ՃԻՉ
Ճիչը չես պահի դու ատամներով,
Դե ասա, ասա', քո ինչի՞ն եմ պետք այսքանից հետո...
Ա՜խ, զարմացել էր մեր հարևանը՝ բարի ծերունին.
Մարդն էլ զգացմունքն իր այդպես համարձակ խոստովանի՞...
Բա, ի՜նչ անեի,
Երբ տեսնում էի. թե լռեմ՝ քամին անգամ քեզ կտանի...
Ու տարավ:
Քամին չէր: Մի Հոգի ավերող անիրավ...
Ի՜նչ զգացիր՝ ես գիտեմ.
Պարզից էլ պարզ է,- քոնը չե'մ:
Ռ.Խաստյան