Քարը ծակող,
Կաթիլ կաթիլ,
Ասեղի պես,
Վերից թափվող,
Ջրի նման
Անբարտավան,
Որ լեռների
Երակներից
Դուրս է պրծնում
Խենթի նման
Ու տարածվում
Ամենուրեք,
Պաղ,
Քաղցրահամ
Ու հագեցնող
Ու եռացող
Նույն վարկիանին
Օրգանիզմում
Դավաճանի
Մեր սերունդը
Եղավ հզոր,
Ինչպես զարկն է
Կուռ բազկի մեջ
Մեր լեռների,
Մեր արգանդը
Եղավ բերի,
Ինչպես դաշտը
Արարատյան,
Արարատի հույսով
Ապրող
Ու սնուցող
Իր ապրածով
Իր այդ հողից
Հղիացած
Իր առնական
Զավակներին...
Մեր արյունը
Եղավ խառնած
Մեր արցունքին
Մեկը մեկի
Համադրությամբ
Անժխտելի...
Ու մենք մեռանք
Դեռ չծնված,
Երկրի վրա,
Ոչ ուրիշ տեղ...
Ու մեզ խառնին
Պատմության հետ,
Որ մենք կորենք
Դարերի մեջ,
Այն, ինչ երբեք
Չի կարելի
Խառնել իրար
Միատարրը...
Մեր ավյունը
Եղավ դառնալ
Ծակոտկենը
Քարի վրա
Պատմագրական,
Կաթիլ կաթիլ,
Ասեղի պես,
Անգամ ժխտող
Անհավատի
Լեզվի վրա,
Որպես պատգամ
Դեպ ապագա.
- Հայ ազգը
կա...
25.07.11