ԳԱՅԼՆ ՈՒ ՇՈՒՆԸ
Առակ
Թողած թակարդում գայլը թաթ ու ոտ՝
Գալիս է մի օր ցեղակից շան մոտ,-
-Արի' հաշտվենք, անգին բարեկամ,
Ապրենք միասին քանի ողջ եմ, կամ:
Ե'կ թողնենք մի կողմ կասկած-թարախը,
Հսկենք միասին հոտն ու փարախը:
Ո՞վ ունես կյանքում ինձանից բացի,
Ինչու՞ չես գալիս, ցեղակցիդ, այցի:

Ահա պատճառը այս լիրբ հեզության.
Նենգ մարդու սրտից՝ միտքն է չարոտը,
Կարիքն է բերում քեզ ջերմ տեսության
Չար բարեկամիդ, ոչ թե՝ կարոտը:

***
Հոտը հետ եկավ սարից՝
Աշու՜ն է նորից, աշու՜ն:
Գարնքվա գառն է ամլիկ
Ձմեռվա համով խաշուն:
Իմ անցնող օրերն անչար
Նման են այս գառներին՝
Մորթվում են, մարում անճար...
Անգայթ է կյանքի ներին:

ՆԵՐԻ- Ոչխարի հոտը առաջ տանող արու այծ:

ՀԵՆՐԻԿ ԲԱԲԱՋԱՆՅԱՆ

***
Ես գիշեր եմ սիրում՝ չքնաղ, աստղաշատ, կրքախառը,
Սեր արարող, հույսի կանթեղ, երկունող լույսն ու արևգալը,
Բայց չեմ սիրում մութ գործերով խարդախ անձանց...
Ես գիշեր եմ սիրում, ոչ թե՝ անհայտ ու նենգ սև խավարը:

***
Այնտեղ չի ջոկվում ստորը լավից,
Այնտեղ ամեն ինչ շինված է կավից,
Այստեղ կորստի կսկիծ կա ու հուշ,
Ու մեղքեր, որոնք քավելն ու՜շ է, ուշ:

Հենրիկ Բաբաջանյան

ԱՍՏՎԱԾԱՅԻՆ ԹՎԱԲԱՆՈՒԹՅՈՒՆ

Ամեն չորրորդ մարդ ավե՞լ է արդեն,
Ամեն չորրորդ մարդ Կայե'ն է արթուն*:
Ամեն չորրոդ մարդ մի քնած Աբել,
Ամեն մի Կայեն նյութում է դավեր:
Նախանձությունն է շատերին գերում,
Ամեն չորրորդի կայեն է սերում:
Չարիքների մեջ նսեմն է միշտ դա...
Տասներկու հոգուց լոկ մեկն էր Հուդա:

*Ըստ Աստվածաշնչի Կայենի Աբելին նախանձությունից սպանելու պահին աշխարհի բնակչության քանակը ընդամենը չորս մարդ էր՝ Ադամը, Եվան, Աբելը և Կայենը:

***
Երամը թըռռավ Վանի մութ ձորով,
Հավքերը որսված չեն փոխվել նորով,
Ազգիս երամից արյուն է ծորում...
Բներ կան անտեր Վանի սև ձորում:

ԾԵՐԱՆՈՒՄ ԵՍ

Ծերանու՜մ ենք,Պարույր Սեվակ...
ՊԱՐՈՒՅՐ ՍԵՎԱԿ

Ծերանու՜մ ես…Մարում են հար
Ջահ օրերիդ հուշերը:
Ծերանու՜մ ես ... Թվում է դար
Անքուն ապրած գիշերը:
Ծերանու՜մ ես... Բթանում են
Լեզվիդ սուրմիտք փշերը:
Ծերանու՜մ ես...Մթանում են
Կամք ու բազկիդ ուժերը:
Ծերանու՜մ ես... Թերանում են
Կյանքիդ թասն ու կժերը:
Ծերանու՜մ ես... Վերանում են
Մանկուց ընկեր-գժերը...

Ծերանու՜մ ես, ծերանու՜մ ես,
Ծերանու՜մ ես, սիրելիս:

Հենրիկ Բաբաջանյան

***
Դառնությունը՝ չար բախտի գավաթի,
Անհոգությունը՝ Աստծո բարձունքից,
Մարում են կայծը մեր թալկ հավատի,
Ավերում հույսի աղբյուրն ակունքից:

ՀԵՆՐԻԿ ԲԱԲԱՋԱՆՅԱՆ

***
Մարդը մեջքին տանում է հոգ,
Սրտի խորքում ոխ ու բողոք,
Ոխ ու բողոք տեղ են հասնում,
Հոգը՝ հաճախ, կորչում անօգ:

ԱՐՔԱՆ ՈՒ ՄՈԾԱԿԸ
Առակ

Արքան գահին բազմեց,
Մոծակը՝ նրա մռթին,
Մեկ էլ մի միտք կազմեց
Քաղաքական, խրթին,-
-Աղվեսներ կան առկա,
Քծնում են ու խափում,-
Ասաց մոծակն,- արքա,
Տերությունն են լափում:
-Դու'ք էլ լափողն եք նույն՝
Մոծակներդ անթիվ:
-Մենք լափում ենք արյուն,
Քծնողները՝ պատիվ:

Այս է իմաստն, արքա,
Առակիս՝ այդ առթիվ.
Մի տիկ արյունն անգամ
Չառժի մի թաս պատիվ:

ԱՌԱԿ-ՔԱՌՅԱԿՆԵՐ
***
-Ու՞մ է պետք, Աստվա'ծ, այսպիսի կյանքը,
Որը հատում է նենգ ուժեղի կամքը:
- Զուր ես նախատում, ծիտի'կ, ուժեղին,
Երբ ինքդ հենց նոր կերար մժեղին:

***
Դիմեց առյուծին զարմացած օձը,-
-Էշն ավարտե՞լ է վերին դպրոցը:
-Ավարտել է, բայց,- մռնչաց արքան,-
Նույն քացի տալն է ու նույն զռռոցը:


Հենրիկ Բաբաջանյան