Ես նետել եմ ձեզ մի ձեռնոց որպես
Ձեր աշխարհը` ինձ չի սազում,
Բայց էլի վերջին սրիկա` ես
Էլի եմ ապրել ուզում…
Իսկ էլ ի՞նչ անել, եթե չապրել`
Չլինել մահկանացու,
Գրողը տարած աշխարհում անտեր
Սկի կարգին մեռնել չի ստացվում...
Լավ, ասենք, ես ևս մեռա մի քիչ,
Զոհվեցի մի կերպ, ասենք,
Ախր, ի՞նչ պիտի անեք առանց ինձ,
Առանց ինձ ի՞նչ պիտի անեք...
Էս աշխարհը դարձել է լակոտ ծծկեր,
Բավական չեն կրծքեր երկու,
Քարտաշյանը բացում է անթիվ կրծքեր
Աշխարհին ամբողջ կերակրում:
Աշխարհում, ուր կրքոտ Բելլուչի կա,
Փրկիչներն ի՞նչ գործ ունեն,
Հիմարներ չկան փրկվելու համար,
Լավ է թող կրքոտ կործանեն:
Երազում ենք հավերժ զբաղվեն մեզնով,
Մարմիններս սարքեն ծամոն..
Էրոտիկ փրկության փոխարեն այսօր
Կընտրենք պոռնոկործանում…
Աստղերը, կյանքը, ամենը հեչ,
Գրողը տանի ձեզ էլ…
Երանի լիներ աշխարհի վերջ,
Քրիստոսից ինքնագիր ուզեմ…
Ռոբերտ Վեհերյան. "Թույլ տվեք լինել սրիկա" շարք