Տրիոլետ – 52

Մարդն այս կյանքից գոհ չի հեռանում,
Բայց հեռացողից գոհ է աշխարհը,
Գինում թաթախած իր կյանք-նշխարը
Մարդն այս աշխարհից գոհ չի հեռանում:
Թեկուզ երջանիկ, վաելքախառը,
Դժգոհ՝ չար բախտից, բողոք՝ բերանում,
Մարդն այս կյանքից գոհ չի հեռանում,
Բայց հեռացողից գոհ է աշխարհը:

ԵԶԸ

Եզը չի հիշում կրքեր նախրային,
Էգի կարոտից սիրտը չի մաշում,
Հորթ էր – նման էր սարի պախրային,
Այժմ ակոսում, գութանն է քաշում:
Մարդն էլ իր լուծն է տանում համրությամբ,
Ինչ-որ տեղ մի գույգ նոր մաճ են տաշում,
Խոլ երազներն են պատվում ամլությամբ,
Նմանված գերի վայրի արխարին:
-Զուր ես, մարդ, կյանքին հորթի պես աշում,
Թե ցուլ չես - եզ ես, կամ՝ համով խաշու:

ԱՐԾԻՎՆ ՈՒ ԱՔԱՂԱՂԸ

Առակ

Այսպես ասաց մի աքաղաղ հավքաց թառից հավանոցի,-
-Ես եմ արծիվ-արքան դարի, կյանքն այս անչափ հավանեցի:

Մի օր նրան արծիվն անահ ճանկում, տանում է ժայռն ի վեր,
Վայր է ընկնում խեղճը երկնից՝ թեկուզ ուներ ճարպոտ թևեր:

Թառած ժայռի բարձր վիմին նախատում է սատկող հավքին,-
-Չես սովորել, իմ ցեղակից, նույնիսկ թռչել, ճախրել կարգին:

Շատացել է ճարպը փորիդ, քեզ արքա ես, եկել, փորձում,
Օդում պիտի արծիվ լինես, հիմար, ոչ թե՝ հավանոցում:

.
ՍՈՆԵՏ ՆՈՒՅՆՈՒԹՅԱՆ

Ոչ տխրում ենք մեկտեղ, ոչ միասին ցնծում,
Ոչ ընկե՞ր ենք իրար, ոչ՝ թշնամի-ոսո՞խ:
Հողմապտույտ ենք խոլ, խենթ քամի ենք հոսող,
Պախարակում ենք մեզ, ուրիշներին քծնում:

Անտարբեր ենք ինչպես պարիսները քարի,
Բայց պատերի ներսում բամբասանք ենք խրձում,
Փոշու ամպ ու խաշամ աչք ու նկուղ խցկում՝
Փոթորիկի նման՝ շուրջը տան ու կալի :

Անտարբե՞ր ենք իրոք: Ախ, թվում այդպես,
Նախանձության հրից բռունցքներ ենք կծկում,
Փայտացեցի նման տան սյուներ ենք կռծում
Ժանիքներով մեր սուր, լեզուներով մեր կեզ:

Ես կես դու եմ, իրոք՝ դու էլ կիսով չափ ես,
Ես – նման քեզ վարքով, դու – բնույթով ինձ պես:

***
Քծնանողը՝ ստոր, գործում է, բանում...
Եկ, լավ տարբերիր չարիքից բարուն.
Նախ կոթ են շինում քո իսկ չոր ճյուղից,
Հետո՝ նենգաբար քեզ կացնահարում:


***
-Տաշու՜մ է, տաշում... Տաշողն այս չար է:
-Զուր ես նախատում, քարտաշն անճար է:
-Տապանաքար է տաշածն այսօրվա:
-Երեկվանը տես՝ տուն ու տաճար է:

