Հենրիկ Բաբաջանյան

Генрих Бабаджанян » 28 фев 2009, 00:39

ԵՐԿՏՈՂԱՆԻ

***
Թե չունես թիկունք, բռունցք ու սուսեր,
Սուր լեզիդ վրա մի դնիր հույսեր:

***
Օձ գոյականն էլ է ածական անուն,
Երբ խոսքը թույն է դառնում բերանում:

***
Երբ թշնամուդ հետ դառնում ես դու մի,
Բարեկամդ է դառնում թշնամի:

***
Աստված մարդուն ստեղծեց կավից,
Բայց իզուր վատը չըջոկեց լավից:

***
Գիտուն լինի մարդ, թե՝ անուս,
Անիմաստ է կյանքն աննամուս:

Meriko » 28 фев 2009, 00:46

Генрих Бабаджанян писал(а):Թե չունես թիկունք, բռունցք ու սուսեր,
Սուր լեզիդ վրա մի դնիր հույսեր:

Генрих Бабаджанян » 01 мар 2009, 00:43

***
Մի ծեր դեղծենի ու մի ծիրանի
Ջահել օրերին տվին երանի՜...
Այրվելով ժանգոտ վառարանի մեջ
Վերջին ձմռանը ծեր այգեպանի:

***
Հույս չկա հույսի թասում
Ու հավատ սուրբ գավաթում:
Վայն եկավ,- Վա՜յ,- ես ասում,
Վա՜յ, ոչ ոք չի հավատում:

Генрих Бабаджанян » 02 мар 2009, 01:09

***
Մենք արևապաշտ ենք եղել,
Արևի հետ հաշտ ենք եղել,
Աստված մեզ սար, ձոր տվել,
Մենք Աստծո դաշտն ենք եղել:

***
Մեկին հարություն է պետք,
Մեկին հուր ու թույն է պետք,
Զուր ես տալիս սևը, Տեր,
Երբ ապրելու գույն է պետք:

Генрих Бабаджанян » 03 мар 2009, 00:58

***
Աշխարհը ունի երկու պահող սյուն.
Իմաստություն և հիմարություն:
Այս հին դրվացքում մի բան շատ վատ է,
Հիմարության բաժինն, ա՜խ, շատ է:

***
Կեղծ հետույքից՝ դմակի պես,
Կեղծ երեսից ՝ դիմակի պես,
Նենգությամբ լի ու զազրելին
Կեղծ լեզուն է՝ դանակի պես:

Генрих Бабаджанян » 04 мар 2009, 00:41

Սա իմ առաջին բանաստեղծությունն է՝ առաջին սիրո մասին, որը նաև առաջին տպագրվածը:
Կանաց տոնի՝ Մարտի 8-ի առթիվ նվիրում բոլոր այն կանաց, ովքեր անբաժան են իրենց Առաջին Սիրուց:

ԱՌԱՋԻՆ ՍԵՐ
Ամեն հանդիպում
Ու մտերմություն
Միշտ սեր է թվում:
Մատերի ամեն
Քնքուշ մի հպում
Համբույր է դառնում
Ու համավում սեր:
Այո, կարող է
Այն սեր համարվել,
Կարող է նորից
Սիրտն ուժգին խփել,
Այտերը շիկնել,
Շուրթերը դողալ...
Բայց դա չնչին է,
Սեր չէ իսկական.
Տարիների հետ՝
Հուշերի մթնում
Մարում է, կորչում,
Մոռացվում հավետ,
Եթե այն նույնիսկ
Սեր է համարվում,
Եվ հիշողության
Հեռու մշուշում
Դառնում է անցած
Հին երազների
Մոռացված տեսիլք:
Բայց Սերն առաջին
Ապրում է հավետ,
Ինչպես մանկության
Մի սուրբ արահետ:

22 ԱՊՐԻԼԻ 1975 ԹԻՎ

Генрих Бабаджанян » 05 мар 2009, 00:32

***
Աստծու գործ է - օձը մեջքին բյուր երանգ ու գույն ունի,
Կկուն անհոգ ուր էլ թըռչի, ձագը, մեկ է՝ բույն ունի:
Մարդ է չէ՞ այս արարածդ, ամենազոր Աստված Տեր,
Ասա', ինչու՞ օձի նման լեզուն խայթ ու թույն ունի:

***
Մի սև լեշակեր քարափին կիրճի
Հոշոտում էր դին մի գիշատիչի...
Մարդն էլ մասնիկն է այս չար բնության
Ու հորդորիչը ոխի, բռնության:

Генрих Бабаджанян » 06 мар 2009, 00:30

***
Այս երեվա փխրուն կավը
Մարդ է եղել, շատ էր ցավը,
Դարձավ կճուճ ՝ կաթ էր չափում,
Ճաքեց՝ միջից շունն է լափում:

Армине » 06 мар 2009, 23:25

Генрих Бабаджанян писал(а):Սա իմ առաջին բանաստեղծությունն է՝ առաջին սիրո մասին, որը նաև առաջին տպագրվածը:
Կանաց տոնի՝ Մարտի 8-ի առթիվ նվիրում բոլոր այն կանաց, ովքեր անբաժան են իրենց Առաջին Սիրուց:

Շնորհակալություն ոչ միայն գալիք մարտի 8–ի շնորհավորանքների համար,այլ նաև առաջին սիրուն նվիրված բանաստեղծության համար:Անկեղծ ասած մի պահ ընկա հիշողությունների գիրկը...

Բայց Սերն առաջին
Ապրում է հավետ,
Ինչպես մանկության
Մի սուրբ արահետ:

Խոսք չկա

Շարունակեք մեզ ուրախացնել Ձեր հիասքանչ բանաստեղծություններով:

Генрих Бабаджанян » 07 мар 2009, 00:11

***
Ծերանում ենք մտքերի մեջ,
Մնում ջահել կրքերի մեջ,
Եվ ինչպես մի մահկանացու
Հավերժանում գրքերի մեջ:

***
Իմ կրքերի հուշերում
Մի ջերմ սեր է գիշերում,
Ծաղիկներ կան անթառամ
Նրա չքնաղ փշերում:

***
Որտեղ ապրում է մայրդ՝
Այնտեղ է ծննդավայրդ:
Որտեղ հանգչում է մայրդ՝
Այնտեղ է սրբավայրդ: