***
Ատում եմ կեղծ պարգևները՝ սին գովեստներ, փառք տարածող.
Ուր արածով չեն պարծենում, մի' պարծեցիր, մարդ, չարածով:

***
Անմահահանա՞լ: Ժամանակը չունի ակունք և չունի վերջ,
Բայց կարող ենք հավերժանալ Աստծո տված շեկ կավի մեջ:

***
Կյանք կա – անմիտ, անհույզ, անհուշ...
Ու՞մ ես դու պետք, դատարկ, ծակ կուժ:

***
Ստրուկ, արքա, ազնիվ, թե գող -
Մարդ է մնում Մարդն առանց փող:

.

***
Որ միշտ ապրեն սրտիդ մեջ խիղճը, հավատն ու բարին,
Ոչ խեղճ աղքատին խաբիր, ոչ էլ՝ անհոգ հիմարին :
Մի Աստված է արարել այս ամենը, բայց ասա',
Մարդ, երբ տիրում ես բարուն, ինչու՞ ծառա ես չարին:

***
Երբեք ջորի չի դառնա ձին բյուր անգամ սանձելով,
Ջորի մնում է ջորի բեռնված բազում գանձերով,
Իմաստուն է մինչ ի մահ մարդ մտքերի վեհությամբ.
Չես փոխի էն բանական նրան ծառա վարձելով:

.

Էշն ու կեցությունը
Առակ

-Կեցությունից է գիտակցությունը,-
Պահանջեց էշը գարի:
Նույնն է զըռռոցիդ իմաստությունը,
Փալանված Աստծո բարի,
Տեսքը չէ որոշում վեհ-մեծությունը,
Այլ մտքի փայլը խավարում,
Բայց որոշում է նա մերձությունը
Պըճնված վերին խավերում:

ՀԻՄՆ ԱՐՑԱԽԻ

Անկախ,
Անվախ,
Անախտ,
Արցախ,
Այդպես
Անխախտ
Ապրես
Անհաղթ:

***
Մարդ, այդ ինչու՞ չես մի քիչ խորանում
Հոգուդ գանձերի անհուն խորանում:
Թող ծլարձակի սաղմը բարության -
Բարու սաղմից է բարիք գոյանում:

***
Կյանքդ անուշ հուշ ունի,
Եթե խոցող փուշ ունի,
Ցավ չլինի – չես զգա
Անցյալն ինչքան նուշ ունի:

***
Մեր մարմնի մի բուռ կավից
Շինված, թրծված այդ լի գավից
Հառաչանք պիտ լսվի գավին
Կավից անցած մեղք ու ցավից:

.

***
Մեր կյանքը գիրք է, այս միտքն է մեջը.
Անիմաստ սկիզբ – անմիտ է վերջը:

***
Հոտն այս անկամ ճամփով փոշոտ
Ու՞ր է տանում ներին քոսոտ:

***
-Բախտը մարդու ոտքի տա՞կ է, թե ընկնու՞մ է վերևից:
- Արմատից է հյութը մրգի, քաղցրությունը՝ տերևից:

***
-Համըթա՞ց է քամին երթիդ,- հնչեց հարցը,-
Բայց դժվար է լինում, գիտե՞ս, վերադարձը:

***
-Փոխվեց էշի տերն ու կերը:
-Այն նույն էշն է, այն նույն՝ բեռը:

***
Անդուր կյանքի դառնությունից մեղք ենք գործում:
Այս դժոխքից ընկնել դրա՞խտ, զուր ենք փորձում:

***
Սուտ են բոլոր հեքիաթները, Հեքիաթասաց, դու ինձ ներիր,
Այն ցած ընկած խնձորները բաժանեցին ուրիշներին:

***
Ծառը Աստծուն ասաց,- Միրգս կերավ որդը:
Աստված՝ ծառին,- Ինչո՞վ է լավ, ասա, մարդը:

.

***

Բան չեք ասում,
Քեն ու ցասում,
Ծնված գինի
Խմած թասում:

***
Մարդն իր ահում
Սուր է պահում...
Վախկոտն էլ է
Մարտը շահում:


***
-Շատ պատշաճ է դերիդ
Ի ծննդե գերիդ:
-Մարդ, ստրուկ ես հավերժ,
Թե հարմարվես բեռիդ:

***
Թե չարի դեմ – միշտ շեշտակի,
Նետն է դիպուկ քաջ-շիտակի,
Ահ ու վախի ճամփով, գիտե՞ս,
Հյուր են դառնում հրեշտակի:

***
Հուր ունի վերս, ու շեղջ՝ հատակս...
Լուրջ ընդունեցեք, մարդիկ, կատակս,
Այդ կրակի մեջ մտքեր են եփվում,
Ծուխս է այրում, ոչ թե՝ կրակս:

***
-Այս հոգսերը տանե՞մ բազում, ասա, Աստված, թե՝ այս խաչը:
-Տուր ինձ որը ավելորդ է,- ասաց Աստված, մեկնեց աջը:
Առանց հոգսի կյանքը սին է, առանց խաչի եղծ ու թերի:
Մարդը խորհեց... գնաց առաջ՝ խաչը մեջքին, հոգսին գերի:

.

Կյանք առեղծվածը


Կյանք առեղծվածն իր միտքն ունի, մահը՝ գաղտնիք բազմաիմաստ,
Բախտը – կանթեղ առաջնորդող՝ կախված հոգին պահող կայմից,
Մարդիկ – մակույկ կյանքի ծովում ու տարագիր նավ-առագաստ:
Փոթորկից են նրանք սուզվում, կամ՝ թուլացած մեխ ու գամից,
Ծով են մտնում հույսով լեցուն, ափ են նետվում՝ խարխուլ մի լաստ:
Ստեղծվում են նրանք դանդաղ, խորտակվում են միանգամից:

.

***
Կյանքն ընծա է արարչածին: Ո՞վ չի ջոկում լավը գեշից:
Ապրե՞լ: Օ', ոչ, հրաժարվել կյանքի անփառ, ստոր կեսից,
Երբ փրկվելու ելքը միակ, ազատվելու ճիգը վերջին –
Կառչելն է լոկ քո դահիճի քո իսկ արյամբ ներկված փեշից:

***
Ով որ կյանքին իմաստ տալիս -
Նա է մահին իմաց տալիս:
Ապրենք՝ կյանքը սիրով ողող,
Մեռնենք՝ մահով իմաստալից:


***
Ես – Արևի որդի,
Ես - նման չեմ որբի.
Իմ ծնողից լուսե
Սրբություն կհոսե:

.