Կիրք
Սոնետ

Շքեղ մարմինդ սիրո հորձանքում,
Աչքերիդ խորքում փայլն աստղերի,
Ամոթն է մարել կրքոտ տեղերի՝
Մենք՝ որոգայթի չքնաղ փորձանքում:

Շուրթերդ կրքոտ լուսաբորբ ճրագ,
Քնքուշ ձեռքերդ թովում են հեշտանք,
Դու իմ անամոթ սիրո հրեշտակ ,
Համբույրդ մոգիչ՝ գրգիռ է, կրակ:

Ժամանակն արդեն անգո է, աննյութ,
Տարփանքն է վազում մեր երակներով,
Այրում մեզ անզուսպ, խոլ կրակներով
Եվ լուսավառում գիշերը մեր մութ...

Կիրքն է մեզ լքում անհոգ ու անփույթ,
Բերկրանքի թույնը մեզ ներարկելով:

Տրիոլետ – 23

Դու եկար – կրակ ես, քաղաքս - ատրուշան,
Նայում եմ քո լույսին քրմի պես հեթանոս՝
Ինչպես սրբության՝ կախարդված ու անխոս.
Դու եկար – կրակ ես, քաղաքս - ատրուշան:
Գնացիր – աշխարհը անհուր է, աննշան,
Կանթեղ է մարած, անթեղված փարոս...
Դու եկար – կրակ ես, քաղաքս - ատրուշան,
Նայում եմ քո լույսին քրմի պես հեթանոս:


Տրիոլետ – 24

Դու չքնաղ կեչի ես հյուսիսում հեռու,
Ես բերքից կորացած ծառ եմ ծիրանի՝
Ծաղկել եմ բերքաշատ տարիներ քանի՜,
Դու չքնաղ կեչի ես հյուսիսում հեռու:
Քո նուրբ սաղարթում գարունն է եռում,
Իմ ճկված կոճղերը նման չեն գերանի...
Դու չքնաղ կեչի ես հյուսիսում հեռու,
Ես բերքից կորացած ծառ եմ ծիրանի:

Տրիոլետ – 25

Օձերն օձերին քենից չեն խայթում,
Կեր չեն թըռցնում մեկ մեկի բկից,
Միշտ օձ են մնում ու բարի դրկից,
Օձերն օձերին քենից չեն խայթում:
Էգեր չեն խլում իրարու գրկից,
Նույնիսկ նախանձի հրից չեն պայթում,
Օձերն օձերին քենից չեն խայթում,
Կեր չեն թըռցնում մեկ մեկի բկից:

Տրիոլետ - 26

Գարուններ կան ծաղկած սիրո ճանապարհին,
Անշուք են հետդարձի ուղիները բոլոր:
Իզուր ես թափառում անհարկի, մոլոր,
Գարուններ կան ծաղկած սիրո ճանապարհին:
Գարուների գրկում գըգվանք մեղմօրոր,
Պարեր կան կրքի՝ հավերժի չափ հին:
Գարուններ կան ծաղկած սիրո ճանապարհին,
Անշուք են հետդարձի ուղիները բոլոր:

.

Ջրհորն ու դույլը
Առակ

Դույլը իջավ ջրհորը՝
Ջրով լցնի իր փորը:

Կպավ քարոտ հատակին,
Չհավատաց կատակին:

Նայեց դատարկ իր փորին,
Դիմեց հարցով ջրհորին,-

-Ջրերդ սառ, հորածին
Ինչպե՞ս և ու՞ր ծորացին:

-Հարցդ պարզ է ու դյուրին,-
Ասաց ջրհորը դույլին,-

Չկա հավերժ մատուցում
Առանց պարտքի հատուցում:

Որ ջուր խմի, մարդ, փորդ,
Մաքուր պահիր ջրհորդ:

.

Տրիոլետ – 27

Անհրպույր է այսօր տըրտմությունը աշնան,
Վերջին տերևը երեկ տարավ գիժ քամին,
Առագաստն է կախվել նավի հոգնած կայմին՝
Անհրպույր է այսօր տըրտմությունը աշնան:
Մի հին դուռ է ճոճվում դարի ժանգոտ գամին,
Սըվսվում է արդեն եղեգնուտը խըշշան:
Անհրպույր է այսօր տըրտմությունը աշնան,
Վերջին տերևը երեկ տարավ գիժ քամին:

Տրիոլետ - 28

Կանչում են անզուսպ հուշերն անցյալից.
Հիշելով անցյալը մաշում ենք ներկան:
Ժամանակի մեջ՝ պըտտվող երկանք,
Կանչում են անզուսպ հուշերն անցյալից:
Երեկը լքել, ներկայում դեռ կանք,
Եվ գալիք ունենք վեհ ու պանծալից...
Կանչում են անզուսպ հուշերն անցյալից.
Հիշելով անցյալը մաշում ենք ներկան:
.

