Եվ, ուշ թե շուտ, ժամն, այո', գալու է,
Կարող է նաև նա կանգնած է իմ շեմին,
Արհավիրքի նման՝ անսպասելի ու լուռ
Սպասում է զգաստ Աստծո հրահանգին:
Ու չե'մ հարցնի նրան. որտեղի՞ց և ու՞ր,
Այո', ամեն ինչից՝ ինքն է՜լ է անգիտակ,
Հրամաններն է նա Աստծո լոկ կատարում,
Բայց կատարում է ճիշտ ժամի'ն, տեղի'ն, շիտա'կ:
Ու երբ որ նա ստանա պատվերը վերևից.
"Եկե՜լ է ժամն արդեն, առաջ անցի'ր"
Ես սեր եմ ստանալու նրա խոր աչքերից,
Սիրով նա կբացի ինձ գիրկը իր:
Հոգնել է սպասելուց ինձ ժամն իմ,
Սպասելուց հոգնել եմ նաև ես...
Ռ.Խաստյան