Այսօր, ինչ-որ,
Ծիծեռնակներն
Ցածր են թռչում
Հիմնականից
Իմ սենյակում...
Երևի թե
Անձրև պիտ գա
Գլխիս վրա...
Շատ էլ լավա,
Ես սիրում եմ
Անձրևը տապ եղանակին...
Ինչ ցնորված,
Ինչ թեթև են,
Մկրատի պես
Կտրատելով,
Տարանջատում
Իմ երեկվա
Արշավանքից
Հետո թողած,
Համար քառասուն
Հետքերը կրող
Պատերը սեղմող
Վեհ առաստաղից
Իրենց անկանոն
Թռիչքով միայն...

Հրաշք է բնավ
Բնությունն
Իմ տան...
Հիշում եմ,
Կարծես,
Երեկ էր դեռ դա,
Ինչպես դուրս եկան,
Պատին փակցված,
Նկարի միջից
Ծիծեռնակները
Առաջին անգամ...
Ու ինչպես
Տան մեջ
Լիաթոք թռիչք
Կատարելուն պես
Ինձ ուղեկցեցին,
Մուլֆիլմի նման,
Պատին փակցված,
Նկարների մեջ...
Կարծես անցել են
Արդեն տարիներ,
Բայց ես այդպես էլ
Դեռ չեմ որոշել,
Վերջնականորեն
Որտեղ բնակվել...

Անձրև պիտի գա,
Ծիծեռնակները
Ցածր են թռչում
Առավոտվանից,
Հիմա միջուկի
Պոչից կփչեմ
Ու տապի պահին
Երկար սպասված
Անձրևը կգա
Տետրակիս վրա...

7.07.11

Ես չեմ հոգնելու
Երբեք կտրատել
Մեջքիս ետևում
Հավիտյան կանգնած
Հրեշտակների
Փետուրներն անձև...
Հիմա Դուք կասեք.
"Էս ի՞նչա փչում,
Ո՞նց կարողա նա
Էտպես բան անի
Իր հրեշտակի
Փետուրների հետ..."
Նրանք ինձ մանկուց
Երես են տվել
Ու չեն նեղանում
Իմ ամենօրյա
Չարություններից...
Ու իրականում,
Հագու խորքերում
Նրանք սիրում են
Ամեն առավոտ
Ծառի պես
Էտվել,
Աղջկա նման
Մազերն հարդարել
Ամեն օր
Նոր ձև...
Ու ես քաղում եմ
Իմ օգուտն
Այստեղ,
Ինչպես որ ասենք
Վաճառականն է
Դնում իր հոգին
Դրամապանակում,
Երբեք իհարկե
Չմոռանալով
Այն ամուր պահել
Ծոցագրպանում...
Ու հավաքում եմ
Մեղքիս ետևից
Նրանց փետուրներն,
Ամեն առավոտ,
Ու հատիկ հատիկ
Կպցնում մեջքիս
Ու վաղը նորից,
Հենց նույն կանոնով...
Բայց ասում են, որ
Ձևափոխվելը
Չկրկնվելու
Համար է միայն...
Այդ դեպքում
Ներեք,
Ընկեր Հարություն,
Բայց չեմ հասկանում,
Թե ոնց չեք հոգնել,
Ամեն առավոտ
Փետուրներ կտրել...

6.07.11

Այսօր արթնացա
Կրկնակի անգամ
Հաելային դարձած,
Դա Վինչիական
Տողերի նման,
Շատ տարորինակ,
Բայց և գեղեցիկ
Զգացողությունով
Չբացատրված...
Ու ինչ-որ մի բան
Ինձ դուրս էր կանչում
Իմ իսկ մարմնից
Ու ինչ-որ մի տեղ
Ուղարկում էր տուն
Մանկության բակից,
Միաժամանակ...
Ու խառնվելով
Մորս ձայնի հետ
Առաջին հարկի
Պատուհաններից,
Այդ ինչ-որ բանը
Ինձ միավորեց
Խրախճանքներին,
Որոնք եղել են,
Որոնք կլինեն
Հասարակ մարդու
Հաելային դարձած
Ճանապարհներին,
Թեկուզ երկակի,
Դա Վինչիական,
Միևնույն պահին,
Ինքդ քո առաջ,
Չբացատրված
Ու անգամ երբեք
Կարիք չզգացող
Որևե անմիտ,
Սուտ բացատրության,
Աքսիոմի նման...
Այսօր արթնացա
Հիմար ժպիտը
երեսիս խփած
Ու նայեով ետ
Քմծիծաղ տվի.
-Անցյալն անցյալով,
Գնում ենք առաջ...

5.07.11

***
Մարլեզոնյան
Բալետն անցավ,
Խշխշալով,
Սովետական գնացքների
Միջին նստած,
Իմ վրայով...
Ու ինչ-որ բան
Պայթեց ներսում
Ու ինչ-որ տեղ,
Կոկորդիս մեջ,
Ատոմային
Ռումբեր ընկան...
Ու հիվանդոտ,
Թունավորված,
Թարախային բժտիկները
Հավաքելով
Դեմքիս վրա,
Ես քայլում եմ,
Անպետք պտղով
Հղիացած,
Փողոցներով,
Կեռնեխի պես,
Ներկայացվող,
Վիրավորված,
Որ փաղչում է
Իր որսորդից,
Իր կրկնվող
Բեմի վրա...
Բայց ես այսօր
Չեմ պատրաստվում
Վերարտադրել
Բալետային ներկայացում,
Գնացքները
Մեկ անգամ են
Մարդկանց հատում,
Հիմնականում...
Մնում է ինձ,
Այսուհետև,
Գնացքների տակ
Չնետվել...

4.07.11

Հստակորեն
Կանխատեսված,
Ամենօրյա
Սենյակի մեջ
Կատարվելիք,
Ճամփորդության
Վերլուծություն
Չեմ կատարել
Առավոտից...
Բայց ինչ-որ բան,
Կամաց կամաց,
Դուրս է գալիս
Կաշվիս միջից,
Անապատի
Կակտուսների,
Հեռվում կորած
Ավազներին
Սիրահարված,
Փշերի պես,
Որ ելնում են,
Տիրոջ միջից,
Ակամայից...
Ու չեմ կարող
Նրան ստիպել
Վերադառնալ
Եկած ճամփով...
Ազատվելով,
Օձի նման,
Իրեն անպետք
Մարմնիս միջից,
Նա ապրում է
Իր նոր կյանքը
Սպիտակ էջից...

3.07.11