***
Արքան խըժռեց գինն էշի լեշի,
Միթե ՞ չկերավ արքան լեշն էշի:

***
Ծեր էշից ոչ ոք չի հանում կաշին՝
Նա էլ է դառնում գայլերի բաժին:

***
Կատարյալ աշխարհ՝ ոչ մի բան թերի.
Դառել է արքան իր գահին գերի:

***
Ներկա է էշը արքայի ճաշին –
Թմբուկ է դաձել նրա հաստ կաշին:

***
Ծեր առյուծն էլ է բռնության գերին –
Երբ կեր է դառնում շնագայլերին:

.

***
Դա մե՞ղք է, ասա, բարությու՞ն օրհնած,
Ու՞մ մոտ են գնում մեղքի թողության.
Չէ որ ինքդ ես հույսը և նրանց,
Ովքեր գնում են, Տեր ի'մ, գողության:

***
Այդ գանձերի առկայությամբ
Ազատ չեք ձեր արքայությամբ.
Դուք ստրուկն եք ձեր գանձերի,
Մենք տերը մեր աղքատության:

.

***
Ասա, Արարիչ, երբ որ մարդկության ցավն ես փարատում, տքնում ու հոգում,
Տեսնու՞մ ես, թե ինչ դեմքով են նրանք տիրում գահերի, իշխում ու ... լքում.
Գալիս՝ սիրադեմ, տիրելիս՝ դաժան, լքելիս այնքան խեղճ են, ողբալի՜...
Ուրա՞խ են նրանք քո ծոց դրախտում, թե՞ փնտրել նրանց գեհեն դժոխքում:

***
Ի՞նչ կա արարված առանց թերության,
Մարդ տերն է միայն իր անտերության.
Ծնվեց – ստրուկն է իր որովայնի,
Մեռավ - դժոխք են տանում՝ գերության:

***
Մահն անողոք ահ չունի,
Թեկուզ բանակ, գահ չունի,
Կամքը փոխող չի եղել,
Հապաղելու պահ չունի:

***
Բարի անուն չմնաց,
Ոչինչ հանուն չմնաց,
Պատվի պես թանկ ինչ որ կար
Նույնիսկ քամուն չմնաց:

.

ԴԻՄԱԿՆԵՐ ԵՎ ԴԵՄՔԵՐ
Սոնետ
Դիմակներն՝ ուրախ, ցավին չեն օգնում,
Թեկուզ ժպտալուց երբեք չեն հոգնում,
Լինում են թախծոտ, անտարբեր, թշվառ,
Դիմակ կա դեմքից պոկվում է դժվար:

Դեմքեր, դիմակներ... հաճախ չեն ջոկվում,
Նրանց դեմ խափված մեջքեր են ճկվում,
Այնտեղ գոցվում է մարդկության թերին,
Դառնում են մարդիկ դիմակի գերին:

Փոխվում են կյանքի կարգն ու տերերը,
Դիմակներն ունեն իրենց դերերը:
Նորերն են գալիս, լքվում է հինը,
Դեմքեր կան – չունեն դիմակի գինը:

Կյանքն անծայր բեմ է՝ դիմակահանդես,
Խառնվում են դիմակ, դմակ ու երես:

.

***
Եկա՞ր: Վայելի'ր, մի' պղծիր դարը,
Թող խղճուկ հոգիդ չլացի դառը՝
Տեսնելով վերից, որ արժանի չէ
Քեզ այդ ճոխ ու թանկ տապանաքարը:

***
Մենք մի կավից, մի քարից,
Մենք խոշտանգված մի չարից,
Զուր ենք ատյան սպսում
Մեզ բախտ տվող հանճարից:

.

Ե

***
Պատիվը հեշտ է դառնում փող ու գանձ.
Հնչում է ցավով... Թախծալի՜ մոտիվ:
Բայց հետո գանձը՝ ինքնագոհ, անսանձ
Այդ նույն հեշտությամբ չի դառնում պատիվ:

***
Այս նենգ դարում գայլ ու գողի
Պատիվներ կան բարձիթողի,
Բայց բույնն ավեր հավքի նման
Բույն չեն հյուսում ամեն ճյուղի:

ԾԱՂՐԱՐՔԱ
Առակ

Մեկը կես-կատակ հարց տվեց Աստծուն,-
-Ինչպե՞ս է արքա դառնում ծաղրածուն:
Արարիչն ասաց,- Մտքերը մթին
Խելքին չեն նայում, նայում են մռթին:
- Արծիվ չի դառնա հոպոպի ածուն,
Սակայն արքա է դառնում ծաղրածուն:
-Իմաստուն շատ կա, դա հարց չէ խրթին,
Ծաղրարքա պետք է լոկ ժողովրդին:

Այս կարճ առակի՝ չար ու անառակ,
Մի կեսը լուրջ է, մի կեսը՝ կատակ:

.

***
Փառք կա մի վեհ պահի մեջ՝
Իմաստացված մահի մեջ,
Փառքը՝ ապրել մի օր հերոս,
Ոչ թե՝ մի դար ահի մեջ:


***
Ասին՝ դարի վերջը կգա,
Հետը՝ չարի վերջը կգա,
Մի ընկճվիր այս վերելքում-
Մեկ է, սարի վերջը կգա:

***
Ազգս մնաց լոկ մի բուռ -
Եվ տարագիր, և սփուռ:
Բացե'ք, այրեր իմաստուն,
Վերադարձի մուտք ու դուռ: