդառա և ծառա:

***
Կիքը՝ նժույգ, սերը՝գանձ է,
Զգույշ հեծիր առանց սանձ է:

***
Չար շներն են կատուներին
Պահում բարձր կտուրներին:

***
Չենք էլ նայում քանակին
Բեռի՝ այլոց շալակի:

***
Աշխարհ ենք գալիս անարատ, մաքուր
Եվ նույնպես արդար ամեն մի հարցում,
Բայց հեռանում ենք մարմնական նաև
Հոգևոր բազում մեղքերով լեցուն:
Բայց անաղա՞րտ է այն անձը արդյոք,
Ով դրախտի դուռն է մեր առջև դարձում,
Կամ նա, ով քեն ու հեգնանքով բորբոք
Դժողքի դուռն է մեր առջև բացում:

***
Ժամանակն է սթափվելու այս մարդկային խորունկ քնից,
Թե չէ, տեսե'ք, ոնց է չարը օձի նման ելնում բնից...
Միթե՞ լավ չէ մնալ նիրհում՝ անգոյության գրկում՝ անհոգ,
Քան մարտնչել չարի-բարու այս պայքարում՝ հավերժ, անօգ:

***
-Սոխա'կ,- ասաց մի ագռավ՝
Սև, չարագույժ ու պառավ,-
Ողբերգելով հետ չի գա
Այն, ինչ կըռռոցս տարավ:

***
Դու սքանչելի պատրանք ինձ խափող,
Հավատի, հույսի կամուրջներ լափող,
Քծնո՛ղ, քաղցրաշուրթ, սակայն բանսարկու,
Լեզվինդ մեկ է, միտքդ՝ երկու:

***
Զեկուցում եմ զձեր զինքին՝
Զձերդ արքայությանը.
Հավատում եմ զձեր կեղծիքին...
Ինչպես ճշմարտությանը:

***
Թե սխալը գործել եմ ես -
Նախատեցե'ք, մարդի'կ, դուք ինձ,
Չէ որ գետը պըխտորվելիս
Ակունքները մնում են ջինջ:

***
Միթե՞ Աստված չի պարծենում իր արարած մարդկությունով,
Որն լցրել է աշխարհն այս հին հազար տեսակ բարդությունով:
Մարդ ծնվում է սիրո, կրքի վայելքներից տրփանքախառ ...
Սիրով սերված այդ էակն է լցնում աշխարհն խայթ ու թույնով:

***
Հպարտացեք առյուծի պես ձեր դյուցազուն որդիներով,
Ոչ թե՝ ինչպես աղվեսները իրենց փափուկ մորթիներով:
Ավերվել են բերդ ու գահեր, բանակներ են քաշվել սրի,
Երբ տարվել են արքաները քծնող ու նենգ լոթիներով:

ՀԵՆՐԻԿ ԲԱԲԱՋԱՆՅԱՆ

***
-Այս խոր ձորերում մռայլ ու մթին,
Քաջ արքաների գանգեր են պեղել:
-Այնտեղ վերևում՝ վիհերում խրթին,
Գահեր կործանող մարտեր են եղել:


***
Գոռում - գոչումից, կարգերից բորրոտ՝
Որտեղ շշուկը դառնում է որոտ,
Ընկնեի գիրկը խաղաղ լռության,
Ծովը գույների՝ առանց բռնության:

Հենրիկ Բաբաջանյան

***
Մեղուները շատ լավ գիտեն,
Թե ինչո՞ւ է նեկտարն այդքան քաղցրանում,
Աղջիկները շատ լավ գիտեն,
Թե ինչո՞ւ են տղաները առնանում:
Կյանքում շատ կան խրթին բաներ,
Որ դժվար չէ հասկանալ,
Բայց սրտերը չեն հասկանում,
Թե ինչո՞ւ են լեզուները դառնանում:

ԳԱՌՆ ՈՒ ՄԱՔԻՆ
Առակ

Գայլ-գազանից հեռու – մութ փարախում՝ թաքուն
Գառը մի հարց տվեց պառաված մայր մաքուն,-

-Թեկնածունե'ր կան գահի՝ իղձերով լի, համառ՝
Արջ, առյուծ ու գայլ, մեզ ո՞ր մեկն է հարմար:

-Նա', ով տուն է բերում հանդից խոտ ու գարի,
Դրանք գազաններ են, լավը - եզն է բարի:

Առակիս մեջ, մաքի', այս ինաստն է առկա.
Եզն էլ գազան է նենգ – հենց որ օծվեց արքա:

Հենրիկ Բաբաջանյան

***
Ես ահ չունեմ մարդ-սարերից,
Որ լեռների գագաթներն են արևամերձ:
Ես ահ չունեմ մարդ-քարերից,
Որ կիրճերի հատակներն են անդընդահեծ:
Սարսափում եմ քար-չարերից.
Միայն թե քեզ տանեն անդունդ անարգ ու եղծ -
Իրենք էլ են պոկվում վիհից: