Տրիոլետ – 10

Նայում եմ հեռու, պաղ հորիզոնին՝
Մեռնում է օրը խավարի գրկում,
Տխրելով՝ օրին ոչ ոք չի փրկում,
Նայում եմ հեռու, պաղ հորիզոնին:
Կաղնուտը դանդաղ լույսից է զրկվում,
Չի զգում օրվա մահը և հոնին...
Նայում եմ հեռու, պաղ հորիզոնին՝
Մեռնում է օրը խավարի գրկում:

Տրիոլետ – 11

Եթե հանդիպես քո ճանապարհին՝
Գնում ես մայթով, թե՝ անապատով,
Ողջյունիր լքված սիրուն կարոտով՝
Եթե հանդիպես քո ճանապարհին:
Տխուր է սերը մոռացման պահին,
Գգվիր դու նրան, լցրու հավատով,
Եթե հանդիպես քո ճանապարհին՝
Գնում ես մայթով, թե՝ անապատով:

.

Տրիոլետ - 12

Քո նուրբ ձեռքերը լույս են վաղոդյան՝
Լցված ջերմությամբ սուրբ ճառագայթի,
Այգով են ներկում խավարն ակաթի՝
Քո նուրբ ձեռքերը լույս են վաղոդյան:
Հանգույց են դառնում կիրք - որոգայթի,
Եվ ծիրը սիրո-կրքի հաղոդման :
Քո նուրբ ձեռքերը լույս են վաղոդյան՝
Լցված ջերմությամբ սուրբ ճառագայթի:

Տրիոլետ - 13

Լուսինը ի՞նչ է թվում շներին,
Ինչու՞ է դրդում դեմքով իր դալուկ,
Գուցե կարծում են միս եփող խառու՞յկ:
Լուսինը ի՞նչ է թվում շներին:
Նայում եմ մի պահ նրանց բներին -
Լուսնահաչն այսօր հնչում է առույգ:
Լուսինը ի՞նչ է թվում շներին,
Ինչու՞ է դրդում դեմքով իր դալուկ:

Տրիոլետ – 14

Վեր կենամ, գնամ սիրուս ընդառաջ.
Սերը ակունքն ու լույսն է բարության,
Սերը աղբույրն է և սուրբ մայրության,
Վեր կենամ, գնամ սիրուս ընդառաջ:
Հոգոց է ելնում սրտիցս, հառաչ՝
Հանուն արարման, նաև՝ հայրության,
Վեր կենամ, գնամ սիրուս ընդառաջ՝
Սերը ակունք ու լույս է բարության:



Տրիոլետ – 15

Նեղվացք է, գուցե, այս փոքրիկ երկրում,
Գնա', թափառի'ր անհունում օտար,
Քո կեղծ կարոտի մորմոքը մի տար –
Նեղվացք է, գուցե, այս փոքրիկ երկրում:
Մայրն էլ է, գիտե՞ս, լինում մինուճար,
Մայրը, որ բազում զավակ է երկնում...
Նեղվացք է, գուցե, այս փոքրիկ երկրում,
Գնա', թափառի'ր անհունում օտար:

.

Տրիլոետ – 16

Ոստայն է գործել սարդը ամենուր,
Մարդը թիթեռ չէ թևերով փխրուն,
Շուրջը ժանիքներ և ո'չ խրխրուն...
Ոստայն է գործել սարդը ամենուր:
Զուր են թևաթափ այրերը տխրում,
Փշրեցե'ք թելեր, հանգույց ու մլուր...
Ոստայն է գործել սարդը ամենուր,
Մարդը թիթեռ չէ թևերով փխրուն:

Տրիլոետ – 17

Այդ ցերեկն է, որ սադրանքներ ունի,
Գիշերն՝ անուրջներ, խորհուրդներ բազում,
Հույսեր կենսառատ, իղձեր անհուզում,
Այդ ցերեկն է, որ սադրանքներ ունի:
Այնտեղ երազիդ փերին է նազում,
Հույսդ է ճախրում թևով թռչունի,
Այդ ցերեկն է, որ սադրանքներ ունի,
Գիշերն՝ անուրջներ, խորհուրդներ բազում:

Տրիոլետ – 18

Երդումներն այժմ անհիմն են ու լիրբ՝
Ինչպես ճահիճը մարդու ոտքի տակ,
Կարծր էր հնում, ադամանդ էր թանկ,
Երդումներն այժմ անհիմն են ու լիրբ:
Մեկն Աստուց ունի քծնելու մեծ ձիրք,
Մյուսը՝ բարի խիղճ ու հավատամք:
Երդումներն այժմ անհիմն են ու լիրբ՝
Ինչպես ճահիճը մարդու ոտքի տակ:


Տրիոլետ – 19

Երեկ երկնային ուժ կար հավատում,
Այսօր՝ երկրային, սակայն դրոշում,
Այսօր ուժը և փողն է որոշում...
Երեկ երկնային ուժ կար հավատում:
Ուժը շատ է և գինու գավաթում,
Բայց հենց գինովցան - եղծում են, խորշում:
Երեկ երկնային ուժ կար հավատում,
Այսօր՝ երկրային, սակայն դրոշում:
.

Տրիոլետ – 20

Գիտեմ խաբում ես որերրորդ անգամ,
Ծիծաղելի է քծնանքդ անդուր,
Կեղծիքիդ կշիռ, նաև հավատ տուր,
Գիտեմ խաբում ես որերրորդ անգամ:
Հավատս քո դեմ մատուռ է անդուռ,
Իսկ դու կեղծիքիդ գերի ես անկամ.
Գիտեմ խաբում ես որերրորդ անգամ,
Ծիծաղելի է քծնանքդ անդուր:

Տրիոլետ - 21

Չեն նիրհում սրտերը, արյունը չի նիրհում,
Աննինջ սրտերում արթուն են սերերը,
Մաշկը պարուրել արյունը` գերել է,
Չեն նիրհում սրտերը, արյունը չի նիրհում:
Հոսում են արյունի գետեր-թելերը,
Եփվում են այնտեղ կրքերը մեր հում.
Չեն նիրհում սրտերը, արյունը չի նիրհում,
Աննինջ սրտերում արթուն են սերերը:


.

Տրիոլետ – 22

Խտացած գույներ կան աշնան սիրո մեջ՝
Ջերմությամբ ողողված, դեղձի պես հյութեղ.
Բոսոր են, ծիրանի՝ հուրհրան, անթեղ՝
Խտացած գույներ կան աշնան սիրո մեջ:
Կրքերը բարի են, հասուն են այնտեղ՝
Ծերացող տարվա երանգներն անշեջ:
Խտացած գույներ կան աշնան սիրո մեջ՝
Ջերմությամբ ողողված, դեղձի պես հյութեղ.

.

ԳԱՀՆ ՈՒ ԱՐՔԱՆ
Առակ

Արարչից է արքան օծված,
Թե՝ ընտրված հանրությունից,
Գահն է ճըռռում բեռից հոգնած՝
Ազատվելով համրությունից,
Ոչ թե Տիրոջ կամքով օծված
Գահակալի ծանրությունից,
Կամ՝ անվայել դերից խոցված,
Այլ՝ արքայի... մանրությունից:

Լավ չէ իշխելն ծախ ու առքով,
Գահիդ, արքա, տիրիր փառքով:

.

***
Խաղացող ես, թե՝ խաղալիք պարապ ժամի,
Կամ՝ միջանցիկ անօգտակար, անհոգ քամի -
Տես, թռչում է ժամանակը այդ քամու պես,
Թողնում կյանքդ անարժեք ու առանց համի:


***
Մեկ գալիքն եմ մտաբերում, մեկ՝ մութ, ունայն անցյալը.
Գալիքն էլի լի իղձերով, անցյալն է միշտ անիծյալ,
Ինչ տալիս է, կամ էլ՝ տանում - ներկան է՝ անմնացորդ.
Այսօրն այսօր է կենդանի, վաղը, ավաղ - հանգուցյալ:

.

***
Համբերեք քիչ խոլ հորձանքում այս «իմ» ու «ես»-ի,
Անցան դեմքերն հիասքանչ, դար է աներեսի:
Ի՜նչ դիմակներ, ի՜նչ դմակներ... Գազա՞ն են, թե՝ մաքի՞:
Դիմակները դմակի մոտ հերթ են կանգնել պագի:

***
Մեր մեղքերը այսօրվա վաղվա օրն է հավելում՝
Ստվերի պես սերտ կպած հին ու նորի հայելում,
Բարիք, չարիք՝ մեր գործած, հատուցում է ապագան.
Պապը հիմնում է այգի՝ բերքը թոռն է վայելում:

.