***
Սիրտդ բաժանիր, արա երկու կես,
Կեսն ընկերոջդ, կեսը պահիր քեզ,
Ու թե ընկերդ չզգա ցավը քո –
Քեզ արժանի չէ այդ ընկերը, տե'ս:

***
Բառեր էին լոկ – մտքեր են դառել.
Լույսը չեն կիսում - օգնում են վառել,
Սրտերում հազար խոսքեր կան, որոնք
Ցավը չեն կիսում - հոգում են մարել:

***
Որ երևան թույլ լույսիդ փայլերը -
Ոճիռ է այլոց արև մարելը.
Նշխարի գինը սովն է որոշում,
Գիտենք – խավարում հեշտ է փայլելը:

.

.***
Ի՞նչ ես երգում, բարի կուկու, ու՞մ համար է երգդ տրտում,
Երկար երգիր, գուցե մեկը հարցեր ունի պահած սրտում:
Շատ վաղուց է գրված, գծված մարդու կյանքի ծիրն ու ուղին,
Երգիր, կուկու, հանկարծ մեկի կյանք ես փրկում թառած ճուղին:

Առակ-քառյակ
-Ի՜նչ ճաշկերույթ էր, հարգում են նորին,-
Հպարտ դեմքին է նայում հայելում:
-Որտեղ տիրոջը պաշտում են խորին,
էշն էլ է այնտեղ գարի վայելում:


***
Ո՞նց չզարմանալ, երբ սրտներս լի թույն
Մեկ-մեկի հոգս ու ցավ ենք պատճառում,
Հետո պահանջում դատ, արդարություն՝
Անմեղ ձևացած Աստծո տաճարում:

Հիմն հայրենիքի

Հայոց երկիր,
Արտդ հերկվի,
Հասունանա՜,
Հացով նեկվի:

Ճըկվի հևքով՝
Այգիդ, երգով,
Գարնան կրիքի
Աշնան բերքով:

Միշտ զորանաս,
Հզորանա՜ս,
Հինդ դարձվի,
Դու նորանաս:

Ղողանջեն թո'ղ,
Վանք ու կոթող,
Ցնծությամբ, ո'չ
Ցավով ողող:

Երգդ հնչի,
Մեզ տուն կանչի,
Բախտդ սև էր՝
Թող կանաչի,

Որ ժպտաս միշտ,
Չունենաս վիշտ,
Ու ոսոխն այս՝
Չար, անբարիշտ:

Մեր հայրենիք,
Մեր մայրենիք,
Գիրկդ լինի
Միշտ հայով լիք:

.

Ճոճանակ իմ, ճոճանակ
Մանկական

Ճոճանակ իմ, ճոճանակ,
Ճոճիր, ճոճվեմ շարունակ,
Որ ես առանց թևերի
Հասնեմ երկինք կապուտակ:

Այդ ինչպե՞ս ես թռչում վեր
Առանց փետուր ու թևեր,
Ճոճանակ իմ, ճոճանակ,
Տար ինձ երկինք, նորից բեր:

Ճոճիր, ճոճվեմ, լիանամ,
Աստղերին միանամ,
Աստղ բերեմ երկնքից,
Նրա փայլով հիանամ:

Ճոճանակ իմ, ճոճանակ:

.

***
Շատ գլուխներ են դափնիներ փնտրել,
Սաղավարտ էլ չեն, է՜հ, խեղճերը գտել:

***
Մինչև խոսքը լեզվին տալը,
Վատ չէ մի քիչ պահել «տանը»:

***
Ի՞նչ ես ուզում, ստրո'ւկ, արքայից:
Արքան ի՞նչ ունի, բացի... շղթայից:

***
Գործդ սկսում, թողնում ես թերի –
Տարիքդ քիչ, բայց նման ես ծերի:

***
Ներքին խավից ես, թե՝ վերին խավից –
Չեն տարբերի, մարդ, քո կավն իմ կավից:

.

