Մեր հողն
Երեկ
Ծիլ չունեցավ,
Բացառապես
Ոտնահետքեր
Հավաքվեցին
Դեմքին նրա...
Ու ոչ մի ցավ
Տարածական
ԵՎ ոչ մի կայծ
Ուրախության
Առհասարակ
ԵՎ ոչ մի լոկ
Զգացողություն
Տարանջատող
Նրան
Անցնող ժամանակից...
Մեռելի պես,
Որը սակայն
Քարշ է տալիս
Իր մարմինը
Վերացական,
Տերեց տարի,
Որն ավելի
Սարսափելի
Իմաստ ունի
Իր մեջ պահած
Քան մեռյալը
Առանց քայլի...
Մեր հոգսն
Երեկ
Անհայտացավ,
Մեր հույսն
Երեկ
Չկար բնավ
Ու ոչ մի ցավ,
Ոչ մի ներքին
Արնահոսում,
Ոչ արտաքին
Քրտնածություն
Ու քայլելիս
Հազիվ և հաս
Ջրափոսեր չտեսնելով
Խեղդվելով
Այդ հասարակ
Մի մատ ջրում,
Մեր մեռելի
Փտած գլխում
Առկայծում էր
Հիշողություն...
Թե ինչպես էր
Նա մեծանում,
Թե ինչպես էր
Որդիներին
Բանակ ղրկում,
Դիմավորում
Ու ինչպես էր
Երջանկանում
Սովորական
Հացահատիկ հավաքելուց
Իր դաշտերում...
Մեր հողն
Երեկ
Ամայացավ...
Այդուհանդերց,
Առավոտից,
Ջուր է խմում
Ջրափոսից...
28.07.11