***
Հիշում եմ տատիս
Մատնոցները հին,
Որոնք նա երբեք
Չեր օգտագործում
Կարելու պահին...
Հիշում եմ նրա
Մատները թավշյա,
Արդեն հաստլիկ,
Չորացած ու կոշտ...
Հիշում եմ, թե նա,
Սեզոնից սեզոն,
Ոնց էր բլանդում
Ծածկոցներն բրդյա,
Մորս ասելով,
Թե այ աղջիկ ջան,
Գնա հաց սարքի,
Մարդդ պիտի գա...
Ու թե ոնց փակվեց
Կողպեքը մեր տան...
Ու թե ոնց ստացվեց,
Որ տատս մնաց
Առանց մատնոցի...
Հիշում եմ նաև,
Թե մայրս ինչպես
Հեռավոր զանգից
Մեկնդմիշտ մնաց
Առանց ծնողի...
Հիմա երևի,
Կողպեքից այն կողմ
Մատնոցից բացի
Ուրիշ բան չկա
Ու երևի թե
Տատս լավ գիտեր,
Թե ինչի համար,
Երբեք չեր ուզում
Մատնոցով կարել
Ծածկոցներն բրդյա...

29.06.11