***
Մարդու հոգին մահից հետո դառնում է հավք` թռչուն,
Թև է առնում, ուժ ճախրանքի, համբառնում ու թռչում:
Մի տեղ շատ են ագռավները, մի տեղ՝ ծիտ ու ծիծառ,
Արծիվների կըռինչն է , որ միշտ սակավ է հնչում:

***
Կյանքը նման դարբնոցի, մենք հավերժ այս հնոցում
Գութան դարձած ակոսում ենք, սուր ենք դառնում ու խոցում:
Ինչ կամենան – այն ենք դառնում, ու երբեք չենք առարկում՝
Մենք շիկացած, փափուկ երկաթ սալ ու մուրճի արանքում:

.

***
Այնքա՜ն բան կա խնդրելու, այնքա՜ն շատ է, Տե'ր, թերին,
Բայց եկ հավատ տուր ու խիղճ անկուշտ, ագահ տերտերին:

***
Օձերն էլ իրենց արքաներն ունեն – ինչպես հավքերը.
Ովքեր չեն ճախրում – ուրիշ են նրանց վարքն ու կարգերը:

***
Կյանքն աղվեսի կեր ու խում է իր գահակից հովանոցում,
Երբ որ իրեն տեր է զգում այս թըռչնաշատ հավանոցում:

***
Եղիր զգույշ, թե ծնվե լ ես կյանքի ճամփին որպես ծաղիկ.
Գորգերը նուրբ շուտ են մաշում ոտքերի տակ, դառնում թաղիք:

Սերը
Սոնետ

Անսփոփ է սերը հաճախ ու դառնակսկիծ,
Հառաչանքներ են թռչում սիրով ողող մեր կրծքից:
Ինչքա՜ն խոսքեր կան քնքուշ, ջերմ ու կերկերուն,
Ինչքա՜ն հույզեր, անրջանք սիրո երգերում:

Թե համբույր է՝ կըրքաշունչ, եթե հպում՝ քընքշանք,
Սերը՝ կըրքի արշալույս, արարում է նա նոր կյանք:
Սիրո ձմեռ չի լինում, նա գարունք է մի հավերժ,
Թե վերելք է՝ հրաբուխ, թե անկում է՝ խենթ ջրվեժ:

Ինչքա՜ն սերեր կան խոցված, ինչքա՜ն սրտեր մրրկածուփ,
Սերը - ժայռի ճեղքերում չքնաղ ծաղիկ նրբանուրբ:
Կիրքը գույնն է այդ ծաղկի՝ բոցեղեն, կամ` կապտագույն.

Ասում են այդ ծաղկի մոտ օձն է հաճախ դնում բույն:
Ահա ինչու սիրո մեջ և տարփանքներ կան անզուսպ,
Եվ հաճույքներ՝ կըրքալից, և համբյուրներ՝ քաղցաթույն:

.

***
Ակունքներից ջինջ ու լուսե՝
Մեր մեջ անբիծ իղձ ու հույսեր,
Կցվում պղտոր, հորդ գետերին
Կորցնում ենք, իղձ, հույս ու սեր:


***
Ո՞վ է , ասե'ք, ոսկեգրում խոսքերը եղծ ու նենգաթույր,
Ո՞վ է, ասե'ք, ոսկեջրում զարդերը կեղծ... պղինձ, արույր:
Թե սխրանքն է որդեգրում - ոսոխահերձ դաշույն ես, սույր,
Ե'կ, ղողանջի'ր ոսկե հրում, երկյուղազերծ, սըրբապարույր:

.

Ջրաղացը
Առակ

-Է'հ, կյանքս անցավ, կեսըս մաշեցի,
Ինչքա՜ն պտույտներ, ինչե՜ր քաշեցի:
Ես եմ հաց տվել մարդկությանը ողջ,
Բայց մոռացել են թե՝ փոքր, թե՝ ջոջ:
Անհամար գարի, ցորեն աղացի,-
Պատմում է վերի քարը աղացի:
Ջուրը կըտրվեց, լռեց չանչախը՝ *
Աղու չտվեց քարին չախչախը:
-Գլուխ չըգովես,- նախատեց գարին,-
Քարն առանց աղու ուտում է քարին:

Համուռ պիտ լինել՝ միտքն է առակի,
Որ ոչ քար մաշի, ոչ ջուր բարակի:

*Չանչախ – այդ նույն չախչախն է, այստեղ փոխաբերական իմաստով շատախոս (բառբառ)

Սոնետ երազի

Արի', մարդ, իջնենք անդորրը այս պաղ՝
Կյանքի ժխորից լիովին զատված,
Ուր ժամանակը նիրհում է խաղաղ՝
Մանկան երազի հմայքով պատված:

Այստեղ հավքերը դառնում են ուրի,
Չեն երգում իրենց կռինչը զարզանդ,
Տաղեր են ձոնում ամեն մի հյուրի,
Դրախտ է թվում քարայրը անզարդ:

Կդառնանք, անշուշտ, սոխակ, գուցե՝ լոր,
Կամ՝ սուրբ Արևի մի ջերմ ճառագայթ,
Չարիքը այստեղ անկամ ու անզոր,
Բարությունն այնինչ իշխում է անգայթ:

Այս նիրհից անգո զարթնել եմ այսօր.
-Ողջույ՜ն, քեզ աշխարհ, բարի ու անխայթ:

.

***
Կյանքը անուշ, թե՝ լեղի
Պայքար է նենգ, կատաղի.
Լավը - աղ ենք օրհնված,
Վատը - զոհ ենք մատաղի:

***
Մենք չենք ընտրում,
Մե'զ են ընտրում,
Երբ մատաղի
Զոհ են փնտրում:

***
Մատաղն, Աստված, մատուցեցի –
Բարությամբ ես դու ինձ նայում,
Ես խոստումս հատուցեցի -
Գառն էր, ավա՜ղ, թախծոտ մայում:

.

***
Կյանքդ արարվեց – թել ես բարակ, վերջում էլ ես բարակում,
Պիրկ, ամուր ես, երբ հանգույց ես պապ ու թոռի արանքում:


***
Աստծո կամքը հանելուկ է, մարդու կյանքը՝ առեղծված.
Հոգին այնտեղ՝ դրախտի մեջ, մարմինն այստեղ դառեղծված:


***
Այս է ակնարկում դարերից եկած աներկբա փորձը.
Չեն մնա անգործ - գողը, պոռնիկը, դագաղագործը:

.

***
Ծերանում է մարդ – թվում է ամեն օր իր օրն է վերջին,
Երեկ ինքն էր հոգսի վրա, այսօր հոգսն է նրա մեջքին:
Ո'չ, հոգսի տակ մարդու մեջքը այդքան դյուրին չի կորանում,
Այլ՝ երբ մեղք ու հոգսի շերտին նոր մեղքեր են մեղմ գոյանում:


***
Հասկանում եմ՝ աստվածներն են լինում միայն հավերժ, անմահ,
Զարմանում եմ՝ կյանք ենք կոչում՝ լինի մի դար, թե՝ սին մի պահ:
Ոչ կարճ կյանքն է գոհացնում, ոչ՝ երկարը - կյանքս վկա...
Տար այն ժամին, որ ես ու դու էլ չափսոսանք, բարի իմ մահ:

.

siro_hetqerov
Նվեր

Շրջում էի հուսազերծ՝ սերը հերքելով,
Դարձած պատրանք ու երազ սիրո հետքերով,
Տեսա մի արտ՝ անապակ, ոսկեհասկ, հասու՜ն.
Սերմնացան էր անցել սուրբ սիրո հերկերով:

.