Դրախտ չուզեցի՜նք, աղբա՜ր,
Այնքա'ն՝ որ կողքից անցնի՜նք...
Մտանք Հայաստա՜ն աշխարհ՝
Ալ, հույսերնիս կորսուցինք:
Հոստեղ ըլլալով՝ հոս չենք,
Ոտնաչափ հողերուս՝ կարոտ,
Աստվա՜ծ, քեզի կաղաչե՜նք,
Չի ձգիս մեզի՝ անկարող:
Փանմը չուզեցինք քի,պե՜
Քանի մը փարա ալ՝ ունինք,
"Քացե'ք:" - Ըսին մեզ,- "հոսկե",
"Օտարին՝ տալիք մը չունինք:"
Հիմակ ու հիմակ, Տեր, ըսե՜
Թուն ալ մեղքեր հոս չունի՞ս
Ադ ե՞րբ դարցան օտարներ,
Բուռմը զավակը ազգիս:
--
Ռ. Խաստյան