Ամեն անգամ
Մայրս հանգիստ
Վերցնում է
Իմ ապագան
Իր արթուկով
Ու առանց ձայն
Միավորում
Թաշկինակիս…
Սովետական
Տպերի պես,
Որ փակցնում են
Շորի վրա
Տաքացնելով…
Ու շնչելով
Ամեն անգամ
Իմ մայրիկի
Առավոտվա,
Հին արթուկով,
Իրագործած,
Թաշկինակիս
Մոլեկուլյար
Կառուցվացքի մեջ
Կատարած,
Թափանցումը
Վերոհիշյալ
Ու դնելով
Թաշկինակս
Գրպանիս մեջ,
Գնում եմ
Դուրս…
Ու գրպանում
Ապագայի
Հայտնվելով,
Տրորելով,
Մանկան նման,
Իմ աչքերը
Կարմրեցված,
Ես բացում եմ
Թաշկինակս
Սովորական
Ու փակվում եմ
Նրա միջին,
Ծրարի պես
Անպատասխան,
Որպես պատյան…
Ու միգուցե
Ես ուղարկվոմ
Ուգանդայի
Մի նոր շրջան
Այնտեղի
Կույս,
Չտրորված
Հողի վրա
Ոտնահետքեր
Բազմացնելու…
Կամ էլ, թե չե
Վերադառցվեմ
Նույն հասցեյով,
Թաշկինակի
Չլրացված
Ուղվածության
Կապակցությամբ…
Բայց և անյպես,
Իմ ապագան
Մորս կողմից
Միշտ եղել է
Բարեխոսված,
Մինչև վաղը
Ես չստանամ
Նոր թաշկինակ
Հին արթուկով
Ծրագրավորված…

31.07.11