***
Կոփիր կամքիդ կարծրությունը՝
Դավ, խառնություն, թե վիշտ՝ մերն է:
Հաճախ կյանքի քաղցրությունը
Լոկ դառնություն չլինելն է:


.

ԵՐԿՅԱԿՆԵՐ

***
Օձ գոյականն էլ է ածական անուն,
Երբ խոսքը թույն է դառնում բերանում:

***
Ամեն ինչ անցնում է մեր կյանքից անշուք ու հերթով,
Մենակ մահն է գալիս լուռ՝ տանում շուք ու շքերթով:

***
Ինքդ տար քո խաչը սուրբ –թեկուզ մեջքդ բարակի,
Ես քեզ շալակս կառնեմ – բայց խաչը դու շալակի:

***
Ազնվածին առյուծի բույն մտնելն է լավ դողալով,
Ոչ թե՝ լկտի իշխողի տուն քծնելով ու սողալով:

.

Նոր խմբագրություն


ԿՅԱՆՔԸ ԹԵԼ է

Սերը կրքով վարակած՝
Մահ-անդընդի պըռնկին -
Կյանքը թել է բարակած՝
Կապված բախտի իլիկին:
Անց են կենում հարակա
Կյանքի թելով այր ու կին –
Մեկն իր բախտը շալակած,
Մեկն իր բախտի շալակին:


.

***
Ցերեկներս արծաթ,
Գիշերներս ակաթ
Գոհարներ են հղկում
Երկուսից չորս կարատ:

***
Դեմ չի առնի տռփանքն, անճառ,
Ջահլության խոռոչում,
Այդ ծերացած այրն է անճար
Սիրո աղբը որոճում:

.

***
Ո'րդ, ճաշակիր միրգը ծառի՝ հասունացած, համեղ,
Վաղը պիտի կտցահարի մի հավք խեղճիդ անմեղ,
Հետո հավքը կեր կդառնա մարդուն՝ կյանքն է այդպես,
Ապա՝ մարդը որդի բաժին... Մահն արդար է, ահեղ:

.

***
Հուշերով անխոնջ, մտքերով հասուն
Կյանքի իմաստուն փորձն այս է ասում.
Խորթանում են մեր գործերը բարի,
Մնում հարազատ մեղքերը բազում:

.

***
Մեր էության վերջում,
Կյա'նք, անուշ ես հնչում,
Վա'ղ, գալիս ես դանդաղ,
Ասօ'ր, շու՜տ ես թռչում:

.

***
Գիշերն այն նույնն ունի, մարդ, ինչ թողել է ցերեկը,
Այսօրն թե բան չունի՝ տա, ի՞նչ պիտի տա երեկը:
Ժամանակն է մաշել, տե'ս, մեր գալիքը՝ դեռ երեկ,
Այսօր կեսն է մնացել, բայց վաղը՞, գուցե՝ չորեքը:


.

***
Ոսկի օրեր են անց կացել, մաշվել են ոսկի շորեր,
Մեկն իր հինն է կարկատել, մեկն երազում է նորեր,
Մի տեղ գանձ է գտել մարդ, մի տեղ թողել է պատիվ,
Այնքան գանձ չէ գտնվել՝ ինչքա՜ն պատիվ է կորել:

.

ՀՈՎՀԱՆՆԵՍ ԹՈՒՄԱՆՅԱՆԻՆ


Լոռվա աստղ վեհափայլ, լույսի կանթեղ ես ոսկի,
Ադամանդի գին ունի միտքն իմաստուն քո խոսքի:
Դու կդառնաս մի օր կավ, բայց գանձերդ հարակա
Պիտի ապրեն ու դառնան հավերժություն բանական: