ԿՅԱՆՔԻ ԳԵՏԸ
Սոնետ

Ես իջնում եմ սարից գետի հոսանքն ի վար՝
Ջրերն արծաթ են սուրբ, կոհակներվ, վարար:
Կաթիլներն են ցայտում՝ կարծես խաղ է մանկան,
Ջինջ են ջրերը՝ պա՜րզ, բայց և խենթ են այնքա՜ն:

Ակունքներից այն սուրբ, ջրվեժներով այն վեհ
Հոսում է գետն ուրախ՝ թողած կիրճեր ու վիհ,
Եվ անտառներ դալար, կախարդական ու խիտ՝
Ուր ինձեր են վըխտում, հովազ, պախրա ու վիթ:

Կյա'նք, նման ես գետի ակունքներով բազում՝
Ուր երկնում ես ցավով, դեպի անդունդ վազում -
Մերթ իմաստուն մի այր, մերթ պատանի անմիտ:

Գիտե՞ս, այնտեղ ցածրում չար է աշխարն ու բիրտ,
Ու՞ր ես թռչում, ի'մ խենթ, այս սրբության գահից,
Այն անդորրում ճահճոտ չես տարբերվի մահից:

ՄԱՐԻՈՆԵՏՆԵՐԸ
Սոնետ

Դիմակներն են ահա խաղում դերերը՝
Առանց սեփական հույզ ու կըրքերի,
Դիմակի տակ են մնում «տերերը»՝
Մարիոնետները բախտի ու դերի:

Մեկը ժպտում է անբասիր, անբիծ՝
Վշտից խոժոռված դիմակը դեմքին:
Բերելով խորունկ վիշտ ու ցավ վերքին՝
Մեկ այլ դիմակ է ժպտում հեգնալից:

Հարմարվում է մարդ այս խաղին, դերին՝
Դարձած դիմակի, թելերի գերին...
Օ՜, ոչ՝ ստրուկը, շղթաներ են թելերը անտես,

Կյանքը թատրոն է՝ դիմակահանդես,
Ուր խաղն են վարում կյանքի տերերը,
Ա'խ, ինչ շա՜տ են, Տե'ր, մարիոնետները:

***
Կյանք ի'մ, եթե իմա՞ստ ունես՝
Թեկուզ և կարճ – իմաստու'ն ես:
Ինչի՞ս է սին կյանքը շվայտ,
Իմ մինուճար, իմըս դուն ես:

***
Զուր եք անտեղի կյանքներդ զոհել,
Մեր ազգին պետք չեն անտեղի զոհեր՝
Կռվել - միշտ վասն, զոհվել - լոկ հանուն,
Ոչ թե՝ ուրիշի կռվում անանուն:

Երկու տողով

***
Ոնց ես համրացել, Բարի, գոռալ է պետք, ճչալ,
Որ մարդ խղճալ սովորի, ոչ թե՝ հետո զխճալ:

***
Հոգիները երկնային կապրեն հար մեր մեջ,
Թե մեղքերով մենք նրանց չպըղծենք անվերջ:


***
Քեզ սիրելու համար, մարդ, տըքնեցի մի դար,
Բայց ատելու համար լոկ ակնթարթ մի դառ:

***
Ամեն ինչ անցնում է մեր կյանքից անշուք ու հերթով,
Մենակ մահն է գալիս լուռ՝ տանում շուք ու շքերթով:

***

***
Վառել ես կյանքում, իմաստուն, թեկուզ
Բանականության հազար ջահ ու լույս,
Թե վառած լույսն այդ բոցկլտա հավերժ –
Դու էլ կըգնաս այս կյանքից թերուս:

***
Կյանք ի'մ միամիտ, դու իմ մինուճար,
Ագահ ծնվեինք, խորամանկ ու չար,
Որ այս անողորմ, դրուժան դարում
Գազան լինեինք , ոչ թե՝ խեղճ ոչխար:

***
Թե չես ծնվել դրախտում՝ մեջքիդ բեռ կա մի բուռ,
Անցիր, գնա քո ճամփով անվրդով ու լուռ,
Քանի՜ մարդ կա ի ծնե մեջքի հոգսը մի լեռ...
Բեռն այդ խաչն է քո բաժին, հոգիդ պահիր մատուռ:

ՀՈՒՅՍ ԻՄ

Ինչպես մի ծեր դերասան՝
Կապված իր դեր ու բեմին,
Բազմել ես, Հու'յս, անսասան
Տանս՝ օջախիս շեմին:

Ո'չ մտնում ես տունս շեն՝
Ինչպես թախիծ մի, կամ՝ վիշտ,
Ո'չ լքում ես, տնաշե'ն,
Էությունն իմ այս ընդմիշտ:

Նման այրվող այն մոմին՝
Խավարի մեջ մեղմ ու լուռ,
Հու'յս, քո լույսով անմարմին
Տունս դարձրու մատուռ:

ՀԻՄՆ ԱՐՑԱԽԻ

Անկախ,
Անվախ,
Անախտ,
Արցախ,
Այդպես
Անխախտ
Ապրես
Անհաղթ:

ՓԱՌ'Ք ՇՈՒՇԻՆ ԱԶԱՏԱԳՐՈՂ ՀԱՅ ՄԱՐՏԻԿՆԵՐԻՆ, ՓԱՌ'Ք:

***
Քանի որ դեռ աշխարհում կաս,
Քանի քոնն է մի բուռ կավն այս-
Վառիր՝ հույս տա, այրիր՝ լույս տա
Այն, ինչ պիտի որդերին տաս:

***
Ու՞մ ձեռքին են զառերը այս մեր բախտախաղի.
Մեկի թասը անուշ է շատ, տասի՝ դառ ու աղի,
Մեկում գինի բալասանող, տասում թույն ու ճարակ,
Դու Աստվա՞ծ ես արդարադատ, թե՝ գինովցած սաղի՞:

***
Սեր կա՝ նման է կաթի-
Սերուցք ես՝ վեր ես հառնում,
Սեր կա նման է կարթի-
Տրփանքի կեր ես դառնում:

ԴԺՎԱՐ Է ԿԱՄՔՍ ՍԱՆՁԵԼ

Թե փնտրում ես քեզ համար տեր՝
Դու ստրուկ ես ծնվել անշուշտ,
Թե գնել ես հարճեր, ճորտեր՝
Տեր ես ծնվել չար ու անկուշտ:

Ավանդներ կան՝ հին, զանազան,
Ու հավերժ են, անողորմ, չար –
Որ կամ պիտի լինես գազան,
Կամ՝ անատակ, անկամ ոչխար:

Ո'չ, դժվար է կամքս սանձել,
Խենթ է՝ ինչպես վայրի մտրուկ,
Ես ո'չ տեր եմ կյանքում դարձել,
Ո'չ՝ անարի ճորտ ու ստրուկ:

***
Մեկը կարծես հարազատ է Կյանքի ծառին, մեկը՝ խորթ,
Մեկը միրգ է անուշահամ, մեկն էլ՝ անկուշտ մի որդ:
-Արարել ես այս ամենը, որ կե՞ր դառնա որդերին...
Հետո որդն է որդին լափում, ո'վ երկնային Առաջնորդ:

***
Ես ըմպեցի այդ սեր ասված գավաթից,
Սերը շա՜տ էր ուժեղ, Աստված, հավատից:
Աղոթքներից, խնկից էր թասն հավատի,
Իսկ գավաթը սիրո՝ կերտված ակաթից: