ԴԱՐԸ ԲԱՆՍԱՐԿՈՒ
Դարը բանսարկու, խոլ ու սանձազերծ,
Սթափվել է կարճ նիհրից սնամեջ,
Տագնապ է բերել ժպիտով իր կեղծ
Եվ անարգում է մարդկությանը խեղճ:
Գալիքը կարծես գոց, անլուսաշող
Ցավ է ճարակում ՝ չեկած հիմնովին:
Ներկան կաշկանդված, եղծանքով ողող
Թշվառ ողբերգն է կաղկանձում իր հին:
Կանցնեն հողմերը բքաբեր ու բիրտ ,
Կվառվի հույսի կանթեղը լուսազարդ,
Կերկնի և հույս, և սեր ամեն սիրտ,
Կյանքը կծաղկի… մնալով միշտ բարդ:

.

***
Անպտուղ են, անհոգ, անբույր ծեր ուռին ու բարդին,
Միայն տեսքով ու բույրով է գերում փշոտ վարդին,
Եվ պիծակն է խայթում մադուն՝ ինչպես բանող մեղուն,
Բայց բարությամբ ու բարիքով՝ հարմարվում ենք խայթին:

***
Կյանքի ծովը նորի՞ց արեց հուսխաբ՝
Մի բուռ հույս էր – փոթորիկը նետեց ափ:
Կյանքից քաղցր, մահից հավերժ բան չկա-
Հույսդ քաղցր թո'ղ, հավատդ՝ մահի չափ:

.

***
Միտքդ անհուշ –
Կյանքդ անուժ.
Հուշն է նախնյաց
Տալիս քեզ ուժ:

***
Փառքն անուշ է՝ մեղր է ծորուն,
Շատ բարձրից հեշտ է ծորում:
Փրկիր նրան նախանձներից
Համեստության անշուք ձորում:

.

***
Քենով լցված, խոլ հույզերով-
Եղիր խաղաղ ու հանդարտ,
Ու մի ապրի սին հույսերով,
Այլ ունեցիր մեծ հավատ:

***
Թե դառն ապրես՝ չես ապրի դար,
Իսկ կյանքդ անուշ չի մնա հար.
Սոսկ մի անուն՝ հուշի չափ կարճ,
Ու մի չար գործ ՝ հուշից երկար:

.

***
Մարդս հանվել է շուկա՝ դարձել է կյանքն առ ու ծախ,
Մերթ հոգին է վաճառում, մերթ՝ մարմինը՝ աջ ու ձախ,
Բայց մարմնի վաճառքով հոգու համար փրկագին
Չի վաստակել մարդս խեղճ, չի վաստակի նա, ավա՜ղ:

***
Զոհել են և կյանք՝
Սրերը, և կամք,
Սակայն անարյուն
Զոհեր էլ շատ կանք:

.

ՃԱՆՃՆ ՈՒ ՇԱՀԸ
Առակ
Ճանճն արքայի ճաշի պահին-
Բան չասելով քաղցած շահին,
Իր թևերով ժիր ու նախշուն
Իջավ, կերավ շահի խաշուն:
Շահն զայրացած խփեց թափով,
Սատկացրեց ճանճին ափով:

Զուր էր շահը երկար աշում՝
Չէին ջոկվում ճանճն ու խաշուն:

.

***

Բյուրի համար մեղրը դեղ է,
Մեկի համար, գուցե, թույն,
Հազար կյանք կա՝ սև ու շեղ է,
Բայց կյանք կա և ոսկեգույն:
Ոսկին խմուր ու անթեղ է,
Թե բարիքը չունի բույն.
Պղինձ է- սուրբ մի կանթեղ է,
Թեկուզ մետաղն է այդ նույն:

***
Մարդը ինքն է արարում ագահության սև ճահիճը,
Ուր վխտում են միշտ զգոն քենը, ոխը և դահիճը:
Այնտեղ նիրհում է խիղճը, նեխում սերը անբասիր,
Սակայն դրախտ է թվում այդ անդորրի դև-մահիճը:


***
Լինեն անդ, թե լինեն այստեղ
Հոգիները՝ սուրբ ու անմեղ,
Լույս են սփռում խավարի մեջ՝
Դարձած անմար ջահ ու կանթեղ:

.

***
Ոչ դժոխք է կյանքը այս, ոչ անձկալի մի դրախտ,
Երջանիկ չենք լիարժեք, ոչ էլ՝ լիովին դժբախտ:
Ի՞նչ կտա մեզ կյանքը այն, սրանից բան չտեսանք.
Այնտեղ գնալուն դեմ չենք, ափսո՜ս, չկա արտագաղթ:

.

***
Թե գին չունի կյանքի ուղին՝ գրոշ չարժե մի թիզը,
Ոչ մի հիմար խելքի դաշտում դեռ չի թողել իր հիզը*:
Թե մաճկալ չես մտքի ցանքսում, ոչ՝ իմաստուն սերմնացան՝
Կյանքի ծանր լուծը քոնն է: Վկա՞ն - ճիպոտն է, բիզը:

*ՀԻԶ( բառբառ)- հետք:

.