ԼՈՒԾՆ ՈՒ ԵԶԸ
Առակ

Վայր են գցել ջրկիր եզին,
Հույսը դրել մկան մեզին...
Պատասխանիր հարցին այս, Տեր,
Ո՞վ պիտ հոգա պապակը մեր
Այս տոչորող արևկեզին:
Ասաց Աստվածն ամենասեր,-
- Լծելու են քեզ պես հեզին,
Իրենք բազմեն փառքի դեզին:

***
Գնա', պայտիր նժույգդ խենթ,
Թո'ղ երկարի կյանքիդ ուղին,
Ժամանակն էլ պետք չէ սանձել,
Նրա ծիրը դու չես շեղի,
Բայց այն վերջին՝ քաղցր պահին,
Կասի նա քեզ՝ ոչ անտեղի,-
-Մի բուռ կավը հեշտ չի դառնում
Կյանքից հետո ուխտատեղի:

ՏԱՐԱԳՐՎՈՂԸ


Հին խուրջինը ուսին,
Ուսը նույնպես մաշված,
Հոգնած հին հոգսերի անլուծելի դավից,
Ցավից դառնակսկիծ ու տոչորված տապից,
Բայց սրտի մեջ նիրհող խնկապարույր սիրով
Եվ արյունը ցնցող հուշով սրտակեղեք,
Իսկ արյան մեջ կյանքի կենսավարար ուժեր՝
Մաքառումի անզուսպ պոթկումով աննինջ:
Նա գնում է հեռու՝
Մատնությունից հոգնած, հետ դառնալու իղձով,
Անուրջներով լեցուն, բախտով վտարանդի.
Օազիսը լքող քարավանի նման,
Կորցածի ողբը, հեծեծանքը զսպած,
Անբարեհաճ բախտի որոգայթից գաղթող՝
Չկարեկցված , լքված որբի նման տխուր,
Ուր ավազ կա փխրուն
Ոտքերի տակ հոսող՝
Վատ ընկերոջ նման օձագալար պարով:
Հույսը նրան հաճախ խաբել է ու լքել,
Ու թողել է միայն տագնապ ու վախ անհաճ,
Ունայնություն հուզող, անբարեշուք ներկա:
Հին խուրջինը ուսին
Նա լքում է իրեն՝
Հետ դառնալու անզուսպ անուրջներով լեցուն,
Աստվածատուր ուժով, կամքով անապական,
Եվ եռանդով անխոնջ, մանկան նման չքմեղ:
Նա լքում է իրեն՝ հետ դառնալու իղձով,
Բայց էությամբ մի նոր՝ իմաստնացած:

ՍՈՆԵՏ ՀԱՄԲԵՐՈՒԹՅԱՆ


Համբերության խոր բաժակս լցնեմ՝
Խոսքերով հիմար, ճառերով անմիտ,
Աղոթեմ Աստծուն, աղոթքիս կցվեմ,
Հեռանամ խոցող սադրանքներից բիրտ:

Ազարվեմ խոսքի աղբ ու որոմից,
Տարերքից լլկող, թույնից մատնության,
Չզրկվեմ կամքս սնող կորովից,
Որ փրկեմ ձեզ հետ խիղճը մարդկության:

Համբերությունն է աշխարհը փրկում՝
Խորհելու ժամ է տալիս խելիքին,
Անզուսպը սեր է սպանում գրկում.
Մենակը դժվար հաղթի երեքին:

Համբերությամբ են չարիքը պրկում,
Չհանդուրժողի գերին է հոգին:

ՈՍԿԵ ԳԱՄԸ

Նորից հարցեր և ոչ վերջին
Մեր երկնային Արարիչին,-

-Ես եմ նորից, Տեր, խոսողը,
Ո՞վ է բարի մեր ոսոխը,

Ո՞վ է մեր չար բարեկամը,
Ինչու՞ ենք մեր նույն անկամը:

Պատասխանեց Տերը հերթով
Իմ հարցերին մեղմ, անվրդով,-

-Փառքի, գահի անզուսպ համը,
Խղճին խաչող ոսկե գամը...

Արձագանքներ եկան հերթով,-
-Ոսկե՜, ոսկե՜, ոսկե՜ գամը: