Խոսքը միտք է,
Խոսքը գործ է,
Խոսքը դեղ է հրաշագործ,
Թե պետք եղավ, նաև թույն է.
(Հապա ինչպե՞ս պատժել՝ անխոս:)
Խոսքը, իրավ որ, արժեք է,
Ափսո՜ս, հաճախ չենք հասկանում.
Աննպատակ ասում-խոսում,
(Անմտություն ենք սնուցում:)
Սակայն, խոսքը
Ոսկուց է թանկ,
Տո, ի՞նչ ոսկի, ի՞նչ ադամանդ,
Խոսքը հենց Աստծո Զավակն է,
Որ ի վերուստ է մեզ տրված:
Թե որ Ճիշտ չեմ,
Հապա ինչու՞,
Հապա ինչպե՞ս է դա լինում,
Որ աշխարհում այս բազմատես,
Միա'յն, միա՜յն մարդն է խոսում...
Խոսքը՝ բանն է:
Բանն՝ Աստված է:
Ու...
Ամենքին,
Պարգև որպես,-
Արդարորեն բաժանված է:
Մարդուց մի բան է պահանջվում,
Աստծով-Խոսքով լցված՝ մարդուց.
Իմանալ ԱՅՆ
Ճիշտ գործածել,
Պաշտել' ԽՈՍՔԸ, սիրել՝ ԱՍՏԾՈՒՆ...
Իմաստությու՜ն՝ ամենեցուն:
Ռ.Խաստյան