Սոնետ պատվի

Շատ ընտիր է ձևավորված Պատիվ կոչվող գանձը, անցվոր,
Գա՞նձ է արդյոք, թե աղբակու՞յտ, ո՞վ է, տեսնես, այժմ հարցվոր:
Պատիվ չունեն ու սրբություն շքեղանիստ վանք ու տաճար,
Երբ մուտքի մոտ կան մուրացող ու սովամահ բազում անճար:

Ամպամած է, թեկուզ՝ անձրև, Արև-Արփին հավերժ է միշտ,
Չեն ավերի փառք ու պատիվ հոգեկործան ճարակ ու վիշտ:
Ի՞նչն է ասօր կոչվում Պատիվ, անունն ի՞նչ է՝ գա՞նձ, թե պաշտո՞ն,
Դու ես մարդկանց արարել, Տեր, ու՞մ են նրանք այսօր պաշտում:

Պատվի մեծ ու փոքր չկա, բայց կան մարդիկ սին, աննշան՝
Թեկուզ զինված փայլով ոսկու, դրամներով թարմ, խըշխշան:
Կա իմաստուն մի հին զրույց՝ ոսկուց էլ թանկ, անճառելի,
Որ պատիվը չեն նվիրում և նա գույք չէ վաճառելի,
Եվ ոչ կեր է գյադանների, ոչ՝ արքայի սիրելի շան,
Նա բնույթն է ազնիվ մարդկանց և իմաստը հանճարների:
.

Տրոլետ - 29

Հիմա աշխարհում ի՞նչն է գնհատվում,
Երբ մարդու կյանքը էժան է գավից՝
Սին գավից՝ թրծած այդ մարդու կավից:
Հիմա աշխարհում ի՞նչն է գնհատվում:
Լոկ Աստծո որդու կյանքը չի հատվում.
Զուր չեն ազատել խաչից ու գամից...
Հիմա աշխարհում ի՞նչն է գնհատվում,
Երբ մարդու կյանքը էժան է գավից:


Տրիոլետ – 30

Սուրբ անուրջների ծալքերում խրթին
Ծնվել են սիրո սաղմերը լուսե,
Առեղծվածները ոստայն են հյուսել
Սուրբ անուրջների ծալքերում խրթին:
Անզուսպ կարոտի իղձեր կան վսեմ
Կրքի, հույզերի հյուսվացքում մթին:
Սուրբ անուրջների ծալքերում խրթին
Ծնվել են սիրո սաղմերը լուսե:

.

Երդում

Դու էլ ես վաղուց արժեքից զրկվել, Երդում, էլ չունես ոչ հավատ, ոչ գին,
Շատերի համար, ներիր, դարձել ես մարմնավաճառ, անպարկեշտ մի կին:

Տղամարդն ինքն է, գիտե՞ս, կնոջը նսեմացնում, գնում ու ծախում,
Կինը դառնում է պատվազուրկ էակ կյանքի քմահաճ, անկուշտ երախում:

Դու էլ ես վաղուց արժեքից զրկվել, երդում, էլ չունես ոչ հավատ, ոչ՝ գին,
Մնայիր ազնիվ՝ տրվում ես Աստծուն, թե՝ դյուրահավատ ինձ նման մեկին:

Հնում Երդումը ստի, կեղծիքի հավատակործան ծնունդն էր կանխում,
Իսկ այժմ, Երդում, գայլ ես ու աղվես՝ դարձած պահակ մեր շեն փարախում:

Հավատարիմ է զույգված հավքերի արուն թխսակալ մայրացող էգին,
Արի, դու էլ քեզ մի դավաճանիր, նաև՝ միամիտ խեղճին ու մերկին:

.

Տրիոլետ – 31

Խառնվում է կյանքի բարիքը չարին,
Տնքում է մարդն իր բաժին խաչի տակ՝
Լիզելով իր բյուր խոցերը դեռ տաք ,
Խառնվում է կյանքի բարիքը չարին:
Տերն անողորմ է նայում անճարին՝
Առանց կարեկցանք և առանց կտակ:
Խառնվում է կյանքի բարիքը չարին,
Տնքում է մարդն իր բաժին խաչի տակ:


Տրիոլետ – 32

Կհաղթահարենք արգելքներ բազում՝
Ապրելու տենչը ուժեղ է մահից.
Կյանքը պայքար է արարման պահից,
Կհաղթահարենք արգելքներ բազում:
Կվառենք հույսեր հավատի ջահից,
Թեկուզ հոգսերը արագ են վազում:
Կհաղթահարենք արգելքներ բազում՝
Ապրելու տենչը ուժեղ է մահից.

.

Կյանքը հայելի
Ռոնդո

Արտացոլանք է մարդը կյանքի անհուն հայելում՝
Ամեն մեկը իր տեսքի հմայքներն է վայելում:
Հայելու հետ նա չունի տարակարծիք, ոչ էլ՝ վեճ,
Մարդ ցանկալին չի գտնում՝ իրականն է նրա մեջ՝
Էականն է հայելու արտացոլող փայլերում.

Մեկը նման նարցիսի ինքն իրենով վայելվում,
Մեկն իր տգեղ պատկերում խորոտանք է փնտրում պերճ,
Փնտրտանքը ցանկալի ունի սկիզբ, նաև՝ վերջ.
Արտացոլանք է մարդը...

Մարդ կա՝ ներսում բանական, կա՝ նման է վայրենու,
Արտաքինն է սոսկ, ավա՜ղ, արտացոլվում, հայելվում,
Կյանքը նման է գրքի՝ ամեն օրը մի նոր էջ,
Արծաթի մեջ հայելու մարդու հոգին ելևէջ .
Արտացոլանք է մարդը...

.