***
Կյանքում դառը, հրաշալի լինում են միշտ պահեր անթիվ,
Երբ արծիվ ես ազնվածին, ոսոխ ունես քեզ պես արծիվ.
Դժբախտ ես, երբ ընկերդ նենգ բանսարկու է, անկարեկից,
Ու բախտավոր, երբ ոսոխդ անաղարտ է, նաև՝ ազնիվ:

***
Աստված ասաց արարելով,-
-Սա ատրուկ է, սա իշխանն է:
Մոծակն ասաց ալարելով,-
-Շատ եմ փորձել, Տեր, նույն համն է:

.

***
Քայլում է մարդը գոհ ու երջանիկ՝ խժռելու ծանր ավարը ուսին,
Թվում է սակայն ծալքերը սիրո այդ մարդու սրտում խավար են ու սին:

***
Գազանությունը ձև է ապրելու՝ գազանի համար բնածին արվեստ:
Մարդը բանական ու հնարագետ հեշտ է դարձնում արվեստն այդ արհեստ:

***
Կյանքը բերել է, մարդ, քեզ փորձությու՞ն,
Մի' հուսալքվիր, ցույց տուր ոձություն:


.

Կաչաղակն ու գանձը
Առակ

-Այս որտեղի՞ց է գալիս այս աղաղակը:
-Աղբանոցում գանձ գտավ գող կաչաղակը:
Բնում ունի արծաթե երկու մատանի,
Մեկը, ասաց, Արծվին նվեր պիտ տանի:

Զուր ես ընկել, բարեկամ, մտքերով նեղը,
Տեղը գանձն է որոշում, ոչ թե՝ ուղեղը:

.

Մանուկների համար

Ամպե ձին

Թուխպը ամպին ասաց .- Ամպ,
Դու ձի դարձիր, ես էլ՝ թամբ:
Այն ամպիկը գորշ ու թաց
Դառնա հեծյալ, նաև՝ սանձ:
Անցնենք մանկաց անրջով,
Ծիածանի կամուրջով,
Նմանվենք գիժ-խելառի՝
Իջնենք ձորը Գետառի,
Հասնենք շերտերը վերին,
Ողջունենք մայր Արևին,
Ճեղքենք ամպերը մեր թաց,
Մտնենք գյուղը սրընթաց,
Անցնենք այգով ու բակով
Լույսեր վառենք սմբակով.
Լիցքավորվենք այնքան շատ,
Որ որոտանք, դառնանք շանթ,
Խառնվենք բյուր ամպերին,
Անձրև բերենք հանդերին:

Անձրև դարձան, թափվեցին
Ամպե թամբն ու ամպե ձին:


.

Գիշեր
Սոնետ

Սառսռում է մութը քամուց տռփանքոտ կեսգիշերին,
Ամպի ծվեններ կան բոսոր Լուսնի դալուկ թշերին:
Թալկանում են կրքերը խոլ, մոտենում է այգը շեկ,
Ամպի մաշված վարագույրից աստղեր են կաթում լերկ:

Արթնանում են հավքերը բյուր, քնանում է միայն բուն,
Քամին մոլոր ճամփորդի պես շտապում է կարծես տուն:
Ինչ որ մեկը ցավից հոգնած բախտն է մաշում իր բարձին,
Պառավ մի մայր սպսում է կորած որդու տուն դարձին:

Ամպը շուտով պիտի ճաքի հաչոցի հետ անտուն շան,
Փեշի տակից անկիրք մութի կելնի Արևն-ատրուշան:
Մի ջահել կին արթնացել է սուր ցավերից երկունքի,
Նրանց տանը հրեշտակ կա բարիքներով երկնքի:

Ջահել մի այր հայր կդառնա, մի ծեր - պապ՝ ո'չ աննշան,
Նոր օրվա հետ կյանք կծնվի՝ ողող լույսով բերկրանքի:

.