Այսօր, ինչ-որ,
Ծիծեռնակներն
Ցածր են թռչում
Հիմնականից
Իմ սենյակում...
Երևի թե
Անձրև պիտ գա
Գլխիս վրա...
Շատ էլ լավա,
Ես սիրում եմ
Անձրևը տապ եղանակին...
Ինչ ցնորված,
Ինչ թեթև են,
Մկրատի պես
Կտրատելով,
Տարանջատում
Իմ երեկվա
Արշավանքից
Հետո թողած,
Համար քառասուն
Հետքերը կրող
Պատերը սեղմող
Վեհ առաստաղից
Իրենց անկանոն
Թռիչքով միայն...

Հրաշք է բնավ
Բնությունն
Իմ տան...
Հիշում եմ,
Կարծես,
Երեկ էր դեռ դա,
Ինչպես դուրս եկան,
Պատին փակցված,
Նկարի միջից
Ծիծեռնակները
Առաջին անգամ...
Ու ինչպես
Տան մեջ
Լիաթոք թռիչք
Կատարելուն պես
Ինձ ուղեկցեցին,
Մուլֆիլմի նման,
Պատին փակցված,
Նկարների մեջ...
Կարծես անցել են
Արդեն տարիներ,
Բայց ես այդպես էլ
Դեռ չեմ որոշել,
Վերջնականորեն
Որտեղ բնակվել...

Անձրև պիտի գա,
Ծիծեռնակները
Ցածր են թռչում
Առավոտվանից,
Հիմա միջուկի
Պոչից կփչեմ
Ու տապի պահին
Երկար սպասված
Անձրևը կգա
Տետրակիս վրա...

7.07.11